Coucou Castor

3x een workshop uitgetest

Ik leer graag bij. Veel meer valt daar niet over te vertellen. Ook op gebied van stempels maken valt er nog meer bij te leren. Dus ging ik driemaal op workshop. Ik deed dat bij de fantastische Stefanie van Salut Stefanie, Luus van 1 stamp a day en Marijn van made by Marijn. Ik vertel graag over de workshops in de volgorde van wanneer ik ze gevolgd heb. En dit zonder al hun geheimen te verklappen zodat je misschien ook zin krijgt om een workshop te volgen.

De workshop van Stefanie van Salut Stefanie

Ze maakt geweldige geboortekaartjes, super gedetailleerde logostempels, grappige dierenprints, meerkleurendesigns en zoveel meer. Bij haar begon de workshop met een persoonlijke intro over haarzelf, hoe het allemaal begon om zo naadloos over te gaan tot het gutsen van onze stempels. Ik kan zeggen dat ik best veel van haar leerde. Het hoe begin je eraan dat kan ik al. Maar er ontbrak me nog wat materiaalkennis of thans daar ben ik nog zoekende in: wat voor soort lino bestaat er nog, welke gutsen gebruiken andere, andere inkt, nieuwsgierigheid naar papiersoort…

Welke stempels gemaakt?

  • Een coucou castor stempels volgens het lettertype van het nieuwe logo
  • Een stempel van mijn hond pippa
  • Een piepklein brandweerwagentje
  • Een toekan van het geboortekaartje van Aaron.

Wat veranderde er na de workshop?

  • Voor fijner werk dat niet te groot is snij ik nu ook af en toe eens stempels van gom.
  • Ik gebruik veel meer kleuren. Voorheen had ik alleen zwart, blauw, groen en rood. Blijkt dat ik bruin en lichtblauw best mooi vind.
  • Ik schakelde over op Tsukineko inkt: VersaCraft en Dew Drop
  • En ik druk al mijn stempels in een boek. Zo heb ik eindelijk eens een overzicht van mijn stempels.

De workshop van Luus van 1 stamp a day

Ze maakt fantastisch gedetailleerd werk. Ze heeft een grappige stijl die goed tot uiting komt in hoofdzakelijk zwarte druk. Ze maakt mooie portretten zowel van mens als dier. En daarbij laat zo ook vaak de originele foto zien. Het straffe is dat ze nog maar 2 jaar stempels maakt.

Ik kon kennis maken met een iets andere lino die me best wel beviel. Maar ook hier werd er hoofdzakelijk gewerkt met gom. Ik leerde waarom ik het best aan de binnenkant van een stempel begin te gutsen. Iets wat ik meestal andersom deed.

Welke stempels gemaakt?

  • Mijn papa zijn kraan
  • Een leeuw volgens een foto die ik trok op vakantie
  • Een peer
  • Twee huisjesstempels
  • Fort Boyard van onze favoriete vakantiebestemming
  • Een cacaoboon ongeveer volgens het logo van Wele’s Chocolade

Wat veranderde er na de workshop?

  • Ik begin meestal te gutsen langs de binnenkant

De workshop van Marijn van made by Marijn

Haar werk was ik nog niet zo lang vertrouwd mee. Ze maakt vooral veel juf- en meesterstempels met zeer mooie quasi perfecte letters en afbeeldingen. Daarnaast maakt ze ook super mooie foto’s. Ik ging hiervoor tot bij haar thuis. Ook eens leuk. Het grappige was dat ik omsingeld werd door allemaal juffen. Die ook hun eigen juf stempel maakte. Ik koos ervoor om nog een laatste workshop te volgen met focus op de letters.

Bij Marijn werd ik geïnspireerd door haar zelf gemaakt houtje die net wat verder ging dan gewoon een blok. En ook hier werd weer gewerkt met gom, van de Action. Dat moet ik er ook bij zeggen. Iedereen verkiest dezelfde winkel.

Welke stempels gemaakt?

  • Een poging tot mijn eigen adresstempel.
  • Een Jules de klaspop van het instapklasje

Wat veranderde er na de workshop?

  • Ik gebruik wel eens een mes in plaats van een guts om hoekjes fijner te krijgen

Workshop quote borduren

Afgelopen zaterdag volgde ik een workshop ‘quote borduren’ in de Veritas van Olen door Eva V. Ik had er interesse in omdat ik absoluut niet met de hand kan naaien. Als ik knopen naai dan lukt dat wel, maar eerder een beetje slordig. Eva was ook de lesgeefster bij het wandtapijtje weven. Ze overtuigde me onrechtstreeks om me voor deze workshop in te schrijven.

Borduren is zoals inkleuren maar dan op stof. Alez ja dan geloofde ik dat ik het me ook zou lukken. Voor een quote moest ik niet zo heel lang zoeken. ‘Home is the nicest word there is’ van Laura Ingalls Wilder. Een van mijn idolen. Little house on the prairie zal wel wat meer belletjes doen rinkelen.

Hoe ik wou dat het eruit zag was wat langer zoeken. Het lukte me thuis maar niet om het op papier te zetten. Ik kon de werkelijke grootte van de borduurring moeilijk inschatten. Dus ben ik heel dankbaar dat Eva het mooi voor mij heeft getekend.

Ik koos oorspronkelijk een grote borduurring, maar afgewerkt heb ik toch voor een kleinere gekozen. Ik gebruikte 3 kleuren DMC garen uit de veritas zelf. Ik stond er wat sceptisch tegenover. Die bundeltjes garen zijn zo dun. Ik dacht dat mijn werk garen zou opslorpen, maar dat viel verrassend goed mee. En zo ging ik aan de slag met het inkleuren.

quote borduren - coucou castor

Home is the nicest word there is - coucou castor

Redelijk blij met mijn eerste resultaat. En ik heb ondertussen al wat voorruitgang geboekt, want deze morgen op de trein ben ik aan mijn derde exemplaar begonnen.

Criteria voor een geslaagde workshop

Onder het motto “ieder jaar minstens een workshop” volg ik wel eens workshops. Zoals met alles leg ik de lat vrij hoog. Ik reflecteer achteraf wat ik ervan vond, vooral of het het geld waard was en wat ik zelf beter zou doen moest ik leerkracht zijn. Ooit zal ik het misschien eens zijn. Mijn eigen (waslijst) criteria in willekeurige volgorde voor een geslaagde workshop heb ik alvast.

  • Betaalbaar
  • Op zijn minst nog een vrije plaats voor mij
  • Redelijk in de nabije toekomst gepland: net lang genoeg om iets te hebben om naar uit te kijken,
    maar niet te lang om ongeduldig te worden van het wachten
  • Deelnemers die op tijd komen of een leerkracht die ongeveer 5 minuten na het start-uur begint
    (niet blijven wachten op godot)
  • Creatief uitdagend
  • Technisch verrijkend
  • Voldoende voorbeeldjes die na te maken zijn & inspireren
  • Ruim in tijd (leuk als het op tijd gedaan is of als er nog ruimte is om extra dingen te maken)
  • Plaats om te bewegen voor mezelf en de leerkracht tot bij zijn cursisten om individueel bij te staan indien nodig
  • Een lesgever die zich enkel moet focussen op de workshop (bv niet nog de winkel mee moet openhouden)
  • Transparantie: goede informatie op voorhand en bij het begin over het verdere verloop van de workshop
  • Losse gezellige sfeer
  • Drankje en een koekje
  • Humor
  • Keuze uit verschillende lesplaatsen en verschillende tijden
  • Niet té zeer in het dialect
  • Honger geven naar meer
  • Leerkracht/ organisatie die open staat voor verandering, feedback vraagt en er ook effectief iets mee doen

 

Stand van zake

Gister was de ‘laatste’ les van de cursus/ workshop breien. Het was eigenlijk de laatste, maar nog niemand heeft de puntsjaal af of bijna af. Daarom komt er nog een vrijblijvende extra les. Wat een service. Ondanks dat ik gister alleen maar kon breien heb ik wel weer veel geleerd: franjes eraan maken, afkanten en nog een versteviging van een rij vasten haken. Dat laatste moest mij niet meer uitgelegd worden, maar toch wel leuk dat in mijn allereerste breiwerk ook haken in voor komt 🙂 De puntsjaal is half klaar. Ik heb er thuis veel mee zitten klungelen: een hele grote fout waar ik bij de veritas hulp ben moeten gaan vragen, maar de expert was er pas donderdag en daar kon ik niet op wachten. Dus ben ik er uiteindelijk met heeeeeel veel klungelen zelf ingeslaagd.

Maandag tijdens de les heb ik de eerste stap in het verkorten van mijn broek gezet. Kort samen gevat: de juiste lengte afspelden, de zoom losmaken, een stuk afknippen, opnieuw zigzaggen of overlocken en op de juiste plaats terug vastnaaien. Ik ben geëindigd bij de juiste lengt afspelden. Al moet ik niet met die eer gaan lopen, want ik heb gewoon de broek met de juiste schoenen aangedaan.

Op een T-shirtje van Lex heb ik al twee knopen staan, nog twee en het is af. De gehaakte sjaal is al een beetje gevorderd en het dekentje voor Tom ook. Op de resultaten is het nog even wachten.

Mijn nachten worden een beetje onderbroken door een hoestende Lex die een/ twee tandjes aan het krijgen is. Dus alles gaat in een tragere modus.

 

 

 

Breien

Eindelijk is het zover: ik kan breien! Nu ja het aller aller eerste begin van het breien, maar ik kan het! Ik had het al eens eerder vermeld dat ik wou en ging leren breien. Ik begon gister aan een cursus van 3 donderdagvoormiddagen breien voor beginners bij vormingsplus regio Mechelen. Voor 43 euro de basis van het breien en de nodige begeleiding voor een puntsjaal vind ik geen geld.

Om tien uur stond ik met een ontzettend rood hoofd van het fietsen aan de kringloopwinkel van duffel. Met vier medecursisten blijkt het een leuke privécursus te zijn. We maken wat kennis met elkaar en het materiaal. Ofwel kocht je daar uitstekende, maar ook dure wol ofwel van jezelf. Zij die geen wol van zichzelf bij hadden moesten eerst nog leren hoe je die wol mooi tot een bolletje oprolt.

Daarna toonde de leerkracht hoe je moest opzetten. Ze nam bij iedereen voldoende de tijd om erbij te blijven tot je het meer dan voldoende onder de knie had. En zo gingen we verder met het breien. In het begin had ik wat moeite met de juiste spanning te vinden. Van al dat haken ben ik gewoon om redelijk strak te werken wat bij breien niet echt het geval is.

Vervolgens werd het proeflapje losgetrokken en konden we onze puntsjaal opzetten. Het opzetten was al vlug vergeten dus dat moest weer even herhaald worden. Om de puntsjaal te maken: zet 3 steken op, brei een volledige naald en meerder daarna een steek bij het begin van iedere naald. Met andere woorden: je begint dus in de punt en maakt het daarna zo groot als gewenst. Iets wat ik ooit met een puntsjaal haken de mist in ben gegaan.

het allereerste begin van de puntsjaal

Ps: de grote lelijke gaten aan de zijkant is de bedoeling om er daarna van die floskes door te steken. Het is ook nog maar mijn proeflapje. Volgende les 3 uur aan een stuk breien. De les nadien moet de puntsjaal af zijn en worden de floskes erdoor gestoken.

Muzikale knuffels

Ergens een namiddag in december op dezelfde dag als de workshop  “pittige handenwarmers” volgde ik deze workshop. Deze workshop volgt ongeveer hetzelfde systeem: een knuffel-achtig iets maken en dit vullen. Deze keer met een knuffelvulling en een trekmuziekje. Ik ben blij dat ik in de voormiddag al een workshop gevolgd had omdat dit me helpt om zelfstandiger en nauwkeuriger te werken.

 

Ik kies voor een auto, omdat de andere patronen me onvoldoende aanspreken om er een muziekmobiel van te maken. Met die auto in gedachte kies ik voor een rood-groen pakketje. Opnieuw in de prijs inbegrepen. Ik leer hetzelfde als bij de pittige handenwarmers plus het gat dat je nodig hebt om het muziekje erdoor te krijgen heel mooi dichtnaaien met de hand.

 

Ik ben:

–       Zeer tevreden met het resultaat

–       Verbaasd over de schitterende combinatie van groen met rood

–       Fier dat ik iets heb gemaakt voor mijn kindje

–       Achteraf gezien blij dat ik destijds de juiste keuze maakte: een auto voor mijn manneke!

–       Teleurgesteld omdat het me niet zo goed lukte om de knoop-wielen er zelf op te naaien. Ik vroeg om uitleg, maar ze    (opnieuw naamloos wegens zich niet voorstellen) deed het gewoon in mijn plaats.

–       Boos om het feit dat het muziekje ongeveer 12 euro kost, voor moest ik ooit nog muziekmobieltjes willen maken.

–       En razend… nieuwsgierig naar wat Tom ervan zal vinden. (Ook heel mooi, zo blijkt!)

Pittige handenwarmers

Ergens in december volgde ik in de chirowinkel een workshop “pittige handenwarmers”. Mini kersenpittenzakjes maken in de vorm van een pop/ dier. Eerst mocht je kijken naar de mogelijkheden en luisteren naar de uitleg. Daarna mocht je het gewenste pakketje kiezen. In ieder pakket zit een bundeltje met patroontjes en uitleg over hoe je het moet maken, een zak met 250 gram kersenpitten, stofjes met super mooie motieven, een lintje en een textielstift. Dit is inbegrepen in het lesgeld en meer dan voldoende om er verschillende te maken. Je maakt er 1,5 – 2 in de les en als je wil kan je thuis nog verder knutselen.

Volgens de lesgeefster kon je de poppetjes ook fabriceren zonder  naaimachine of met naaimachine zonder naai-ervaring. Ik betwijfel het ten zeerste. Ik volgde toen een kleine 3 maanden naailes en was daar toch al heel blij mee.

En zo ging ik aan de slag. Het resultaat lijkt op het voorbeeldje. Bewust koos ik voor de makkelijkere poppetjes. Als ik moeilijkere dingen had gekozen, had ik vast en zeker veel te weinig tijd gehad om het af te werken.

Een van de mede-cursisten zegt me dat ik zo van deze poppetjes als doopsuiker kan maken. Ik liep dan met een zwangere buik van 6 maanden rond. Ik lach het weg, maar neem het idee toch mee in mijn achterhoofd.

Deze workshop leerde me een iets mooiere handnaai-steek, een lintje tussen het naaiwerk steken zodat je er een sleutelhanger van kan maken en vliesofix gebruiken. Het was dus mijn tijd en geld waard, want echt super nuttig zijn die kersenpitjes niet. Voorlopig diende ze in mijn interieurdesign en een keer voor op mijn borsten te leggen toen ik last had van stuwing bij de borstvoeding.

Wat kon beter? Weinig, al heb ik wel iets gevonden. De lesgeefster vergat haar naam te zeggen. Wat zeer vervelend is om iemand aan te spreken. En er mocht iets meer tijd zijn voor de afwerking zodat je bijvoorbeeld ook een moeilijker ontwerp kon kiezen. Deze tijd kon men creëren door bijvoorbeeld patronen met naadwaarde in het pakket te steken. Eventueel al uitgeknipt op harder papier.