Billie, sailor Billie…

Een dik half jaar terug kocht ik deze stof bij baba baby wear. Natuurlijk met het bijhorende truitje. Ik ben nooit een mieke assortieke tot in zijn letterlijkst geweest. Maar dit kon ik niet weerstaan. Té mooi. Ik kocht het ook omdat het me doet denken aan zijn bootjes geboortekaart. Je weet wel, zoiets als dit. Sindsdien heb ik er wel een zwak voor. Van soft cactus ligt er ook nog zo een stof op ons te wachten.

Baba baby wear was voor mij een onbekende. Ik maakte er al wel twee walvistruien van, maar verder kende ik het niet. Schoon! Net geen 17 euro per meter dat valt nog wel mee. Ik kocht er een meter van en heb er nu nog huge veel van. Als je het allemaal optelt wat je er voor de kinderen uit haalt. Ja dan kan dat wel eens.

Ik maakte een Billie van zonen 09. Nog zo een patroon wat al bijna even lang in de kast ligt. Billie dat is de crème de la crème van de basics. T-shirt met korte of lange mouwen. Met veel opties, maar écht véél opties. Zakje, klep, raglan, ronde hals, v-hals, enveloppehals, met boord, zonder… En oneindig veel maten: 80-176. Iedere maat dan nog eens dubbel ook: standaard en smal.

billie zonen 09 - Coucou Castor

Als deze Billie iets anders was geweest had ik hem vermoedelijk ook gekocht. Billie, dat was mijn hond. Dat gecombineerd met de zaligheid der patronen van zonen 09. Dat kon niet mis gaan. Wél het ging mis, bij een andere versie, maar ik leerde eruit en ging verder. Bij deze dus de sailor billie.

Billie zonen 09 - coucou castor

Sailor Billie is gemaakt in maat 86. Voor mijn eenjarige peuter is dit nu het moment om het te dragen. Hij heeft korte mouwen met een donkerblauwe boordstof. Het is een enveloppehals. Naast de raglanoptie, dé reden waarom ik dit patroon heb gekocht. Gedaan met die dikke kop en het gevecht om dat door zijn zelfgemaakte shirts te krijgen. Woehoe, lang leve sailor billie!

Billie zonen 09 - coucou castor

3 Summersea broekjes uit Ottobre

Je zou denken dat ik ondertussen al een hele garderobe voor Mil heb genaaid. Wel, dat is totaal niet het geval. Ik gebruik alle kleren van Lex. En heb eigenlijk amper iets bij gekocht. zo kwam ik pas opnieuw tot de vaststelling dat hij te weinig van maat 62-68 had als hij eruit gegroeid was. Deze keer tijd om weer te naaien. Ik maakte drie Summersea’s uit ottobre 3/2013. En die maakte ik om wel een hele speciale reden.

Die summersea’s zijn niet alleen zalige, handige broekjes. Ze functioneren ook bijzonder goed met wasbare luiers. Tijdens mijn zwangerschap zat ik al met het idee. Een combinatie van milieu, financiën en mooie luiers. Maar ik kreeg manlief niet overtuigd. 6 maanden later, een kind met gevoelige billetjes en een kind met een nachtluier trok ik mijn stoute schoenen aan. Ik bleef het thema af en toe aanhalen en ik kocht een proefluier. Manlief geraakte overtuigd. Bleek het gewoon clichématig te zijn dat hij zo van die oude vouwluiers in gedachten had. Wasbare pampers heb je met velcro en drukknopen. Gewoon zoals een pamper. Maar dan een heel klein beetje dikker.

De paar keren dat ik Mil een jeansbroek heb aan gedaan vond ik dat echt niet mooi. Maar soit ik had die broeken liggen dus moesten ze gedragen worden. Voor mij is Mil een blotevoetenbaby met dergelijke gemakkelijke broeken. Als je wilt kijken hoe ze in elkaar gezet worden dan klik je best hier eens op. Ik maakte er drie nieuwe in maat 74, zijn huidige maat. Twee met velours van Kapellen. En een met een stofje van Froy & Dind uit dezelfde winkel van Antwerpen. Het liefste heb ik ze met een printje, maar dat combineert moeilijk met t-shirts en truien. En zo zie je ze ineens ook eens met model.

Summersea - Coucou Castor

Summersea - Coucou Castor

Summersea - Coucou Castor

Borstvoeding voor de tweede keer

Een ding was me snel duidelijk, geen twee kinderen zijn hetzelfde. Een zwangerschap die nog langer duurde dan de eerste, een inleiding, stoelgang in het vruchtwater, een navelstreng die rond de hals zat, 510 gram extra… En vooral een compleet andere borstvoeding. Op dat laatste had ik me niet voorbereid.

Bij Lex wist ik het op voorhand niet goed wat ik ging doen met de borstvoeding. Ik wou het wel proberen, maar echt helemaal zag ik het toch niet zitten. Tot hij er was en alles fantastisch verliep. Zo handig om altijd de melk bij te hebben. Zo een zaligheid om dat kind aan de borst te hebben. Het enige dat ik nodig had was een tepelhoedje. Ik hield het 11 maanden vol. Omdat dat zo goed ging, was ik daar tijdens Mil’s zwangerschap niet meer mee bezig. Ik ging borstvoeding geven.

Dat ik al eens borstvoeding had gegeven hielp me in het ziekenhuis om rustig te blijven. Iedere keer weer op het belletje duwen voor hulp vond ik niet erg. In het ziekenhuis had Mil twee uitersten. Of hij was te slaperig of hij was veel te hevig/ ongeduldig. Het lukte van geen kanten. Hij viel af en al gauw gaven we de melk met een spuit en daarna zat ik al in het ziekenhuis te kolven. Had het aan kinderarts nummer drie gelegen was ik overgeschakeld op flesvoeding. Bij die gedachte werd het me emotioneel te veel. Daar liep de kinderarts onbegripvol de kamer uit.

Thuis moest ik maar een vroedvrouw nemen. Hij moest wat op kracht komen en kalmeren en dan zou het wel lukken. Dus moest ik een week alleen maar kolven. Die week werden verschillende weken. Een gewone fles dat lukte niet, eentje van het ziekenhuis dat ging (al ging het te snel) en dan moest ik er een van Medela proberen. Een systeem waarbij hij moet zuigen zoals aan de borst. Handig zodat hij het niet verleerd, maar zo tijdrovend. Van een handkolf ging ik deze keer naar een elektrische. En was het budgettair geen verschil zou ik een dubbele elektrische hebben gepakt. Ook borstvoedingsthee en homeopatische middelen werden ingeschakeld.

borstvoeding

Ondertussen is dit wat ik nodig heb om de borstvoeding keer na keer te laten lukken:

  • Sterilisator
  • Flessenwarmer
  • Kolf
  • Papfles van het ziekenhuis
  • Medela papfles
  • Borstvoedingsthee
  • Bewaarpotjes om extra melk in te vriezen
  • Tepelhoedjes
  • Borstvoedingsdoek
  • Isoleertas voor onderweg
  • Aangepaste kledij: borstvoedingsbh, tshirt, compressen, tepelzalf
  • Veel water, slaap, geduld, pogingen om het toch natuurlijk te laten verlopen, (een vroedvrouw), een wekker, een schrift om iedere voeding getimed in op te schrijven…

Het doopsuiker

Voor het doopsuiker beperkte ik me tot drie soorten:

presentatieboot

– kraftpapieren zakjes met zure beertjes

– stoffen zakjes met broche en perziksnoep

– zelf gevouwen doosjes met een stempel

Beiden zijn we geen liefhebber van snoep. Waar we ook snel over akkoord waren was dat ik het opnieuw zelf mocht maken maar dat ik er niet te veel werk mee mocht hebben. Daarom combineerde ik kraftpapieren zakjes met de andere twee. Ik heb lang gezocht naar kraftpapieren zakjes zonder venster, helaas niet gevonden. Ik kocht ze in de ava, bestempelde ze met een bootstempel en plakte het zakje toe met muntkleurige washitape.

De stoffen zakjes zijn de meest basic zakjes om te naaien. Ik zocht ook heel lang naar stevige donkere muntkleurige stof. Ook deze bleek moeilijk te vinden. Hetgeen ik kocht was wol, wat het moeilijk strijkbaar maakte. De snoep werd in een aparte plastic zak erin gedaan. Op het zakje werd een krimpfoliebroche gespeld. Met die krimpfolie heb ik staan vloeken. Het duurde wel een tijdje eer ik de juiste graden had gevonden. Het moest véél warmer dan op de verpakking stond. Ik heb maar een basic oven met een kapot licht. Dus stond ik er met een zaklamp bootje per bootje apart in de oven te steken. Helaas vond ik ook geen vernis die mijn inkt niet deed uitlopen. Met een lijmpistool bevestigde ik er een broche aan.

krimpfolie

Met de bestempelde kraftpapieren zakken kreeg ik ook bijzonder veel zin om gewoon stempels cadeau te doen. Ik had toch al een schrijnwerker nodig voor de presentatieboot, dus wat houten blokken erbij moest ook nog wel lukken. Ik zocht naar kleinere doosjes in het bruin van kraftpapier, helaas niet te vinden. Dus besloot ik zelf doosjes te vouwen aan de hand van een mal. Dit lukte me, al is met het transport naar het ziekenhuis gebleken dat je dit toch best doet met karton in plaats van met kraftpapier-inpakpapier.

giftbox

stempels

Doopsuiker presentatie: De presentatieboot

Iets wat ik vorige keer compleet over het hoofd zag, bracht ik nu sneller in orde dan het doopsuiker zelf. Doopsuiker presentatie! Minstens even belangrijk. Vorige keer wist ik echt niet wat het nodig had om het te presenteren. Dus werden het opgevulde pizzadozen overtrokken met rode stof. Deze keer bij Mil lag de presentatie iets meer voor de hand. Ik liet gewoon een boot maken. Verder moet je het niet zoeken

Je kan presentatiemateriaal in doopsuikerwinkels of doe het zelf zaken zoals AVA kopen/ huren. Maar met een beetje hulp kan je het ook zelf.

– zoek iemand die handig is met hout: zo kwamen we tot deze basis. Echt zalig zo kwaliteitsvol hout en een blok als staander. Dit zie ik later echt op Mil zijn slaapkamer staan.

presentatieboot

– voorzie de finishing touch zelf: opschuren, verven en de definitieve lijnen

presentatieboot1

Idealiter qua presentatie zou aan de linkerkant ook nog wat doopsuiker staan. De doosjes liggen er normaal plat voor. Alleen voor de foto heb ik ze er even schuin tegen gelegd.

Het geboortekaartje

De zoektocht naar een passend geboortekaartje begon al van rond de 3 maanden zwangerschap. Niet omdat ik per sé een freak daarin ben, maar eerder omdat ik wist dat de maanden die gingen volgen druk genoeg gingen zijn. Met de vorderingen in de verbouwingen wist ik dat dit op de achtergrond zou komen. Ik vond vele schone geboortekaartjes, maar hét kaartje sprong er niet per se uit.

Toffe sites ter inspiratie

Beebee Bazaar

Alsjeblief

Roodborstje

Het lukte maar niet om iets te vinden. Het probleem schuilde zich in het unisex-gehalte, de mogelijkheid om er zelf passend doopsuiker bij te maken en het niet kunnen koppelen van het ongeboren kind aan een specifiek dier. Bij veel geboortekaartjes staan er dieren op, tegenwoordig zijn de vossen populair. Hoe graag ik ook dieren zie vind ik dat echt moeilijk om daar mijn kind bij te associëren. Ook willen ze steeds vaker dat het op voorhand al gedrukt wordt zodat je er met pen de datum, het gewicht en de lengte nog moet opschrijven. Nogal moeilijk als je het geslacht niet wilt weten.

Dus werden het aan de voorkant bootjes, zo van die papieren bootjes die je zelf zou kunnen vouwen. Met wat hulp kon manlief het kaartje volgens strikte instructies samenstellen. Uiteindelijk werd het bij een online drukkerij gedrukt. Daar zijn al meteen 3 voordelen. Je hebt alles zelf in handen (niet de hele tijd mailen om tot het juiste resultaat te komen), het maakloon van het kaartje valt weg, de drukkosten zijn lager. Een nadeel is dat het kaartje net iets later wordt gedrukt dan een normale geboortedruk. Bij Lex deden we dat wel zo het kaartje laten drukken bij een gespecialiseerde zaak. Lex werd geboren op een vrijdag waardoor de kaartjes toch pas verstuurd werden als ik uit het ziekenhuis was. Zo een service is dus niet altijd echt nodig.

geboortekaart

Helaas ging er bij het drukken iets mis, twee P’s werden nogal vol ingekleurd bij alle kaartjes. Ook het aantal was minder dan we besteld hadden. Na een aantal dagen werd het recht gezet. Het mooie aan het kaartje is de eenvoud. Het gemak om met een stempel en krimpfolie er passend doopsuiker bij te maken. En de quote die volledig de lading dekt: ‘when life begins, love never ends’.

Welkom Mil

Het liet allemaal een beetje op zich wachten: de bevalling, het ontslag uit het ziekenhuis en even tijd vinden om achter de computer te kruipen. Op 25 februari heb ik een flinke zoon op de wereld gezet. Clichématig zou ik zeggen kleine Mil, maar Mil is 55 cm en woog 4 kg. Met zelf flinke koorts en een zoon die moeilijk at, bleven we 2 nachten langer in het ziekenhuis. Ondertussen kolven we alles tot hij op kracht is gekomen. En krijgen we vanaf morgen begeleiding van een vroedvrouw.

Problemen met de voeding daar had ik me niet op voorbereid, bij Lex gaf ik 11 maanden borstvoeding. Elk kind is anders dat weten we ondertussen heel goed. En maar beter ook! Tijdens mijn zwangerschap twijfelde ik erg of ik een elektrische kolf zou aanschaffen. Bij Lex had ik een manuele kolf omdat die goedkoper was en omdat ik het toen nog allemaal niet zo goed wist wat ik van de borstvoeding zou vinden. Op voorhand was dat toch nooit het plan om dat zo lang te geven. In het ziekenhuis kreeg ik de uitleg: een manuele kolf is voor af en toe eens als noodoplossing onderweg. Een elektrische kolf is om de borstvoeding te ondersteunen. Had ik dat maar de eerste keer geweten!

In januari liet ik het al weten dat maart de maand van het doopsuiker is. Ik zal u alles vertellen over het doopsuiker van Mil, de presentatie ervan, het doopsuiker van Lex en misschien hier en daar eens wat over het nieuwe moederschap.