Coucou Castor

Zelfgemaakte fotostempel

Een stempel maken van een bestaand persoon. Dat stond al erg hoog op mijn todo. Een fotostempel of fotorealistische stempel is zo iets onwaarschijnlijk om zelf te maken. De oudste werd op 23 maart 5 jaar. Voor het eerst geeft hij een feestje voor enkele klasgenootjes. Hierbij gaan we de uitdaging aan om de kinderen thuis uit te nodigen. Samen zullen we er een echt piratenfeest van maken. Nog veel themagewijs knutselwerk dus.

Vandaag wat meer uitleg over de uitnodiging. Ik had heel gemakkelijk een template-kaart kunnen gaan kopen om zo de uitnodiging te versturen. Ik had ook heel gemakkelijk iets kunnen tekenen in illustrator en het laten drukken. Al is die kost wat hoger. Ik koos ervoor om eindelijk eens een stempel te maken van mijn eigen kind. Ik wil het ook even graag van mezelf eens testen. Of het hele gezin voor op kaartjes te zetten in plaats van onze namen. Dus het laatste is hier ook nog niet van gezien.

En ik ben zo ongelofelijk blij dat het me van de eerste keer gelukt is. Zowel het snijden als het drukken verliep bij wijze van spreke vlekkeloos. De kunst zit hem in het trekken van de juiste foto. Hierbij probeer je zoveel mogelijk schaduw te vermijden. Uiteindelijk trok ik er eentje met mijn gsm. Het kind zat zelfs nog in zijn pyjama. Dan is het de truc om een manier te vinden om de foto te bewerken volgens de manier die het best bij jouw past. Je kan in photoshop gebruik maken van posterize en threshold. Je kan ook spelen met de belichting. Je kan dit zelfs doen met word via opmaak, kleur of artistieke effecten. Ik koos om het in illustrator te doen via effecten.

Daarna zet je het op transferpapier. Ik deed dat rechtstreeks erop overtekenen vanop het scherm van mijn pc. Maar je kan het ook eerst afdrukken. Overzetten op de stempel, uitsnijden, proefdrukken, verder bijwerken en stempelen. Het klinkt allemaal gemakkelijk en dat was het ook. Deze fotostempel was niet moeilijker dan een andere stempel. Het vraagt gewoon wat meer werk en geschikt materiaal. Ik heb twee weken terug mijn stempelgerief flink uitgebreid. En dat merk je echt wel in de finesse van de stempels. Hoe vaak dat ik al heb gezegd dit had ik met mijn eerste setje niet kunnen verwezenlijken is echt onwaarschijnlijk.

Ik gebruikte een esdee setje met 1 houder en 5 mesjes. Bij iedere stempel moest ik voortdurend van mesje wisselen. Nu kocht ik nog wat meer esdee mesjes en esdee houders voor alle mesjes. En koos ik voor pfeil gutsen om nog verfijnder en ergonomisch te werken. En dan vraag ik mij af waarom ik mij na al die jaren stempelen nog niet eerder heb gepermitteerd om linohouders te kopen. 21,25€ voor 12 houders (nog geen twee euro per stuk) is echt geen geld. Hoe vaak dat ik moest dubbelchecken of ik alle mesjes in de houder had opgeborgen om te vermijden dat de kinderen ze hadden… Om nog maar te zwijgen van hoe de moeite waard die pfeil gutsen wel niet zijn.

Maar dus ik sneed weg wat ik weg moest snijden. Hij kreeg ook een ooglapje en een piratenhoed. Dat ooglapje kwam goed uit. Voor de fotostempel was dat het oog dat het minst mooi getekend was. Van de 5 maakte ik een aparte stempel. Zo kon ik nog wat lino recupereren voor een volgende keer. En al van bij het proefdrukken was ik echt sprakeloos. Zo schoon…

Voor de binnenkant zat ik wat met mijn handen in mijn haar. Ook daar waren wat mogelijkheden. Zou ik alleen de rechterkant of beide delen gebruiken? Ging ik het schrijven of afdrukken en plakken? Zou het wel gaan om dat ook te stempelen? Uiteindelijk ging ik ook de uitdaging aan om het te stempelen om het effect nog wat verder te zetten. Dat viel goed mee qua resultaat. Alleen was het best wel een werkje.

Ik koos voor een heel simplistische tekst in een gratis piraten letterschrift met ruimte voor het adres en de telefoonnummer. Het is in een geheel gemaakt, maar ik heb het wel verknipt naar 3 afzonderlijke stempels. Dit was gemakkelijker om de inkt aan te brengen, maar ook voor het stempelen zelf. Dit geeft meer kansen op vlekken of iets in de foute richting te drukken. Maar het ging verrassend 5 keer goed.

 

Twee small nice wolf truien uit ottobre 4/2015

Vandaag is zowel Lex zijn eerste schooldag als die van mij terug. Voor het eerst even geen naaischool meer. Wat is er beter dan school te starten met een verse portie zelfgemaakte kleren? Kwestie van een goede eerste indruk en een veilig gevoel.

Mij kennen ze op school al dus ik trok gewoon mijn laatste moneta jurk aan. Maar Lex zijn klas is niet meer hetzelfde als vorig jaar en de kinderen zijn al een week bezig. Voor hem maakte ik een theohemd en deze twee truien.

ottobre 4/2015 - coucou castor

ottobre 4/2015 - coucou castor

Ik was er al heel lang naar aan het zoeken naar een gewone raglan trui. Zowel voor mezelf als voor de kinderen. Zonen09 heeft er zeer binnenkort eentje, maar ottobre 4/2015 was me voor. Het patroon 16. small nice wolf kan je gebruiken als sweater of gewoon als dunne longsleeve. Met of zonder wolfapplicatie.

Ik gebruikte een keer zalig mooie walvistricot van baba babywear, gecombineerd met blauwe tricot. En een keertje rakettricot uit de laatste collectie van Froy and dind gecombineerd met rode tricot. Deze rode tricot is hetzelfde als deze monetajurk. Toch zalig dat je met andere prints en effen mouwen of mouwen met print toch een compleet andere trui kan maken.

Uit deze ottobre 4/2015 zal ik zeker nog three times T, three pieces sweaterbroek, rosy grey sweater en de pink drops tricot muts maken. Eentje om te onthouden. En die stofjes, tijd om eens een mama-zoon outfit te maken. Want zowel die walvissen als de raketten zijn écht mijn ding.

Het driedelige brandweerpak

In februari mocht Lex een dag verkleed naar school. Een dag waar hij om een of andere onbekende reden niet echt naar uit keek. Naar jaarlijkse gewoonte (2013 en 2014) naai ik de carnavalskleren zelf. Bij het Mr potatoe kostuum van 2013 waren de mogelijkheden beperkt omdat ik nog niet zo goed kon naaien. In 2014 liet ik me volledig gaan met het Mario kostuum, omdat… ja omdat het mama’s nostalgie is. Dit jaar mocht hij kiezen. Uiteraard koos Lex een brandweerpak.

Het kind is zot van de brandweer. Ik stelde een driedelig pak samen. Zo ongeveer volgens de kostuums van de échte brandweer. Toch op dat moment want ze zijn het aan het veranderen.

Met mega goedkope zwarte stof van een stoffenspektakel (2 euro per meter, niet erg strijkbaar) en twee gratis fluovestjes ging ik aan de slag.

brandweerVoor het hemd maakte ik gebruik van Theo van zonen09. Maar dan een beetje sneller, luier (hoe je het ook moet noemen) afgewerkt: mouwen omgezoomd, biais in plaats van kraag, kamsnaps…

Voor de broek maakte ik gebruik van het patroon van deze broek 9 uit knippie 5/2012, maar ik liet de knielappen achterwege en maakte hem een paar centimeters langer en een beetje breder.

Bij dreamland kocht ik een goedkope brandweerhelm. Omdat die zijn outfit toch echt wel compleet maakt.

Van ver oogt het een mooi brandweerpak. Van dichtbij zie je wel dat het van een fluovestje komt. Toch heb ik nog geen spijt gehad dat ik het zo heb gedaan. Want het wordt maar zeer sporadisch gedragen.

Je kan Coucou Castor voortaan ook volgen via bloglovin
Follow my blog with Bloglovin

Borstvoeding voor de tweede keer

Een ding was me snel duidelijk, geen twee kinderen zijn hetzelfde. Een zwangerschap die nog langer duurde dan de eerste, een inleiding, stoelgang in het vruchtwater, een navelstreng die rond de hals zat, 510 gram extra… En vooral een compleet andere borstvoeding. Op dat laatste had ik me niet voorbereid.

Bij Lex wist ik het op voorhand niet goed wat ik ging doen met de borstvoeding. Ik wou het wel proberen, maar echt helemaal zag ik het toch niet zitten. Tot hij er was en alles fantastisch verliep. Zo handig om altijd de melk bij te hebben. Zo een zaligheid om dat kind aan de borst te hebben. Het enige dat ik nodig had was een tepelhoedje. Ik hield het 11 maanden vol. Omdat dat zo goed ging, was ik daar tijdens Mil’s zwangerschap niet meer mee bezig. Ik ging borstvoeding geven.

Dat ik al eens borstvoeding had gegeven hielp me in het ziekenhuis om rustig te blijven. Iedere keer weer op het belletje duwen voor hulp vond ik niet erg. In het ziekenhuis had Mil twee uitersten. Of hij was te slaperig of hij was veel te hevig/ ongeduldig. Het lukte van geen kanten. Hij viel af en al gauw gaven we de melk met een spuit en daarna zat ik al in het ziekenhuis te kolven. Had het aan kinderarts nummer drie gelegen was ik overgeschakeld op flesvoeding. Bij die gedachte werd het me emotioneel te veel. Daar liep de kinderarts onbegripvol de kamer uit.

Thuis moest ik maar een vroedvrouw nemen. Hij moest wat op kracht komen en kalmeren en dan zou het wel lukken. Dus moest ik een week alleen maar kolven. Die week werden verschillende weken. Een gewone fles dat lukte niet, eentje van het ziekenhuis dat ging (al ging het te snel) en dan moest ik er een van Medela proberen. Een systeem waarbij hij moet zuigen zoals aan de borst. Handig zodat hij het niet verleerd, maar zo tijdrovend. Van een handkolf ging ik deze keer naar een elektrische. En was het budgettair geen verschil zou ik een dubbele elektrische hebben gepakt. Ook borstvoedingsthee en homeopatische middelen werden ingeschakeld.

borstvoeding

Ondertussen is dit wat ik nodig heb om de borstvoeding keer na keer te laten lukken:

  • Sterilisator
  • Flessenwarmer
  • Kolf
  • Papfles van het ziekenhuis
  • Medela papfles
  • Borstvoedingsthee
  • Bewaarpotjes om extra melk in te vriezen
  • Tepelhoedjes
  • Borstvoedingsdoek
  • Isoleertas voor onderweg
  • Aangepaste kledij: borstvoedingsbh, tshirt, compressen, tepelzalf
  • Veel water, slaap, geduld, pogingen om het toch natuurlijk te laten verlopen, (een vroedvrouw), een wekker, een schrift om iedere voeding getimed in op te schrijven…

Het doopsuiker van drie jaar geleden

Drie jaar geleden kwam mijn lieve zoon Lex ter wereld. Zo fier als een gieter maakte ik tijdens mijn zwangerschap geslachtsneutrale zakjes en poppetjes als doopsuiker. Wie mijn blog al wat langer leest herkent waarschijnlijk deze pittige handenwarmers erin.

doopsuiker

Na een lange zoektocht naar stof heb ik een deel gekocht in Kapellen en een deel in Antwerpen. Ik vond dat destijds echt moeilijk iets geslachtsloos, maar toch iets leuks.

De poppetjes, die ik in het paars en in het bruin maakte. In een massaproductie en met meters teveel aan stof. Het was nog in mijn beginperiode van het naaien. Ik ben er dus nog altijd, gezien mijn gebrek aan technieken toen, heel erg fier op. De zakjes dat was een uitprobeersel qua grootte.

De meter en de peter die ontvingen een uitvergrote versie van zo een pop met een bijhorend voeldoekje. Helaas vind ik daar geen foto van terug.

Voor de presentatie van dit doopsuiker gebruikte ik twee oude pizzadozen, wat oud karton en hetzelfde rode stofje als de sterren. Voor het lekker assorti te maken. Maar eigenlijk ook omdat het last minute-werk was en ik geen kosten wou maken aan de huur of aankoop van zo een speciaal iets om het doopsuiker te presenteren.

Boxershorts, het vervolg

Hopelijk ben je de boxershorts nog niet beu. Ik maakte er nog, volgens hetzelfde patroon van ottobre 1/2013. Ik maakte er ook enkele met nog een twee cm extra. Die komen bijna tot aan de knieën. Als je zelf kinderen hebt, herken je het misschien. Maar bij ons duurt de overgang van pyjama naar kledij altijd even. Zo van die langere onderbroeken zijn ideaal voor een rustige overgang. Zeker in zo een toffe stof. Enige nadeel van dit patroon is dat ze in de zomer waarschijnlijk niet onder een korte broek zullen passen. Wie weet krijgen we wel zo een zomer dat alleen dit broekje dragen ook voldoende is. Al is mijn vermoeden groot van niet en dat ik tegen dan al wel nieuwe met kortere pijpen zal moeten maken in een grotere maat.
boxershorts

De zwarte stof in de rechteronderbroek had eigenlijk zwart aan het voorbeen moeten zijn in plaats van aan zijn kruis. Al bij al valt het goed mee en was het zelfs een van de eerste versies dat hij zelf koos om aan te doen.

Boxershort ottobre

Sinds september volg ik een module vrije tijd in de naaischool. Dat is een schooljaar lang werken met rekbare en fijnere stoffen. Eerst wat technieken, een verplichte rok en daarna vrije werkstukken. Voor die vrije werkstukken was het wat zoeken, omdat het zo op het einde van de zwangerschap niet echt de moeite was om iets voor mezelf te maken. Dus maakte ik een pyjama voor de baby en werkte ik een blouse af die al heel lang geknipt lag. En opnieuw moest ik weer iets gaan zoeken.  Ik tekende een vest over, maar vond nog niet de juiste stof. Dus zat ik weer vast. Tot ik besloot om eens een boxershort te maken voor Lex.

Ik gebruikte de Hugo boxershort uit ottobre 1/2013 in maat 98. Ik knipte de boxershort uit restjes vrachtwagenstof die ik hier eerder voor gebruikte. Volgens Lex is het een Bob de Bouwer stof. De onderbroek bestaat uit twee voorpanden, twee voorbenen, een achterpand en een tailleband. In welke volgorde ik ze aan elkaar zet, zal ik in een volgende blogpost wel uitleggen.

boxershort

Voor de zoom van deze onderbroek gebruikte ik voor het allereerst een coverlock. Met de coverlock had ik een beetje hetzelfde gevoel als ik met de overlock had, maar dan van kortere duur. De overlock heb ik lange tijd in de les niet willen gebruiken, omdat ik vond dat je perfect kon naaien met alleen de naaimachine en uit schrik omdat het ook stukken stof kan wegsnijden. Ik zette mij er uiteindelijk over en nu kan ik het leven zonder overlock me niet meer voorstellen. Uit vrees dat ik een derde machine moest gaan aanschaffen gebruikte ik die coverlock maar niet. Dat duurde slechts vier maanden. Ik zag hoe vlot anderen ermee werkte. Dus groeide mijn nieuwsgierigheid. Ondertussen heb ik al meerdere dingen met de coverlock afgewerkt en voorlopig houd ik het vol om er zelf geen te kopen. Stiekem keek ik wel al eens naar de prijzen.

Twee restjes samen

En ja hoor, zelfs het bloggen werd deze maand een restactiviteit. De 24 uur per dag die ik in januari had bleken onvoldoende voor het bloggen. Daarom dat ik heb besloten om twee restjes samen te combineren. Ze zijn totaal niet samenhorend, maar allebei vond ik dat ze zeker nog bij restjesmaand hoorden. Het restje van de foto’s: een broek die al lang klaar was, maar nog niet werd getoond. En twee stempels uit twee resten lino.

Het restje van de foto’s 

Ik presenteer u broek 9 uit knippie 5/2012. Een zalig stoere broek die ik maakte in maat 98. Vooral deze broek heeft me 2,5 jaar geleden overtuigd om deze editie van knippie te kopen. Een broek met vele zichtbare stiksels en opgenaaide knielappen.

Die knielappen kwamen er als eerste op

knielappen

Daarna de achterpas en de achterzak

achterpas

Een nepgulp en de zijzakken

gulp

Vervolgens in sneltempo: de zijnaad, kruisnaden, binnenbeennaden, zoom en de tailleband. Et voila een afgewerkte broek!

broek

 

De restjes lino 

tandenborstel

Daar maakte ik een tandenborstelstempel en een tandstempel van. De potjestraining is uiteindelijk allemaal zeer vlot verlopen. Op school zijn er maar minieme accidentjes geweest. Zo op de speelplaats of tijdens zijn dutje. Onze huidige uitdaging is om zijn tanden gepoetst te krijgen. Regelmatig komt het er niet van omdat hij niet meewerkt of omdat er geen tijd meer voor overschiet. Erg hè! Dus kon ik niets beters bedenken dan hetzelfde te doen als met de potjestraining. Een stempel en een stickerblad. Ik kon niet kiezen tussen de tandenborstel en de tand. Dus maakte ik ze maar allebei. Ze werden beiden met de hand geschetst naar een voorbeeld dat ik vond bij google images. Deze stempels zullen ook helaas tijdelijk mijn laatste stempels zijn. Ik heb het materiaal ondertussen opgeborgen in de verhuisdozen die enkele maanden naar de zolder verdwijnen.

tand

Deze maand vond ik ook de tijd om een eenvoudig t-shirt met lange mouwen voor mezelf af te werken. Eentje dat al zeker anderhalf jaar geknipt in de kast was verdwenen. Door mijn hoogzwangere buik ga ik deze pas laten zien in de maand van mijn vernieuwde klerenkast.

Toiletstempel voor potjestraining

In november gaat Lex naar school. Stilletjes begin ik te merken dat hij daar ook klaar voor aan het worden is. Hij kan al langer wakker blijven, begint heel veel woorden te imiteren, speelt geconcentreerder en af en toe lukt het potje al goed. “Is hij al droog” dat is toch een veel gestelde vraag. Wel we zijn daarmee bezig. In het begin was dat zo eens af en toe op het potje gaan. Het potje staat al maandenlang in de living zodat hij er ook gewoon aan wordt. Ook op de crèche heeft hij drie keer per dag de kans om erop te gaan.

De keren dat het goed ging was het vaker de grote boodschap dan de kleine. Wat blijkbaar meestal andersom is. Vanaf het begin klapten we dan, gepaard met een goed zo, flink manneke, waaw pipi of kaka op het potje. Dan zie je dat manneke stralen. Ook als hij goed geprobeerd heeft, maar dat er niks is gekomen blijven we positieve boodschappen meedelen. Enkele keren heb ik hem ook wel eens geforceerd op het potje geduwd. Dat werkt niet, dan komt er sowieso niks.

toiletstempel

Nu, enkele maanden later kunnen we een stapje verder gaan. De pamper zoveel mogelijk uit houden, gepaard met de nodige accidentjes. En zijn we ook overgeschakeld op een echt beloningssysteem mét nog de mondelinge blije aanmoedigingen. Ik maakte een toiletstempel die ik vanboven op een blad zet. Bij iedere keer dat hij iets op zijn potje doet mag Lex een sticker plakken op dat blad. Dat lijkt wel te werken want het manneke ziet zijn autostickers graag.

Mario carnavalskostuum in 7 stappen

In februari gaf ik je alvast een sneak peek van het Mario carnavalskostuum. Voor het eindresultaat verwijs ik je graag terug naar mijn blogpost daarover. Vandaag laat ik je in zeven stappen zien hoe het kostuum gemaakt werd.

Het patroon is de Fire Truck – korte tuinbroek uit Ottobre 3/2013. Dezelfde als die van de abuelito trui en die van de easy piece en summer sea broekjes. Een exemplaar dat zijn geld dus al opgebracht heeft. Alle zakken en strijkapplicaties die het patroon voorstelt liet ik achterwegen.

De stof, die kocht ik op het stoffenspektakel in Mechelen. Een blauwe synthetische stof van 1,5 euro per meter. Niet geheel kwaliteitsvol dus, maar voor zo een kortstondig kostuum is het perfect. Deze synthetische stof was wel zeer moeilijk strijkbaar. Op de strijkvlek na ben ik daar niet rouwig om. Zeker niet als ik later wist dat iemand in de naailes exact dezelfde stof had gekocht aan 5 euro per meter en hem, na een poging er een kleedje van te maken, heeft weggesmeten. Ik gebruikte twee felle kamsnaps en ook nog een stukje elastiek.

Na het overnemen van het patroon en het knippen van de stof, begon ik aan de kruisnaad van de achterbenen. Ik stikte op een cm, overlockte de naad samen, streek ze naar ene kant en stikte daarna op 1 mm.

achterkruisnaad

Hetzelfde mag gebeuren aan de kruisnaad van de voorbenen.

kruisnaad voorbenen

Vervolgens wordt het voorpandbeleg er op één cm aangestikt. Zoals je aan de armsgaten en de bovenzoom kan zien. De naadwaarde mag ingeknipt worden met kleine V-tjes aan de armsgaten en ook omgestreken worden. De onderflap werd overlockt.

voorpandbeleg

Vervolgens het stuk van de elastiek omstrijken en vastnaaien. Daarna de elastiek erdoor rijgen en ook vastnaaien in de naadwaarde van de zijkanten.

elastiek

Daarna naaide ik de zijnaden dicht. Ook deze werden overlockt en afgestikt op 1 mm. Ook stikte ik twee sierstiksels aan de voorkant op 1 mm en op persvoetbreedte.

sierstiksels

Dan maakte ik de schouderbanden klaar door ze met de goede kanten op elkaar te stikken op 1 cm. Een keergat laten in de breedte. Keren, strijken en het keergat dichtnaaien. Kruiselings de schouderbanden vastzetten op de elastiek maar ook op het kruisend stukje. Twee kamsnaps ertussen zetten.

schouderband

Tot slot de zomen van de benen nog afwerken. Nu is het mariokostuum klaar. zomen

De pet, daar kan ik weinig over zeggen. Dat was a la minute improvisatie met rode tricot en een opgedroogd billenpoetsdoekje voor de M. De rode T-shirt had ik gekocht in de WE.