Het doopsuiker van Marie

Met de blogpost over het kaartje van Marie gaf ik het al aan dat heel de zwangerschap een drukke periode was. Met het doopsuiker kon ik alle kanten uit gaan. Ik koos de luie kant. Voorheen naaide ik zakjes, poppetjes, stempels, eigen doosjes vouwen, eigen broches met krimpfolie om de zakjes te sluiten. Al die tralalatjes daar stak ik nu geen tijd in. Ik kocht melkzakjes en liet me daardoor verrassen. Ik hoopte dat ik er een stempel op kon drukken en ju. Maar dat ging niet. De inkt bleef er vochtig op.

Dus ontwierp ik een sticker. Nu ja ontwerpen, zoveel ontwerpen was daar niet meer aan. Gewoon een ander formaat, de bever en de achtergrond erin plakken et voila! Ik bestelde de stickers via flyer.be. En was mega trots als ze arriveerden.

Verder maakte ik op het gemak stempels. Voor mij waren dat binnenspeeltuinstempels. Op momenten dat ik niets kon betekenen op zolder trok ik er met de jongens op uit naar de binnenspeeltuin. En daar gutste ik de stempels. Ik gebruikte daarvoor blauwe factis lino en roze speedycarve lino. Ik vond de inktpads in de action. Zonder ze zelf uit te testen stak ik ze erbij.

En Tom en ik kozen ieder een snoepje dat we lekker vonden en geschikt zijn als doopsuiker. Tom koos zuurtjes. Ik koos rode staafjes met witte suiker vanbinnen. De melkzakjes kregen een sticker vooraan en werden gesloten met washitape in de 3 kleuren van de veren.

Voor de presentatie kocht ik een oude bestekkoffer in de kringloopwinkel. Die beklede ik met blauwe stof. Verder maakte ik twee kleine vlaggenlijnen waarop ik de jongensnaam en de meisjesnaam zeefdrukte. Ik hing ze op met een punaise. Et voila, doopsuiker!

Het doopsuiker van drie jaar geleden

Drie jaar geleden kwam mijn lieve zoon Lex ter wereld. Zo fier als een gieter maakte ik tijdens mijn zwangerschap geslachtsneutrale zakjes en poppetjes als doopsuiker. Wie mijn blog al wat langer leest herkent waarschijnlijk deze pittige handenwarmers erin.

doopsuiker

Na een lange zoektocht naar stof heb ik een deel gekocht in Kapellen en een deel in Antwerpen. Ik vond dat destijds echt moeilijk iets geslachtsloos, maar toch iets leuks.

De poppetjes, die ik in het paars en in het bruin maakte. In een massaproductie en met meters teveel aan stof. Het was nog in mijn beginperiode van het naaien. Ik ben er dus nog altijd, gezien mijn gebrek aan technieken toen, heel erg fier op. De zakjes dat was een uitprobeersel qua grootte.

De meter en de peter die ontvingen een uitvergrote versie van zo een pop met een bijhorend voeldoekje. Helaas vind ik daar geen foto van terug.

Voor de presentatie van dit doopsuiker gebruikte ik twee oude pizzadozen, wat oud karton en hetzelfde rode stofje als de sterren. Voor het lekker assorti te maken. Maar eigenlijk ook omdat het last minute-werk was en ik geen kosten wou maken aan de huur of aankoop van zo een speciaal iets om het doopsuiker te presenteren.

Het doopsuiker

Voor het doopsuiker beperkte ik me tot drie soorten:

presentatieboot

– kraftpapieren zakjes met zure beertjes

– stoffen zakjes met broche en perziksnoep

– zelf gevouwen doosjes met een stempel

Beiden zijn we geen liefhebber van snoep. Waar we ook snel over akkoord waren was dat ik het opnieuw zelf mocht maken maar dat ik er niet te veel werk mee mocht hebben. Daarom combineerde ik kraftpapieren zakjes met de andere twee. Ik heb lang gezocht naar kraftpapieren zakjes zonder venster, helaas niet gevonden. Ik kocht ze in de ava, bestempelde ze met een bootstempel en plakte het zakje toe met muntkleurige washitape.

De stoffen zakjes zijn de meest basic zakjes om te naaien. Ik zocht ook heel lang naar stevige donkere muntkleurige stof. Ook deze bleek moeilijk te vinden. Hetgeen ik kocht was wol, wat het moeilijk strijkbaar maakte. De snoep werd in een aparte plastic zak erin gedaan. Op het zakje werd een krimpfoliebroche gespeld. Met die krimpfolie heb ik staan vloeken. Het duurde wel een tijdje eer ik de juiste graden had gevonden. Het moest véél warmer dan op de verpakking stond. Ik heb maar een basic oven met een kapot licht. Dus stond ik er met een zaklamp bootje per bootje apart in de oven te steken. Helaas vond ik ook geen vernis die mijn inkt niet deed uitlopen. Met een lijmpistool bevestigde ik er een broche aan.

krimpfolie

Met de bestempelde kraftpapieren zakken kreeg ik ook bijzonder veel zin om gewoon stempels cadeau te doen. Ik had toch al een schrijnwerker nodig voor de presentatieboot, dus wat houten blokken erbij moest ook nog wel lukken. Ik zocht naar kleinere doosjes in het bruin van kraftpapier, helaas niet te vinden. Dus besloot ik zelf doosjes te vouwen aan de hand van een mal. Dit lukte me, al is met het transport naar het ziekenhuis gebleken dat je dit toch best doet met karton in plaats van met kraftpapier-inpakpapier.

giftbox

stempels

Doopsuiker presentatie: De presentatieboot

Iets wat ik vorige keer compleet over het hoofd zag, bracht ik nu sneller in orde dan het doopsuiker zelf. Doopsuiker presentatie! Minstens even belangrijk. Vorige keer wist ik echt niet wat het nodig had om het te presenteren. Dus werden het opgevulde pizzadozen overtrokken met rode stof. Deze keer bij Mil lag de presentatie iets meer voor de hand. Ik liet gewoon een boot maken. Verder moet je het niet zoeken

Je kan presentatiemateriaal in doopsuikerwinkels of doe het zelf zaken zoals AVA kopen/ huren. Maar met een beetje hulp kan je het ook zelf.

– zoek iemand die handig is met hout: zo kwamen we tot deze basis. Echt zalig zo kwaliteitsvol hout en een blok als staander. Dit zie ik later echt op Mil zijn slaapkamer staan.

presentatieboot

– voorzie de finishing touch zelf: opschuren, verven en de definitieve lijnen

presentatieboot1

Idealiter qua presentatie zou aan de linkerkant ook nog wat doopsuiker staan. De doosjes liggen er normaal plat voor. Alleen voor de foto heb ik ze er even schuin tegen gelegd.

Privacy Voorkeuren