Mijn weg naar zelfstandige in bijberoep

In januari start ik als zelfstandige in bijberoep. Oh jongens wat een lang traject heb ik daarvoor afgelegd. Dat begon bijna 3 jaar geleden. Ja zover gaan we daarvoor terug in de tijd. Ik had het gehad met mijn job, maar ik zag ook niets spectaculairs in vacatures, in géén enkele vacature. Een vicieuze cirkel die ik al een paar keer gepasseerd had. Dus besloot ik loopbaanbegeleiding te volgen.

Een beetje bla bla met klassieke oefeningen van op school om tot iets te komen wat ik al wel wist. Niets wereld choquerend, maar wel een stamp onder mijn gat. Ook een toffe vragenlijst over spelletjes van vroeger die me verrassend genoeg wat inzichten gaven over mezelf: bv Ik heb nood aan véél, te veel om te terugvinden in 1 job. Ja, lap!

Ik heb ook nood om mijn creatief ei kwijt te kunnen. Dat had ik toen ook al ontdekt: ik naaide al, haakte, maakte juwelen en stempels en volgde fotografie. Naaien in bijberoep leek voor de hand liggend, maar ik koos er niet echt voor. Iets met te tijdrovend en uiteindelijk vind ik naaien voor het eigen gezin voldoende. Dus werden het geboortekaartjes en stempels als zelfstandige in bijberoep. 

Klaar is kees?! Helaas niet. Ik wou ook nog een baby. Er moest nog stevig verbouwd worden en ik wisselde van functie. En oh ja, ik kon nog geen kaartjes maken. Oepsie! Verstandig om dat eerst te leren 😉 Ik volgde wat cursussen via Syntra, CVO en Udemy. 

Laten we zeggen dat het leren ontwerpen van kaartjes nog maar het topje van de ijsberg was. Om te kunnen starten als zelfstandige in bijberoep moest ik nog heel wat werk verzetten: een logo maken, de website aanpassen, een collectie opbouwen, met testpubliek aan de slag gaan, social media aanpassen en uitbouwen, andere lino zoeken, een businessplan uitschrijven, een boekhouder vinden, nacebelcodes kiezen, een onderneming starten, aansluiten bij het sociaal verzekeringsfonds, prijsbepaling, promotiemateriaal maken, een nieuwe bankrekening openen… én vooral iedere ‘ja maar’ overwinnen.

Ben ik dan alle ‘ja maars’ voorbij? Ik heb er enkele overwonnen. Andere werden omgezet in ‘zien we dan wel’ en ‘gewoon doen’. De meest terugkerende waren vooral in functie van hoe kom ik aan klanten, wat als het financieel toch niet zo loopt, ik wil niet afgaan als een gieter en hou ik dan nog wel tijd over. Ik besloot gewoon de sprong te wagen en het wel te zien onderweg.

Hoe kom ik aan klanten? Via een facebookoproep kwam ik onmiddellijk aan 3 testkoppels die interesse hadden. Idem met een oproep naar logotesters. Ok dat was gratis, maar ik geloof er ook een klein beetje in dat mijn werk toch voldoende aansprak. Verder leerde ik bij over een goed instagramaccount & seo van de website. Ook komt er een vermelding naar Coucou Castor op de geboortekaartjes wat als reclame kan dienen. Verder zal ik vooral meer uit mijn introverte schulp moeten komen en erover durven vertellen. 

Wat als het financieel toch niet zo loopt? Realistisch als ik ben, weet ik dat ik hier mijn geld niet mee ga verdienen. In mijn huidige functie zal ik 4/5de gaan werken. Dat is nodig voor mezelf, de kinderen en het huishouden. Een kleine stap achteruit dus. Belangrijkste voor mij is dat we nog zullen kunnen sparen voor de toekomstige verbouwingen die nog op de planning staan.

Ik wil niet afgaan als een gieter! Dat hangt een beetje vast met het financiële. Er ligt geen druk om echt veel bij te verdienen. En dat maakt het afgaan als een gieter al minder makkelijk. Ik denk het drie jaar de tijd te geven. Als ik eind 2019 tot een nuloperatie kom, zal ik wel een dansje placeren. En het verder geleidelijk aan opbouwen. ‘Niets verloren, niets gewonnen maar wel geprobeerd’ is het dus maar in het slechtste geval.

Hou ik dan nog tijd over?  Ik denk het wel ja. Kaartjes en stempels maken doe ik al een tijdje. Ik zal dus niets nieuws doen, alleen is het niet meer voor mezelf maar voor iemand anders. Is het misschien een beetje intensiever als ervoor. Er komt ook nog iets meer bij kijken dan voorheen bv mailen, social media en de website wat meer onderhouden. Uiteindelijk zal ik nog altijd zelf kunnen beslissen hoeveel opdrachten ik aanneem en zal ik misschien wel eens nee moeten zeggen.

Alleen mijn mindset ‘we gaan ervoor’ wordt niet echt gedeeld. Mijn weg blijft er eentje van vallen en op staan. Zo ging ik deze maand met een waslijst met vragen naar de boekhouder. Ontzettend zenuwachtig versprak ik me: ‘ik wil een eenmanszaak starten, vrijgesteld van belastingen.’ Dat gaat niet he, vrijgesteld van BTW. Oh jongens ik was al zo blij dat ik wist dat een eenmanszaak, vrijgesteld van BTW in mijn geval echt de beste keuze was. Daar stond ik dan met mijn goed uitgekozen vragen, voorbeeldfactuur en businessplan. Met een antwoord op mijn vragen en het advies om toch maar goed na te denken om het als hobby te houden ging ik ruim een uur later buiten.

Ook vadertje staat is niet mee. Zelfstandigen en hun gezaag, ik begin ze stilletjes te begrijpen. Een pijnlijke zaak dat de helft van je winst in het zakje gaat van vadertje staat. De bijdragen voor het sociaal verzekeringsfonds zijn maar solidariteitsbijdragen. ’t is niet dat ik daar ooit een rooie frank van ga zien op mijn oude dag. En dat wringt. 

En toch, we zien wel en we gaan ervoor…