Zelfgemaakte fietstassen onderwaterfiets

We kochten een onderwaterfiets... Een wat?! Een speciale ouder-kind tandem. Handig met het naaimachine maakte ik er ook zelf fietstassen voor. Het hoe en het wat en waarom lees je hier:

Onderwaterfiets

Ik heb het geluk dat ik de kinderen nog net op school kan afzetten om dan vliegensvlug naar het station te fietsen. Welgeteld 6 minuten tussen dat de school open gaat en mijn trein vertrekt. Zo zette ik vorig schooljaar Lex zijn fiets buiten de school neer en zat Mil in het stoeltje. Tom ging dan ’s avonds die fiets ophalen. Want de school en de naschoolse opvang zijn niet op dezelfde plaats.

Dit schooljaar heeft Lex een grotere fiets waardoor dat niet meer zo evident is. Ook Mil kan al volledig zelf fietsen waardoor het spijtig is om in het stoeltje te zitten. We gebruikten de fietskar terug met Marie. Super handig om de bagage daar bij in te smijten. Zelfs Mil zijn fiets als hij onderweg moe is. Zo een twee a drie weken voordat ik terug ging werken zag ik ineens een probleem. Geraakte ik nog wel in 6 minuten met de fietskar aan het station? Hoe zou ik Lex naar school vervoeren zolang Marie het hangmatje in de fietskar zit? Zou de combi Lex en Mil én de fietskar niet te zwaar zijn om voorruit te trappen?

Even dachten we na over een bakfiets, eigenlijk specifiek over een Gazelle Cabby. Budgettair ok, zou vlot rijden, maar we twijfelden of het nog wel voor Lex zou kunnen. Hij is al wel bijna 7. Die zou misschien nog wel achterop in een stoeltje kunnen, maar dan opnieuw wisten we niet goed of het niet te zwaar ging worden. Ik ben dan wel een fervente fietser, het blijft een groot extra gewicht erop. Tweedehands nog wel te vinden, maar we kregen niet direct reactie. Fietsenhandels in de buurt hebben hem niet zomaar staan. En laten bestellen zonder hem uit te testen zag ik niet zitten. 

Met het aantal kinderen raadden ze al eerder een elektrische bakfiets aan. Hello prijskaartje! En niet zo praktisch om snel aan het station kwijt te kunnen. Ook niet goed voor de batterij om dan buiten onoverdekt te staan. Ik wil héél graag een elektrische fiets, maar niet voor een tijdelijke fiets van een 8-10 tal jaar. 

Een longtail cargobike werd ook overwogen. Een fiets waar achteraan meerdere kindjes op kunnen. Met fietsstoelen of met een soort langwerpig kussen en baren. Uitgesloten om gemakkelijk te vinden. En ook geen korte termijn oplossing voor Marie nog in haar babyperiode. 

Uiteindelijk werd het een onderwaterfiets. Dat is een ouder-kind tandem waarbij er nog extra kinderen op geraken. Afhankelijk van de versie 3 tot 4 kinderen. We kochten een versie waarbij er 1 kind mee kan trappen, eentje nog op een extra fietszadel bij de ouder kan zitten en nog eentje achterop kan. Die had heel wat voordelen:

  • Het mee kunnen trappen, maar ook kunnen uitrusten indien nodig
  • De meeste kinderen vooraan hebben wat gemakkelijker communiceert
  • Het niet alleen te moeten trappen en toch niet elektrisch te moeten gaan
  • Het meer een gewone fiets te hebben als er geen kinderen bij zijn
  • Het compactere van geen bak te hebben
  • De oplossing ook op langere termijn

Nadelen tegenover een bakfiets:

  • Als het regent worden de kinderen ook nat
  • Minder ruimte voor bagage
  • Toch meer eerder voor gebruik met 2 kinderen dan 3 (hoewel je ook bakfietsen voor 2 kinderen hebt)

Het weer, goh ja daar moet je mee leren omgaan. Je hebt ook bakfietsen zonder regenhoes. Of keren dat je ermee onderweg zal zijn dat je die hoes niet bij hebt. De bagage daar kan je ook creatief mee omgaan: een boekentas aan het kleine stuur vooraan, eentje op de rug bij het fietsende kind. De rest aan het stuur of mijn rug. Grote fietszakken was mijn eerste geniale idee. Maar met het fietsstoeltje schiet er nog weinig plaats over. Ook al heeft deze fiets een langere bagagedrager. 

‘Eerder voor 2 kinderen dan 3’ dat was een berekend risico. Het extra zadeltje lieten we achterwege. Dit zou niet zo handig zijn qua reflexen in het verkeer. De periode dat de onderwaterfiets voor 3 kinderen wordt gebruikt is kort. We vermoeden dat Lex binnen 2 jaar alleen naar school zal fietsen. Daarbij komt kijken dat de grootste afstand toch maar met 2 kinderen wordt gedaan. De onthaalmoeder is maar 2 straten verder. Dat kan best wel even in de draagdoek. Ondertussen zit ze al te lachen in het stoeltje.

Het moeilijke voor een andere fiets vond ik het tijdelijke aspect van deze fiets. Kinderen groeien als kolen en binnen 8-10 jaar komt de tijd dat ze allemaal zelf naar school zullen gaan. Dan blijft de leuke mogelijkheid om er een bak vooraan op te zetten. Met 3 kinderen blijf je sowieso wel met bagage zitten en boodschappen. Dus hopelijk kunnen we nadien ook nog vele jaren verder met onze prachtige rode fiets. 

En dan kwam weer het andere moeilijke, waar die onderwaterfiets kopen? Tweedehands hadden we er eentje op het oog, maar werd aan iemand anders verkocht. Op onderwaterfiets.nl vind je heel gemakkelijk de verkooppunten. Een beetje rondbellen gaf me heel wat antwoorden op al mijn vragen. Maar leerde me ook dat velen zo geen model hebben staan. Een levertermijn van 6-8 weken lijkt perfect normaal, maar niet ideaal als je binnen een paar dagen weer moest gaan werken. We vonden onze onderwaterfiets bij fietskarinfo.be. Hier kregen we een duidelijk beeld over de voor- en nadelen van de fiets, een antwoord op al onze vragen, een binnenshuis testrit, een geweldige service waarbij we ook rustig de tijd konden nemen om de juiste keuze te maken. En we vertrokken met een rijklare fiets. 

Schoten-Lier was onze échte testrit terug naar huis. Voldoende kilometers om op het einde van de rit de fiets helemaal onder de knie te hebben. Ondertussen wordt de fiets dagelijks gebruikt. Ook op momenten dat we best allemaal op een eigen fiets kunnen fietsen. En wordt er aardig gezeurd als het ene kind twee keer na elkaar vooraan mag fietsen. Ja zo enthousiast zijn we allemaal over de fiets. 

En ja hoor Tom kon de kinderen afzetten met de auto, ze zouden naar de voorschoolse opvang kunnen, we zouden deels te voet kunnen gaan, Lex zou kunnen steppen… Maar ik ben van het fietsprincipe: zo hebben ze veel meer beweging en leren ze veel meer over het verkeer. Te voet/ per step is goed voor in de zomer, maar niet op regenachtige/ koude dagen of dagen waarbij het even snel moet gaan. Daarvoor is de afstand te groot.

Het kriebelde om toch zelfgemaakte fietstassen te voorzien voor deze fiets. Dus ik ging met de vouwmeter alles opmeten. Ik bestudeerde bestaande fietstassen & ik maakte een papieren miniatuurversie om de opbouw beter te kunnen uitpuzzelen. Et voila! Zelfgemaakte fietstassen. 

Ik kocht donkerblauwe oilskin en zwarte tassenband bij Madame De Stoffenmadam in Lier. Ik gebruikte zwarte biais die ik nog had liggen van de Veritas. Ik kocht sluitingen in de Veritas. En ik gebruikte een katoenen gebloemde stof als voering uit eigen voorraad. Eentje die ik al jaren had liggen. Om te vermijden dat de fietstas onderaan doorhangt als er iets in ligt gebruikte ik een blokje hout. 

Er zitten hier en daar wat onbedoelde plooitjes in, maar het is bruikbaar en toch nog best mooi ook. Zelfgemaakt & zelf ontworpen. Niet al te groot, maar toch functioneel voor bv naar de bib/ zwemles, een deel van de boodschappen van de markt, picknick… 

ps: dit blogbericht is geschreven uit puur enthousiasme en liefde voor deze fiets. Er kwam geen sponsoring aan te pas. 

3 keer de kaptrui uit stof voor doe het zelvers

Afgelopen zomer besloot ik kledij voor Lex te naaien op de groei. Ik maakte een heel deel billie t-shirts met korte en lange mouwen. Die passen ondertussen. In de kerstvakantie maakte ik 3 kaptruien. Ik gebruikte daarvoor het patroon van de kaptrui uit stof voor doe het zelvers. Ik had maat 134-140 al op patroonpapier omdat ik die al eens maakte voor Lars.

Een kaptrui maken gaat redelijk vlot. Dus het bandwerk duurde niet zo heel lang. Ik probeerde toch drie verschillende versies te maken:

  • Een trui uit donkerblauwe velours van Froy en Dind. Voor de voering van de kap gebruikte ik dunne streepjestricot, ook van Froy en Dind.

  • Een werkman kaptrui met sweater van Lanalotta. Voor de voering van de kap gebruikte ik subtiele groene streepjestricot. En voor de boorden gebruikte ik donkergrijze boordstof.

  • De laatste kaptrui maakte ik uit rekbare jacquard van Madeline De Stoffenmadam. Voor de voering van de kap gebruikte ik zwarte tricot.

Een pasbeurt leerde me dat een maat kleiner mogelijk ook nog wel op de groei kan zijn. Ze verdwenen ergens in de kast alvorens ik de tijd vond om ze te fotograferen. Benieuwd wanneer ze uiteindelijk gaan passen.

De 5 meest storende zaken in mijn naaikamer aangepakt

Er zijn 5 dingen in mijn naaikamer waaraan ik me ergerde. En ik nam eindelijk eens de tijd om er wat aan te doen.

1. De stofschaar

Ik moet behoorlijk vaak zoeken naar mijn stofschaar. Dat komt omdat ik vaak mijn stof in een andere ruimte knip. Of omdat ik ze ook gebruik voor garen door te knippen. Ook ligt ze wel eens op de strijkplank terwijl ik net achter mijn machine zit. Dus ik kocht een nieuwe schaar. Mijn eerste schaar kreeg ik bij mijn naaimachine. Echt een goede. Deze is van Prym en kocht ik in de Veritas. Hopelijk ook een goede. Hetzelfde scenario is ook van toepassing op de lintmeter.

2. De draadkleuren op mijn spoeltjes

Als mijn spoeltje op is tijdens het naaien ben ik vaak te lui om een nieuw spoeltje op te winden in de kleur waarmee ik aan het naaien was. Dus neem ik vaak een spoeltje dat nog klaar voor gebruik is in een andere kleur. Ik nam de moeite om alle spoeltjes eens te vullen. En zo zag ik dat er in mijn spoelendoos nog wel wat ruimte was. Dus kocht ik er nog wat die ik dan ook meteen opspoelde.

3. Mijn gigantische stofvoorraad

In het appartement naaide ik in de living en dan had ik een kleine voorraad. In het huis heb ik een naaikamer met een grote kast. Netjes gesorteerd tricot, katoen en effen stoffen. Ieder op een aparte plank. Een tijdje kocht ik stof zonder te naaien. Nu neemt mijn stof al een extra plank in beslag.

De 3 out 1 in methode die werkt bij mij niet echt. De stoffenwinkel buiten komen met een stofje dat is zoals een kind bij een taart zetten maar het mag er niet van eten. Daarbij geraakt meestal de stof niet op met het eerste project.

Ik heb nog stof liggen van de allereerste keer dat ik stof ging kopen. Zeg nu zelf, dat is not done.

4. Mijn bijna even grote voorraad ongebruikte patronen

Oh lieve help! Ik betrapte mezelf laatst in de zoektocht naar een patroon dat ik eigenlijk zoiets al had liggen. Ik zocht een patroon voor een mannenshort. Terwijl er in de LMV’s af en toe wel verschijnen én terwijl ik de Jedediah short van Thread Theory heb liggen. Oepsie!

Of verschillende patronen van Colette patterns die ik even niet durf te maken omdat er al zoveel kledingstukken voor mezelf mislukten.

En van die boeken die ik kocht die dan tegen sloegen. Wetende dat je er waarschijnlijk toch niets meer uit gaat maken.

5. Mijn machines

Mijn machines die stonden al een tijdje stil. Tijdsgebrek was daar de grootste reden voor. Een drukke voltijdse job en de verbouwing van de zolder eisten zijn tol. En als ik tijd had dan nodigen mijn machines me niet echt uit om me erachter te zetten. Ik kocht mijn singer nu ongeveer 7 a 8 jaar geleden. Ik wist nog niet of ik naaien wel leuk zou vinden dus ik kocht het goedkoopste model. Mijn singertje voldoet niet meer zo aan hetgeen ik ermee wil doen. En maakt te veel lawaai om te naaien in de naaikamer die naast de slaapkamer van de jongens ligt.

En dan is er nog dat verdomde overlockmachine. Die kocht ik pas 2-3 jaar later. En om eerlijk te zijn ook het goedkoopste model, een Lewenstein. Al die machines doen hetzelfde dus wist ik veel. Hij deed prima zijn werk tot ik steeds meer problemen kreeg met de draadspanning. Ik deed een inspanning om ieder knopje te leren kennen. Maar de laatste tijd ging het steeds vaker mis. Gewoon tijdens mijn werkstuk had meneertje Lewenstein er ineens geen zin meer in.

Dé aanpak

De schaar die kocht ik al. Ook zelfs een klein draadschaartje kwam erbij.

En probleem 2 en 3 kunnen gelukkig samen opgelost worden. Ik deed eerst thuis de extreem grote kuis. Zo kon ik zonder schaamte extra veel naaitijd nemen. Het naaien van de onderbroeken voor Tom en voor Lex zorgde ervoor dat heel wat restjes weggewerkt werden. En ik merk ook dat ik meer moeite doe om een kleur te wisselen met het nieuwe naaimachine. Gewoon omdat het sneller opgespoeld en ingeregen is. Als het spoeltje op is, spoel ik hem ook meteen terug op. Ook bij babycadeautjes en de spring rompers voor de jongens heb ik er moeite in gestoken om stof te gebruiken die ik nog had liggen. Ik hoop naar een voorraad terug te keren waarbij de extra plank om mijn stof kwijt te kunnen niet meer nodig is.

Het probleem van de niet gebruikte patronen: Ik deed al een aanzet door het patroon van de onderbroeken van Tom te gebruiken. Ook de spring & summer romper van Brindille & Twig waren al een goede aanzet om het gebruik van nieuwe patronen niet zo zeer te vrezen. Als mijn lijf volledig herstelt is van de bevalling wil ik toch zeker nog wel een poging doen om de colette patterns terug een kans te geven. Daar ik de solden heb gemist en te kritisch ben op kledij in de winkel lijkt zelf gemaakt toch nog niet zo slecht. Ook al mislukt er hier en daar wel iets voor mezelf. En verder plan ik wel nog de patronenbladen te bekijken om de knoop door te hakken om er misschien toch wat weg te doen.

Ik leerde mijn overlock net iets beter kennen en bracht hem in december op onderhoud. Sindsdien heeft hij af en toe nog kuren met het knappen van een draad. Maar verder doet die weer even zijn ding.

Mijn singertje verving ik door een Brother. Ik ging eigenlijk voor een Pfaff omdat ik dat kende van de naailes. Alleen deed ik deze keer wel moeite om mijn opties te bekijken en te zoeken naar een machine dat betaalbaar aan mijn noden voldeed. Het is een machine met veel potentieel. Alleen moet je er wat mee leren werken. En dat gaat geleidelijk aan zeer goed.

Tweemaal een Spring Romper van Brindille en Twig

De jongens hebben me de afgelopen maanden de oren van mijn kop gezaagd om een zelfgemaakte salopette. Ik maakte er ooit een voor Lex en een als verkleedpak. Ook voor Mil maakte ik er al wel eens eentje. Maar ondertussen werd het tijd voor een nieuwe. Spijtig genoeg vind je niet zo heel veel patronen van jongens salopettes op Lex zijn maat. De spring romper die ik een tijd geleden kocht ging van newborn tot maat 5-6 jaar. Met zijn 6 jaar wist ik dat het waarschijnlijk zeer nipt ging zijn voor Lex. Maar ik waagde mijn kans.

En zo maakte ik een spring romper voor Lex. Ik gebruikte hiervoor stof die ik al eens gebruikte voor een kleedje voor mezelf. Een lange sportieve jurk uit La Maison Victor jan/feb 2017. Geen idee hoeveel meter ik er ooit van kocht, maar ik had er nog heel wat van over. Het werd een versie die enkel deze zomer mee gaat gaan.

Hij poseert trouwens met een zelf gemaakte Billie van zonen 09. Vorig jaar maakte ik er een aantal op de groei voor hem. Helaas is dat ondertussen niet meer op de groei. Maar de zoveelste Billie daar valt nog amper iets over te vertellen, buiten het feit dat de stof gekocht werd bij Madeline De Stoffenmadam. Al val ik daarmee ook veel in herhaling.

Voor Mil maakte ik een speelsere versie in maat 3-4 jaar. Ik gebruikte hiervoor streepjestricot van Madeline De stoffenmadam. Zie je wel dat ik ook hier mee in herhaling val.

Summer romper 87 van Brindille en Twig

In juni gingen we bij Anne & Jente op bezoek in hun nieuw huis. Omdat Anne een tweede keer zwanger is voorzag ik ook een cadeautje voor de kleine in spé. Ze verwacht(t)en eind juli een tweede jongen. Dus maakte ik een zomers jongenspakje uit een restje ridderstof. Ik gebruikte een ander patroon van Brindille & Twig, namelijk de summer romper 87. Die lijkt heel erg op de spring romper. Alleen heeft deze geen zakjes en is het meer een romper dan een salopette. Een nog gemakkelijkere, nog snellere versie. En even schattig.

Ik kocht de stof lang geleden bij de stoffenstraat in Kasterlee. En combineerde ze deze keer met zwarte bandjes en zwarte kamsnaps. Gewoon basic & een stoere versie van de summer romper 87.

Eind juli werd midden juli. Deze romper werd voor een schattig blond mannetje Cyriel gemaakt.

Babycadeautjes voor Mats

Op 6 juni werd Mats geboren in de schoonfamilie. Net als ons wisten de ouders van Mats het geslacht ook niet op voorhand. Daarom liet ik de moeder in spe wat neutrale stoffen zien zodat ik op voorhand babycadeautjes kon naaien. Ze koos de prachtige walvissenstof van Froy & Dind. Omdat de Spring Romper 105 van Brindille & Twig me zo goed bevallen was besloot ik die nog eens te maken. Opnieuw koos ik voor maat 62. Ik combineerde de stof met effen beige/bruine zakjes & bandjes. En blauwe kamsnaps.

Voor de achterkant kan je kiezen om de bandjes te kruisen of ze recht te laten.

Net voor we op babybezoek gingen had ik nog een beetje tijd over. Dus naaide ik heel snel een brave fireman raglan T-shirt in maat 74 vanuit een oude Ottobre kids. Ook hier koos ik voor stof van Froy en Dind. Alleen deze keer niet zo geslachtsneutraal meer. Het werd een echt voetbal t-shirt. Schattig he!

Ook het geboortekaartje kwam op dezelfde dag als dat we op babybezoek gingen. Ik kon de verleiding niet weerstaan om ook al een naamstempel en een geboortestempel volgens het geboortekaartje te maken.

En zo hadden we een heel leuk pakketje babycadeautjes om in het ziekenhuis op bezoek te gaan. Nu nog iets verzinnen voor de babyborrel.

Spring romper Brindille en Twig

Eindelijk haalde ik mijn naaimachine deftig vanonder het stof. De zwangerschap, verbouwen, een extra project op het werk, een opleiding, het huishouden… Echt alles hield me weg uit de naaikamer. En dat maandenlang. Zo vaak werd ik eraan herinnerd om nog eens te naaien. Maar het ging niet. Tot ik besloot dat het genoeg was. Straks zou ik bevallen zonder iets gemaakt te hebben voor de baby. Dat zou te vreemd zijn. Dus ik sprak eind mei met manlief af dat ik een hele dag ging naaien en hij zijn plan moest trekken met de jongens.

Zo gezegd, zo gedaan. En het ging voorruit! Ineens met 2 dingen die ik absoluut niet leuk vind tijdens het naaien. Ik ging aan de slag met een voor mij onbekend pdf-patroon én ik ging ervoor gaan op mijn nieuw naaimachine dat me ook al de nodige frustraties bezorgde. Een ongelofelijke trend in de naaiwereld zijn de pdf-naaipatronen. Een paar ontwerpers zijn gestopt met het verkopen van gedrukte patronen, zoals Zonen09 en Colette Patterns. Pdf-patronen, dat printen, knippen en plakken. Ik ben er echt geen fan van. Het bewaart zich ook rommeliger. Maar ja als er een patroon zo schattig is dan kan je af en toe niet anders.

Ik ging aan de slag met Spring Romper 105 van Brindille & Twig. Ik ging aan de slag met maat 0-3 maanden (62). Omdat ik niet weet of de maten klein uitvallen en omdat ik niet geloof in een kleine baby leek me dat de veiligste maat. De matentabel voor dit patroon gaat helemaal tot 5-6 jaar. Super tof dus!

Eenmaal het patroon geplakt was ging het overtekenen en het knippen van de stof vanzelf. Babykleertjes zijn zo vertederend klein. Ook het naaien ging heel erg vlot. Het patroon heeft een heldere, bondige beschrijving en is voorzien van massaal veel foto’s. Het schattige resultaat heeft aangezet tot veel meer naaisels van hetzelfde patroon ‘Spring Romper 105’ van Brindille & Twig.

En oh ja, mijn nieuw naaimachine en ik sloten vrede. Ik heb erop gevloekt omdat ik het machine niet zo goed kende. Maar ondertussen is het niet meer zo onwennig en gaat het wel.

Geboortestempels en een summersea broekje

Op 28/11 werd Mats geboren. Het eerste kindje van vrienden. Voor Mats had ik de eer om op voorhand al geboortestempels te maken. Ik maakte twee stempels van de katten die op het geboortekaartje gingen staan. Dat nam ik heel serieus. Ik maakte een stempel twee keer om het nog beter te maken. Omdat er heel veel details in de lijntjes zitten heb ik voor deze stempels ook bijzonder veel gebruik gemaakt van een snijmes ipv de gutsen.

Het resultaat mag er best wel zijn :)

In maart gingen we naar de babyborrel. Wanneer we iets van een geboortelijst kopen vind ik het meestal toch nog wat ongemakkelijk om met lege handen aan te komen. Hoewel die met twee kinderen eigenlijk nooit leeg zijn… Dus maak ik meestal nog iets.

Deze keer was dat heel last minute en vrij basic een summersea broekje uit ottobre 3/2013 met een stofje van Froy en Dind.

En natuurlijk ook een naamstempel in het lettertype van het kaartje.

Een geboortestempel en babynaaisels

Op 27 december werd een collega opnieuw vader. Het werd een prachtig zoontje Ryu. Ik maakte een klein cadeautje voor het kleine jongetje. Mijn babynaaisels mochten nog wel eens opgekrikt worden. Het werd een raglan t-shirt, een gemakkelijke tricot broek en een naamstempel. Zoveel te vaker ik een zelf gemaakt cadeautje geef, zoveel te meer ik erover twijfel. Gaan ze het wel leuk vinden, kunnen ze het gebruiken en bla bla bla.

Voor de naamstempel was het gemakkelijk. Zijn mama maakte een bijzonder mooi kaartje. Ik nam hetzelfde lettertype over voor Ryu. Voor zijn zus Peri koos ik zelf een lettertype. Dat werd ‘Dancing Script’ van Pablo Impallari. Gewoon iets neutraals en toch geschikt voor meisjes.

Voor de babynaaisels werd het even vloeken. Twijfel bij de stofkeuze uit de eigen voorraad en de zoom van het t-shirt die niet meewerkte. Een nieuw machine met meer instelmogelijkheden heeft zijn voordelen, maar is toch ook wel wennen. Soit, ik maakte een raglan uit ottobre 3/2013 ‘brave fireman’ in maat 74 in muntkleurige tricot met beren en een Summersea broek uit ottobre in een dikkere dierentricot.

Een borduurwerkje voor Fleur

Op 9 november werden mijn neef Rob & zijn vrouw Hanne voor het eerst ouders. Het werd een prachtige dochter Fleur. Vandaag gingen we op babybezoek en ik nam iets zelf gemaakt mee. Voor meisjes iets naaien, het blijft uit mijn comfortzone. Dus ging ik op zoek naar iets anders. Toen het kaartje in de bus belandde wist ik vrijwel meteen wat het ging worden. Ik ging een borduurwerkje maken volgens het kaartje.

Voor het borduurwerkje gebruikte ik:

  • Beige canvas katoen
  • Een borduurring en borduurnaalden uit de Veritas
  • 5 verschillende kleuren borduurgaren uit de veritas & uit de action
  • Een potlood en transferpapier om de tekening over te zetten

Ik gebruikte hetzelfde lettertype en dezelfde bloemen van het kaartje voor het borduurwerkje. Ik begon voorzichtig met de naam. Deze zette ik er in kleine gelijkmatige steken erop. Nadien begon ik aan de bloemen en de blaadjes.

Ik ben best tevreden over het resultaat. Zeker omdat ik nog niet veel borduurervaring heb. Ik geloof dat het best nog eens als geboortecadeau gebruikt kan worden. Ook lekker rustgevend om bv ’s avonds in zetel te doen.