Zelfstandige in bijberoep, de eerste zes maanden

In januari startte ik als zelfstandige in bijberoep. Oh jongens waar ben ik aan begonnen? In deze blogpost volgt een terugblik op die eerste zes maanden als ondernemer. Dit als vervolg op de terugblik van mijn weg naar zelfstandige in bijberoep.

In januari werkte ik als een zot aan het ombouwen van de blog naar een website. Het nieuwe design stond al sinds september online, maar de blog primeerde nog. Die werd naar de achtergrond verplaatst. In ruil kwamen de pagina’s met meer ontwerpen, met informatie en werkwijzen. Ook maakte ik de ontwerpen van de doopsuikerstickers van de vaste collectie.

Mijn wereld stond twee keer erg kort na elkaar volledig op zijn kop. In januari gaf ik mijn ontslag bij mijn gewone job. Hierdoor pauzeerde ik mijn bijberoep vrijwel meteen. Een nieuwe job vinden primeerde.

In februari stortte mijn wereld in. Mijn broer stierf. Rouwen, regelen, mijn opzeg uitzitten, solliciteren, de kindjes. Het was best pittig. Ik ontwierp de rouwbrief en het rouwprentje. Erg emotioneel om te maken. Ontzettend moeilijk ook qua tijdsdruk terwijl je hoofd er helemaal niet naar staat. Maar het lukte me net op tijd. Achteraf gezien fijn dat ik het gemaakt heb want blijbkaar betekent zo een persoonlijk kaartje voor anderen toch meer dan ik dacht.

In maart werkte ik aan een logo-opdracht. Ik maakte eerder al logo’s, maar nooit eerder als betalende opdracht. Een opdracht die als geroepen kwam want het hielp mijn gedachten verzetten. Ook schreef ik over de andere logo’s in een blogpost. Het rouwproces ging gepaard met enorme vermoeidheid waardoor ik ook niets anders dan dat deed.

In april startte ik in mijn nieuwe job als bemiddelaar bij GTB. Welkom vermoeidheid tot de tweede macht. Rouwen en gigaveel nieuwe info vergaren. Dat was gaan werken en terug slapen, werken, slapen, werken, slapen tot het stilaan beter begon te worden. Deze maand maakte ik een koppelstempel en koppelillustraties.

In mei werkte ik twee nieuwe geboortekaartje af. Het viel me op dat ik steeds enkelvoudige geboortekaartjes ontwierp. Daar bracht ik dus wat verandering in.

In juni lag de focus op de juffenstempels. Zowel die van mijn eigen jongens als op bestelling. Helaas zijn de meesterstempels schaars in omloop.

Omdat mijn eerste zes maanden nogal niet zo alledaags zijn verlopen, ben ik voorzichtig in de uitspraken wat ik nu van die eerste zes maanden vond.

Een atypische start die de bevestiging geeft dat dit ook enkel maar een bijberoepbedoeling heeft. Ik koos voor een bijberoep omwille van de financiële zekerheid, omwille van het gewoon omdat het kan en omdat het leuk is, niet omdat het moet omdat er centen op tafel moeten komen. De vrijheid om zelf te beslissen wanneer ik er tijd in wil steken of niet. Of het nu de zware momenten zijn zoals de afgelopen maanden of de leuke momenten zoals de zomer op dit moment.

Zelfs nu ik gestart ben, ben ik nog steeds niet alle ‘ja maars’ voorbij. Het blijft zoeken, nadenken, piekeren, hopen en dromen, plannen, ondernemen en ook ter plaatse blijven trappelen.

Hoe kom ik aan klanten? Eerlijk gezegd is dat niet zo evident als het allemaal lijkt. Zeker voor een introvert loop ik op dat vlak soms wel tegen de muur. Het is meer dan alleen wat foto’s en wat hashtags. Nu ik wat bestellingen achter de rug heb zou ik eens dringend moeten investeren in naamkaartjes. Het ontwerp is er al. Alleen de klik maken om de printkosten te investeren. Het uit mijn schulp komen en erover praten is er ook nog niet helemaal. En hoeft ook nog niet…

Wat als het financieel toch niet zo loopt? Van voor de start lagen mijn doelstellingen niet zo zeer op het financiële. Uiteraard wil ik er geen verlies aan overhouden. Die touwtjes heb ik volledig in eigen handen. Maar het hoeft niets te compenseren. Financieel ben ik erop achteruit gegaan door te veranderen van hoofdjob. En zelfs nu hoeft het niets te compenseren. Deze bezigheid mag ooit mijn dag thuis aanvullen tot een voltijds loon, maar het hoeft niet.

Ik wil niet afgaan als een gieter! Bij mijn blogpost over de weg naar zelfstandige in bijberoep schreef ik hierbij het volgende ‘Dat hangt een beetje vast met het financiële. Er ligt geen druk om echt veel bij te verdienen. En dat maakt het afgaan als een gieter al minder makkelijk. Ik denk het drie jaar de tijd te geven. Als ik eind 2019 tot een nuloperatie kom, zal ik wel een dansje placeren. En het verder geleidelijk aan opbouwen. ‘Niets verloren, niets gewonnen maar wel geprobeerd’ is het dus maar in het slechtste geval.‘ Na 6 maanden kan ik het dansje al placeren. Ik ben mijn kosten van de opstart al voorbij en de vaste kosten vooral aan tekensoftware zijn al gecompenseerd tot het einde van het jaar. Dat betekent dat ik kan nadenken over investeren. Zo zullen naamkaartjes waarschijnlijk de eerste stap zijn. Waarschijnlijk kom ik dan op het einde van het jaar alsnog op een nuloperatie, een welbestede nuloperatie weliswaar.

Hou ik dan nog tijd over? Ja! Ik heb nog tijd. Ik zorg nog voor mijn gezin, ga nog mee naar de zwemlessen, ik doe mijn huishouden nog, ik heb al heel wat netflix series ondertussen nog kunnen kijken, we gaan nog op uitstap, plantjes stekken, gewoon eens niets doen… Het lukt nog allemaal. De job dichterbij huis zit daar ook wel voor iets tussen. Hetgeen ik wel merk is dat het moeilijker geworden is om me achter mijn naaimachine te krijgen. Dat is een project van lange adem maar we komen er weer wel.

Het verhaal van de boekhouder. Ik heb me er niet meer mee bezig gehouden. Daar liggen mijn prioriteiten op dit moment ook niet. Misschien binnenkort, misschien doe ik het zonder.

En vadertje staat? Dat wringt nog steeds. Ik kreeg al wel wat facturen waar ik niet zo blij mee was. Maar ja het moet…

Blik ik dan tevreden terug? Jazeker, want desondanks mijn persoonlijke issues heb ik al een aantal leuke opdrachten binnen gekregen. Deze zorgen ervoor dat ik kan investeren in mijn droom. En dat ik kan blijven dromen. Het is wel anders dan ik had gedacht. Bv een logo-opdracht dacht ik dat nog niet voor meteen zou zijn. Waarschijnlijk gehoopt op iets meer geboortekaartjes en geboortestempels.

Mijn weg naar zelfstandige in bijberoep

In januari start ik als zelfstandige in bijberoep. Oh jongens wat een lang traject heb ik daarvoor afgelegd. Dat begon bijna 3 jaar geleden. Ja zover gaan we daarvoor terug in de tijd. Ik had het gehad met mijn job, maar ik zag ook niets spectaculairs in vacatures, in géén enkele vacature. Een vicieuze cirkel die ik al een paar keer gepasseerd had. Dus besloot ik loopbaanbegeleiding te volgen.

Een beetje bla bla met klassieke oefeningen van op school om tot iets te komen wat ik al wel wist. Niets wereld choquerend, maar wel een stamp onder mijn gat. Ook een toffe vragenlijst over spelletjes van vroeger die me verrassend genoeg wat inzichten gaven over mezelf: bv Ik heb nood aan véél, te veel om te terugvinden in 1 job. Ja, lap!

Ik heb ook nood om mijn creatief ei kwijt te kunnen. Dat had ik toen ook al ontdekt: ik naaide al, haakte, maakte juwelen en stempels en volgde fotografie. Naaien in bijberoep leek voor de hand liggend, maar ik koos er niet echt voor. Iets met te tijdrovend en uiteindelijk vind ik naaien voor het eigen gezin voldoende. Dus werden het geboortekaartjes en stempels als zelfstandige in bijberoep. 

Klaar is kees?! Helaas niet. Ik wou ook nog een baby. Er moest nog stevig verbouwd worden en ik wisselde van functie. En oh ja, ik kon nog geen kaartjes maken. Oepsie! Verstandig om dat eerst te leren ;) Ik volgde wat cursussen via Syntra, CVO en Udemy. 

Laten we zeggen dat het leren ontwerpen van kaartjes nog maar het topje van de ijsberg was. Om te kunnen starten als zelfstandige in bijberoep moest ik nog heel wat werk verzetten: een logo maken, de website aanpassen, een collectie opbouwen, met testpubliek aan de slag gaan, social media aanpassen en uitbouwen, andere lino zoeken, een businessplan uitschrijven, een boekhouder vinden, nacebelcodes kiezen, een onderneming starten, aansluiten bij het sociaal verzekeringsfonds, prijsbepaling, promotiemateriaal maken, een nieuwe bankrekening openen… én vooral iedere ‘ja maar’ overwinnen.

Ben ik dan alle ‘ja maars’ voorbij? Ik heb er enkele overwonnen. Andere werden omgezet in ‘zien we dan wel’ en ‘gewoon doen’. De meest terugkerende waren vooral in functie van hoe kom ik aan klanten, wat als het financieel toch niet zo loopt, ik wil niet afgaan als een gieter en hou ik dan nog wel tijd over. Ik besloot gewoon de sprong te wagen en het wel te zien onderweg.

Hoe kom ik aan klanten? Via een facebookoproep kwam ik onmiddellijk aan 3 testkoppels die interesse hadden. Idem met een oproep naar logotesters. Ok dat was gratis, maar ik geloof er ook een klein beetje in dat mijn werk toch voldoende aansprak. Verder leerde ik bij over een goed instagramaccount & seo van de website. Ook komt er een vermelding naar Coucou Castor op de geboortekaartjes wat als reclame kan dienen. Verder zal ik vooral meer uit mijn introverte schulp moeten komen en erover durven vertellen. 

Wat als het financieel toch niet zo loopt? Realistisch als ik ben, weet ik dat ik hier mijn geld niet mee ga verdienen. In mijn huidige functie zal ik 4/5de gaan werken. Dat is nodig voor mezelf, de kinderen en het huishouden. Een kleine stap achteruit dus. Belangrijkste voor mij is dat we nog zullen kunnen sparen voor de toekomstige verbouwingen die nog op de planning staan.

Ik wil niet afgaan als een gieter! Dat hangt een beetje vast met het financiële. Er ligt geen druk om echt veel bij te verdienen. En dat maakt het afgaan als een gieter al minder makkelijk. Ik denk het drie jaar de tijd te geven. Als ik eind 2019 tot een nuloperatie kom, zal ik wel een dansje placeren. En het verder geleidelijk aan opbouwen. ‘Niets verloren, niets gewonnen maar wel geprobeerd’ is het dus maar in het slechtste geval.

Hou ik dan nog tijd over? Ik denk het wel ja. Kaartjes en stempels maken doe ik al een tijdje. Ik zal dus niets nieuws doen, alleen is het niet meer voor mezelf maar voor iemand anders. Is het misschien een beetje intensiever als ervoor. Er komt ook nog iets meer bij kijken dan voorheen bv mailen, social media en de website wat meer onderhouden. Uiteindelijk zal ik nog altijd zelf kunnen beslissen hoeveel opdrachten ik aanneem en zal ik misschien wel eens nee moeten zeggen.

Alleen mijn mindset ‘we gaan ervoor’ wordt niet echt gedeeld. Mijn weg blijft er eentje van vallen en op staan. Zo ging ik deze maand met een waslijst met vragen naar de boekhouder. Ontzettend zenuwachtig versprak ik me: ‘ik wil een eenmanszaak starten, vrijgesteld van belastingen.’ Dat gaat niet he, vrijgesteld van BTW. Oh jongens ik was al zo blij dat ik wist dat een eenmanszaak, vrijgesteld van BTW in mijn geval echt de beste keuze was. Daar stond ik dan met mijn goed uitgekozen vragen, voorbeeldfactuur en businessplan. Met een antwoord op mijn vragen en het advies om toch maar goed na te denken om het als hobby te houden ging ik ruim een uur later buiten.

Ook vadertje staat is niet mee. Zelfstandigen en hun gezaag, ik begin ze stilletjes te begrijpen. Een pijnlijke zaak dat de helft van je winst in het zakje gaat van vadertje staat. De bijdragen voor het sociaal verzekeringsfonds zijn maar solidariteitsbijdragen. ’t is niet dat ik daar ooit een rooie frank van ga zien op mijn oude dag. En dat wringt. 

En toch, we zien wel en we gaan ervoor…