Wat niemand me vertelde over het ouderschap

Er zijn toch wel vier dingen die niemand me vertelde over het ouderschap.

Je moet echt voor ALLES steeds een uitleg klaar hebben. Er zijn zovele zaken waarover ik mezelf eruit heb moeten lullen. Soms verbazen mijn eigen antwoorden me die daar onmiddellijk uitfloepen. Soms ook pure chance dat ze de antwoorden goed genoeg vinden om er niet verder over door te vragen. Bv afgelopen sinterklaas vergat ik de suikerklontjes uit de schoenen te pakken dat eindigt dan met ‘het paard van sinterklaas zal ziek geweest zijn’. De honderden waaromvragen achter elkaar ook op dagen dat het wat minder gaat. 

Dat je bij zoveel zaken eigenlijk veel meer vooruit moet denken. Zeker bij beginnend ouderschap. Ik schreef het al eens neer bij de borstkolf. Van hoe ik een manuele wel ok vond bij de eerste, nood had aan een elektrische bij de tweede en uiteindelijk een dubbele kocht bij de derde.

Idem hebben we net nog kunnen ondervinden met een vervoerkwestie. Bij Lex kochten we allebei een fietsstoeltje. Bij Mil werd dat een fietskar. Maar geen haar op mijn hoofd dat dan voorruit denkt gaat die fietskar nog voldoende blijven als ze groter zijn. In de zomer was het nog een lifesaver op vakantie. Enkele maanden later helemaal niet meer zo een waterdichte oplossing voor ons gezin van drie. Dat werd dan heel recent een onderwaterfiets waarmee ik de drie kinderen moeiteloos met de fiets kan vervoeren. 

Alles is zo tijdelijk. Ja, mama en papa blijf je je hele leven. En ook de eerste pakweg 40 jaar van het ouderschap kunnen wel eens moeilijk zijn. Maar al die spullen, al die kleren, al die schattige eerste momentjes en ook alle groeispurten en driftbuien dat is maar voor zo kort. 

We kochten zoveel nieuwe spullen. En we kregen zoveel nieuwe spullen, want ja zo deed je dat toen met de geboortelijst. En ja wist ik toen wel dat ik graag meer kinderen zou hebben dus ja dat ging allemaal meerdere keren mee gaan. Hoewel ergens in mijn hoofd ook zag eerst zien dat de eerste geen ettertje zou zijn. En toch blijven al die spullen maar tijdelijk. Bv het parkje nog geen jaar per kind. Hoe meer kinderen, hoe minder ze erin liggen. Dat merkten we met een draagmand. Lex lag er een maand in, Mil een paar keer tijdens de verbouwing, Marie niet.

Kleren hooguit twee van je eigen kinderen kunnen het aan doen. Een aantal stuks sneuvelden wegens vlekken, nog wat wegens echt niet mooi, er werd wat doorgegeven, gedoneerd. En verder moet je écht geluk hebben dat al je kinderen binnen dezelfde periode geboren worden, van hetzelfde geslacht zijn en dezelfde gewichtscurve volgen.

Je eigen klerenkast is nooit meer dezelfde. Bij mijn eerste zwangerschap was ik zo fier als een gieter er veel te vroeg bij om te starten met het dragen van zwangerschapskleren. Ik was zwanger dus ‘ah ja’ ik mocht die kleren dragen. Tegen dat die kleren echt nodig waren was ik ze al beu. Niets maar dan ook niets waar ik mijn eigen zelf in was. Of het was megaduur voor tijdelijke kledij. Dus ja ik beet een paar maanden op mijn tanden. Na mijn bevalling kon ik al vrij snel terug in mijn kleren. Maar die voelden niet meer zo erg ‘ik’ aan. Dat waren de kleren voordat ik mama werd. Ik had het geluk wat overtollig vet ook af te vallen. Dus nieuwe kleren. Na de zwangerschap van Mil omgekeerde wereld, ok van gewicht maar te brede heupen. Na de zwangerschap van Marie opnieuw van hetzelfde. Ok van gewicht, maar het zijn mijn kleren niet meer. Het zijn die van voordat Marie er was. Een ‘ik’ die ik precies niet meer ben.  

Verjaardagsstempels: een pakket met twee naamstempels en een adresstempel

Begin september postte ik eens een foto van happy birthday verjaardagsstempels op een kaartje samen met een naamstempel verpakt met de coucou castor naam- en logostempel. Mijn mama dacht al dat het voor haar verjaardag was, eind oktober…. Ik probeer zoveel als mogelijk wel een klein beetje vooruit te werken, maar vaak komt het toch op last minute werk neer. Ze gaf me een hint dat ze verjaardagsstempels wel zag zitten. Een  eigen ‘bommiestempel’. Niet helemaal zeker wat het moest zijn, ging ik zelf aan de slag. Als ik het zou vragen zou ze nieuwsgierig worden. Hè mama’tje… ;)

Haar pakketje verjaardagsstempels bestond uit:

  • Een naamstempel
  • Een bommiestempel
  • En nog een adresstempel voor de feestdagen

De naamstempel

Die maakte ik uit het lettertype ‘Angelique Vintage’. Dat gaf haar langere naam het beste weer. Ik ga nu niet stellen dat mijn moeder vintage is ;) Ze werd vorig jaar 50 en daar maakte ik toen een kaartje voor.

De adresstempel

Die maakte ik uit het lettertype ‘Alfons Display’. Als ik me niet vergis, gebruikte ik die ook bij mijn laatste succesvolle adresstempel voor mezelf. En net zoals Dovy-keukens maak ik mijn stempels ook graag alsof het voor mezelf zou zijn. (ps: ook dat is niet gesponsord)

De bommiestempel

Die maakte ik uit het lettertype ‘That’s Font Folks Italic’. Ook een lettertype dat ik graag gebruik op geboortekaartjes. Ik vind hem tegenwoordig extra mooi. Sinds Lex naar het eerste leerjaar gaat en zo mooi leert schrijven.

Wens je ook een handgemaakte stempel? Mail dan vrijblijvend naar [email protected]

Mijn weg naar zelfstandige in bijberoep

In januari start ik als zelfstandige in bijberoep. Oh jongens wat een lang traject heb ik daarvoor afgelegd. Dat begon bijna 3 jaar geleden. Ja zover gaan we daarvoor terug in de tijd. Ik had het gehad met mijn job, maar ik zag ook niets spectaculairs in vacatures, in géén enkele vacature. Een vicieuze cirkel die ik al een paar keer gepasseerd had. Dus besloot ik loopbaanbegeleiding te volgen.

Een beetje bla bla met klassieke oefeningen van op school om tot iets te komen wat ik al wel wist. Niets wereld choquerend, maar wel een stamp onder mijn gat. Ook een toffe vragenlijst over spelletjes van vroeger die me verrassend genoeg wat inzichten gaven over mezelf: bv Ik heb nood aan véél, te veel om te terugvinden in 1 job. Ja, lap!

Ik heb ook nood om mijn creatief ei kwijt te kunnen. Dat had ik toen ook al ontdekt: ik naaide al, haakte, maakte juwelen en stempels en volgde fotografie. Naaien in bijberoep leek voor de hand liggend, maar ik koos er niet echt voor. Iets met te tijdrovend en uiteindelijk vind ik naaien voor het eigen gezin voldoende. Dus werden het geboortekaartjes en stempels als zelfstandige in bijberoep. 

Klaar is kees?! Helaas niet. Ik wou ook nog een baby. Er moest nog stevig verbouwd worden en ik wisselde van functie. En oh ja, ik kon nog geen kaartjes maken. Oepsie! Verstandig om dat eerst te leren ;) Ik volgde wat cursussen via Syntra, CVO en Udemy. 

Laten we zeggen dat het leren ontwerpen van kaartjes nog maar het topje van de ijsberg was. Om te kunnen starten als zelfstandige in bijberoep moest ik nog heel wat werk verzetten: een logo maken, de website aanpassen, een collectie opbouwen, met testpubliek aan de slag gaan, social media aanpassen en uitbouwen, andere lino zoeken, een businessplan uitschrijven, een boekhouder vinden, nacebelcodes kiezen, een onderneming starten, aansluiten bij het sociaal verzekeringsfonds, prijsbepaling, promotiemateriaal maken, een nieuwe bankrekening openen… én vooral iedere ‘ja maar’ overwinnen.

Ben ik dan alle ‘ja maars’ voorbij? Ik heb er enkele overwonnen. Andere werden omgezet in ‘zien we dan wel’ en ‘gewoon doen’. De meest terugkerende waren vooral in functie van hoe kom ik aan klanten, wat als het financieel toch niet zo loopt, ik wil niet afgaan als een gieter en hou ik dan nog wel tijd over. Ik besloot gewoon de sprong te wagen en het wel te zien onderweg.

Hoe kom ik aan klanten? Via een facebookoproep kwam ik onmiddellijk aan 3 testkoppels die interesse hadden. Idem met een oproep naar logotesters. Ok dat was gratis, maar ik geloof er ook een klein beetje in dat mijn werk toch voldoende aansprak. Verder leerde ik bij over een goed instagramaccount & seo van de website. Ook komt er een vermelding naar Coucou Castor op de geboortekaartjes wat als reclame kan dienen. Verder zal ik vooral meer uit mijn introverte schulp moeten komen en erover durven vertellen. 

Wat als het financieel toch niet zo loopt? Realistisch als ik ben, weet ik dat ik hier mijn geld niet mee ga verdienen. In mijn huidige functie zal ik 4/5de gaan werken. Dat is nodig voor mezelf, de kinderen en het huishouden. Een kleine stap achteruit dus. Belangrijkste voor mij is dat we nog zullen kunnen sparen voor de toekomstige verbouwingen die nog op de planning staan.

Ik wil niet afgaan als een gieter! Dat hangt een beetje vast met het financiële. Er ligt geen druk om echt veel bij te verdienen. En dat maakt het afgaan als een gieter al minder makkelijk. Ik denk het drie jaar de tijd te geven. Als ik eind 2019 tot een nuloperatie kom, zal ik wel een dansje placeren. En het verder geleidelijk aan opbouwen. ‘Niets verloren, niets gewonnen maar wel geprobeerd’ is het dus maar in het slechtste geval.

Hou ik dan nog tijd over? Ik denk het wel ja. Kaartjes en stempels maken doe ik al een tijdje. Ik zal dus niets nieuws doen, alleen is het niet meer voor mezelf maar voor iemand anders. Is het misschien een beetje intensiever als ervoor. Er komt ook nog iets meer bij kijken dan voorheen bv mailen, social media en de website wat meer onderhouden. Uiteindelijk zal ik nog altijd zelf kunnen beslissen hoeveel opdrachten ik aanneem en zal ik misschien wel eens nee moeten zeggen.

Alleen mijn mindset ‘we gaan ervoor’ wordt niet echt gedeeld. Mijn weg blijft er eentje van vallen en op staan. Zo ging ik deze maand met een waslijst met vragen naar de boekhouder. Ontzettend zenuwachtig versprak ik me: ‘ik wil een eenmanszaak starten, vrijgesteld van belastingen.’ Dat gaat niet he, vrijgesteld van BTW. Oh jongens ik was al zo blij dat ik wist dat een eenmanszaak, vrijgesteld van BTW in mijn geval echt de beste keuze was. Daar stond ik dan met mijn goed uitgekozen vragen, voorbeeldfactuur en businessplan. Met een antwoord op mijn vragen en het advies om toch maar goed na te denken om het als hobby te houden ging ik ruim een uur later buiten.

Ook vadertje staat is niet mee. Zelfstandigen en hun gezaag, ik begin ze stilletjes te begrijpen. Een pijnlijke zaak dat de helft van je winst in het zakje gaat van vadertje staat. De bijdragen voor het sociaal verzekeringsfonds zijn maar solidariteitsbijdragen. ’t is niet dat ik daar ooit een rooie frank van ga zien op mijn oude dag. En dat wringt. 

En toch, we zien wel en we gaan ervoor… 

Fotostempel: vakantiekliekje île d’oléron

Ieder jaar gaan we op vakantie in Ile d’Oléron. Dat doen we nu al 9 jaar. Soms hebben we het wel eens over een andere plaats, maar we keren steeds terug. Simpelweg, het is er goed en we kunnen er nog steeds nieuwe dingen doen. Dit jaar was het voor het eerst met Marie. Voor het eerst in een mobilhome (lees stacaravan) in plaats van met de tent. Daardoor hadden we in de auto voldoende plaats voor ons bagage. Zoveel dat we zelfs de fietskar er zonder problemen in kregen. Ik kan het me niet voorstellen: een vakantie zonder te kunnen fietsen. Net zoals ik het moeilijk kan voorstellen een vakantie zonder op onze vaste plekjes een foto te maken. Leuk om ze te zien groeien op dezelfde plek. In Ile d’Oléron hebben we zo twee écht vaste plaatsen. Eentje met de bevers (lees beverratten) in Parc Myocastor op een bankje. En eentje in de houten draaimolen in Chateau D’Oléron. Dat laatste vakantiekiekje heb ik vereeuwigd in een fotostempel.

Ik deed dat eind vorig jaar na het volgen van de workshops. Met het updaten van de website kwam ik erachter dat deze fotostempel nog niet op de blog is geraakt. De houten draaimolen is een prachtig exemplaar. Volledig gratis en daarvoor moet je hem zelf met de hand duwen. De eerste keer dachten we dat ie steeds gesloten was. Tot we erachter kwamen dat ie altijd open is. Nu kan je er niet meer naast kijken want er zit altijd wel iemand op. Wat het bijzonder moeilijk maakt om een mooie foto van de jongens erin te trekken. Met Marie erbij had ik dit jaar meer geluk. Op de middag tijdens etenstijd is het minder druk. En iedereen werkte mee.

Voor de fotostempel ga je als volgt te werk:

Open de foto en traceer wat lijnen met een tekenprogramma. Zet het op transferpapier, op de stempel en gutsen maar. En het is werkelijk zo simpel als ik het hier schrijf. Deze stempel werd gegutst met pfeil-gutsen en speedycarve lino. Moest er een update komen van een fotostempel van dit vakantiekliekje maar dan met Marie erbij zou ik de krab wel in zijn geheel gutsen. Maar daarvoor wil ik toch zeker wachten tot ze 2-3 jaar is.

Stempels maken na de workshops, 1 jaar later…

Herinner je je deze post nog? Ik ging 3 workshops uittesten om bij te leren. Als ik zelf op mijn werk een vorming geef dan vraag ik mezelf dat wel af “hoeveel blijft ervan hangen?” en “wat blijft toepasbaar op lange termijn”. Als ik zelf iets volg is dat ook hoor. Zo volgde ik workshops die me iets opleverde op dat moment, maar op lange termijn uiteindelijk niets. Bv vilten en weven. Leuk voor even, je probeert het thuis nog eens en dan that’s it. Bij de stempels had ik dat risico ook omdat ik het al kon dat alles erna hetzelfde bleef. Ik analyseerde het na het volgen van de workshops vrij goed. Ik leerde het volgende:

  • Werken met gom
  • Meer kleur
  • Andere inkt
  • Een afdruk van iedere stempel gebundeld bewaren in een boek
  • Gutsen van binnen naar buiten
  • Gutsen met een mes

Wonderbaarlijk bleven alle dingen hangen, behalve het eerste. Ik schafte me een voorraadje gom aan. Heb er wel eens een stempel van gemaakt, maar uiteindelijk zeer beperkt owv de kwaliteit en de beperking van de grootte. De rest heeft mijn stempelwerk een jaar later nog steeds beïnvloed. Tof he!

Ik gebruik meer kleur, als in echt véél meer kleur. Meer dan 50 verschillende tinten. Een dik jaar geleden waren dat er slechts 4. Ik bleef sindsdien ook bij Tsukineko inkt: de versacraft & dew drops. Ik leerde dat de dew drops de beste inkt is om een stempel te testen. Deze laat het minste inktsporen na wat properder is om hem weg te geven bij cadeautjes of volgend jaar om te verkopen. Het boek bleef in gebruik. Vol trots blader ik daar soms in. En die ene keer dat een stempel al weggegeven is nog voor ie in mijn boek gestempeld werd vond ik dat ook echt jammer.

Het gutsen van binnen in het werk naar buiten toe pas ik vooral toe bij het verfijnde werk en bij letters. Ik neem vooraleer ik eraan begin meer de tijd om te analyseren welke stukken het moeilijkste zijn en waar ik begin. En het mes dat ligt steeds binnen handbereik. Hierdoor merk ik verfijning bij letters en bij hoeken. Naast dat mes heb ik  4 gutsen die steeds bij me liggen en anderen afhankelijk van het werk dat ik doe.

Maar ik heb mijn punt nog niet bereikt waar ik met mijn stempels naartoe wil. Een meerkleurenontwerp is nog steeds een ver van mijn bed show. Ook het grotere werk bv een A4 stempel heb ik nog niet uitgeprobeerd. Het werken met een drukpers intrigeert me wel. Verschillende stempels samen die een tafereeltje vormen, meer printmatig mijn stempels gebruiken…

Schapenkoppenstempels

Ik heb me voorgenomen om nog meer te stempelen. Niet dat ik dat te weinig doe, maar gewoon wat bewuster. En daarbij ontbrak me een doodgewone stempel ‘groetjes uit Lier’. Eentje die zowat alle gelegenheden om een kaartje te sturen kan dekken. Buiten vakantie dan. Tenzij dan weer staycation. In zo een bijzondere stad als Lier is een doodgewone stempel dan weer wat saai. Het was even zoeken hoe ik deze stempels zou omschrijven. Het werden de schapenkoppenstempels. Eentje was voldoende. Maar twee is leuker voor de afwisseling.

Het wel gekende ‘Lierke plezierke’ noemt zijn inwoners de schapenkoppen. Ze hadden destijds de keuze tussen schapen of een nieuwe universiteit. Men koos schapen, alez een veemarkt. Te bedenken dat met een universiteit Lier waarschijnlijk anders was uitgegroeid. Parate kennis ondertussen. Na bijna 9 jaar mag dat wel. Die schapenkoppen beginnen trouwens aan populariteit te winnen. Men maakt er al pralines van en koekjes om uw ijsje tussen te pletten. En flessenpost van in de Superette Ninette. En juwelen, frituursnacks, cupcakes… Ook de stad zelf heeft heel wat schapenkoppengeschenkjes.

De schapenkoppenstempels

De eerste schapenkopstempel is ook meteen de grootste, 6 op 6 cm. Een grotere schapenkop, ‘groetjes uit’ in that font folks italic en ‘Lier’ zoals weergegeven op de website van Visit Lier.

De tweede schapenkopstempel is 3 op 5 cm. ‘Groetjes uit’ is geschreven in Adorn Condensed Sans en Lier met de schapenkop zoals weergegeven op de website van stad Lier zelf.

Lier

Lier is een klein, groen stadje te midden van zowat alles. In Lier kan je onder andere bootje varen, mini/ citygolf, zwemmen… Je vindt er de fameuze zimmertoren en het begijnhof. Je eet er Lierse Vlaaikes en kan streekbier consumeren (niet kopen, helaas). Op café kan ik ’t Goed Voorbeeld aanraden. Om te eten Zuster Agnes, De Nieuwe Schapenstal en Bar Muza. Lier is ook de moeite waard om te fotograferen, te wandelen, te fietsen…

Drie keer een leuke girly geboortekaart

Met de geboortekaartjes op maat maakte ik soms extra ontwerpen in de eerste ronde. Niet gemakkelijk om uit te kiezen als toekomstige ouder. Maar voor mij wel gemakkelijker om met evenveel correcties als op een ander tot een definitief kaartje te komen. Soms werkt een ontwerp totaal niet. Als dat dan je enige ontwerp is dat je doorstuurt is dat nogal moeilijk en tegelijk ook vervelend. Op zich vind ik de extra ontwerpen ook geen weggegooid werk want zo heb ik ook 3 ontwerpen eraan over gehouden die super zijn. Eenmaal je in een drive zit om een bepaald kaartje volgens de opdracht te tekenen is soms zo een extra kaart niet zoveel meer moeite. Maar dat mag ik misschien niet toegeven :p

Geboortekaart 1

Dit kaartje is een klassiek kaartje dat qua idee niet zo super origineel is. Je vindt er ruim tientallen versies al van bij andere ontwerpers/ geboortekaartjessites. Maar in combinatie met de simpele wolk en deze kleuren maakt het em wel super mooi, fris, kleurrijk en toch ook weer niet té. Ik zou zeggen pastel met een accentje.

Geboortekaart 2

Deze vind ik super. Die paste nog in de opdracht van het regenboogkindje. Het konijn is super cute en zal zeker nog in een ander ontwerp verwerkt worden.

Geboortekaart 3

Deze is echt een topper. Gebroken wit, twee kleuren roos en grijs werkt zalig. De afwisseling van gevulde en niet-gevulde harten geeft een speels en fris effect. Moest ik nu ooit zwanger zijn geweest waarbij ik het op voorhand zou weten dat het een meisje is zou ik dit kaartje zelf durven kiezen. Zelfs al is roos helemaal niet een kleur die ik graag bij kindjes zie. Misschien maak ik em nog wel met iets anders dan hartjes. Of een jongens tegenhanger hiervan kan ook een leuke uitdaging zijn.

En nu zijn we klaar voor eens herfst/ winter-kaartjes. Voor meer liggend/ eens vierkant. En misschien ook eens iets dat meer de nadruk legt op tweede en volgende kind. Nog steeds veel werk aan de winkel dus.

Een veelvoud aan geboortestempels

Veel geboortekaartjes betekent ook bijpassende geboortestempels. Vandaag presenteer ik u een veelvoud aan geboortestempels. Het zijn er te veel om ze ieder in een aparte blogpost te gieten.

Odette

Odette is de derde spruit van een nicht van mij. Ze was een dag eerder uitgerekend als mij. Dat maakte deze geboortestempel net wat specialer voor mij om te maken. Odette die kreeg een kei coole reuzengrote geboortekaart. Stiekem had ik ook wel een reuzenstempel willen maken, maar het moet bruikbaar blijven. Ik stempelde de naam eerst in een donkerdere kleur. Ook al had ik de stempel goed droog gestempeld toch kwamen er wat restjes mee bij de lichtroze testversie. Het geeft nu een speciaal effect :)

 

Ezra

Ezra is het tweede zoontje van een geweldige oud-collega. Voor Ezra maakte ik het indianenkaartje. Ik gebruikte hetzelfde lettertype en ook het veertje. Aangezien Ezra al een broertje heeft koos ik ervoor om ook een naamstempel in hetzelfde lettertype voor hem te maken.

Stella-Louise

Voor Stella-Louise maakte ik het roze fietskaartje. Als fervent fietser vond ik dat trouwens best leuk. Met Stella-Louise haar ouders heb ik (nog) geen connectie. Al gaat ze binnenkort wel bij dezelfde lieve onthaalmoeder spelen met ons Marie.

Rowan

Ik ontwierp een jongenskaartje voor Rowan. Als het een meisje zou worden had de mama een zelf gemaakt ontwerp klaar. Ik kreeg het niet over mijn hart om enkel voor mijn eigen ontwerp een geboortestempel te voorzien dus maakte ik ook een naamstempel voor als het een meisje werd. Chance, want het werd ook een meisje…

Cyriel

Cyriel is het tweede zoontje van vrienden. De mama was een maand later als mij uitgerekend. Aangezien ik in olifantendracht ging was ze nog bijna voor mij bevallen. De stempels van Cyriel vond ik extra leuk. Niet alleen een leuk, uitdagend lettertype om te stempelen. Ook de naam is nogal bijzonder voor mij. Mijn opa noemde ook Cyriel.

Ella

Ella is het tweede kindje van een neef van mij. Ze werd geboren op 3 augustus. Dat is voor ons een ‘speciale’ dag, namelijk onze huwelijksverjaardag. Dit jaar al 5 jaar op de teller staan. Ik hou wel van het lettertype van Ella haar kaartje. En ook om een stempel in negatief te drukken. Vandaar dat ik twee versies van een naamstempel voor haar maakte. Ik stempelde met memento dew drops ‘rose bud’.

Livia

Voor Livia ontwierp ik een geboortekaartje. Ik ken de mama van ziens: een goede vriendin van mijn schoonzus. Omdat ik het kaartje zelf maakte, hou ik helemaal van het lettertype. Het lijkt zo zeer op het geschrift dat ze kinderen in de lagere school aanleren als ze geschreven letters in plaats van drukletters leren.

Leuke veelvoud aan stempels he?!

Een extra geboortekaartje op maat

Terwijl ik in een verre fase zat met de andere drie geboortekaartjes op maat kreeg ik de vraag of ik een geboortekaartje op maat kon maken. Het mocht zelfs betalend zijn. Hoe cool was dat. Alleen was ik (en ben ik nog steeds) niet gestart in als zelfstandige in bijberoep en was ik toen net in bevallingsrust vertrokken. Dat maakt bijverdienen niet zo simpel. Dus werd er nog een gratis kaartje op maat gekoppeld aan de testronde. De mama’s hebben het daar soms moeilijk mee dat ik er echt niets voor wil. Maar oefenen, feedback, ervaring en een collectie die opgebouwd wordt is al heel wat in de plaats.

Geboortekaartje op maat 4

Ook bij dit kaartje kreeg ik een voorbeeld van wat ze leuk vonden. Een simpel wit kaartje met hartjes, een strikje en de naam. Een concrete opdracht waarbij je niet zo heel veel kanten mee op kon. In de voorontwerpen focuste ik me op andere strikjes, de kleur van hartjes en hun positionering en het lettertype van de naam. De opdracht kwam als geroepen. Ik begon me net te vervelen omdat ik al serieus over tijd was toen. In een mum van tijd maakte ik maar liefst 6 voorontwerpen van een voorkant mét al een achterkant. Nooit eerder ontwierp ik ineens er al een achterkant bij. Met de achterkant kon ik dan ook wel meer kanten uit. Hier was het gemakkelijk dat ik ook al een voorbeeld had van wat er op het kaartje stond bij de grote broer. Dat hielp alles gemakkelijker te positioneren. Ook ontwierp ik twee zeer eenvoudige ronde stickers.

Het meest uitdagende hier was het werken met een wit kaartje/ beperkte kleur. Ook het echte meisjesachtige blijft een beetje wennen. Hopelijk helpt Marie daar verandering in te brengen. Het werd uiteindelijk een van mijn afwijkende ontwerpen van het voorbeeldkaartje: enkel hartjes :)

 

Geboortekaartjes op maat

In mei deed ik op facebook een oproep naar testers voor een gratis geboortekaartje op maat. Voor mij was dit een zeer spannende oproep. Zou er iemand geïnteresseerd zijn? Maar vooral zou ik erin slagen om een ontwerp op maat te maken?! Enthousiasme alom. Ik vond 3 moeders in spé die een kaartje op maat zagen zitten. Dat gaf me ook de gelegenheid om te oefenen met verschillende opdrachten tegelijk. Het moeilijkste vond ik het wachten tot de kindjes uiteindelijk geboren waren om de kaartjes te tonen :p Gaandeweg kwam er zelfs nog een vierde kaartje bij. Want mond aan mond reclame dat werkt ook.

Geboortekaartje op maat 1

Voor Anne mochten het zachte kleuren of munt groen zijn. Mijn grafisch logo viel in de smaak en het werd een regenboogkindje. Ook werd er geëxperimenteerd met een afwijkende kapvorm. Het werd een leeuwenkaart voor als het een jongen zou worden. Uiteindelijk werd het een meisje. Dit kaartje kwam tot leven in de vorm van een proefdruk. Het leuke eraan is dat ze het getest hebben op 2 verschillende soorten papier. Zo kon ik ook meteen ontdekken wat dat doet met mijn ontwerp.

Dit kaartje kreeg een grafische leeuw met een munt groene achtergrond en een regenboog verwerkt in de manen. Het kreeg een stoer lettertype voor de naam. Het meest uitdagende en tegelijk ook zeer leuke aspect hier was dat de opdracht zeer vaag was. Hier kon ik me helemaal in laten gaan.

Geboortekaartje op maat 2

Bij Zoë werd het een meisje. Er mocht een fiets op staan: een tandem met een kinderfiets/ kar of twee fietsen met een klein fietsje tussen. De kinderkamer kreeg accenten in oudroze en muntgroen.

Dit kaartje kreeg een liefdevolle toets: simpele tandem met fietskar en hartjes. De naam werd helemaal meisjesachtig weergegeven. Het meest uitdagende hier was het werken met een lange voornaam en het liggende kaartje. Blijkbaar heb ik de neiging om staande kaartjes te maken.

Geboortekaartje op maat 3

Bij Maria waren de instructies concreter. Een krachtig zwart-wit jongenskaartje met het silhouette van een indiaantje met een volle verentooi en een kampvuur met rookwolkjes waar gegevens in komen.

Dit kaartje werd volledig volgens de opdracht gemaakt. Het meest uitdagende hier was het beperken van de kleur. Bij dit kaartje kreeg ik ook een voorbeeldje. Ook hier was het een uitdaging om dit voorbeeld in het achterhoofd te houden maar ook los te laten om er mijn eigen ding mee te doen. Ook ontwierp ik nog een eenvoudige ronde sticker met de naam en het indiaantje op.

Het waren 3 totaal andere opdrachten. En toch waren ze alledrie mijn ding. Super leuk! Voor de achterkanten was het even zoeken naar lettertypes, maar ook dat kwam uiteindelijk goed.