Coronavirus

Beste coronavirus, ik weet nog niet helemaal hoe ik naar jou moet kijken. Je ontnam me een citytrip naar Barcelona, het contact met mijn klanten in mijn hoofdjob, een geplande stempelworkshop, een normaal leven voor mijn kinderen, mijn dagelijkse vrijheid.

Het werden dagen van volcontinu werken. Van ’s morgens tot ’s avonds. Het gaf me een vals gevoel van meer tijd met elkaar te kunnen doorbrengen. 24/24 – 7/7 met elkaar, maar tegelijk ook 24/24 – 7/7 naast elkaar.

Mijn naaikamer werd een stille werkruimte. Mijn machines verhuisden naar de living. De roep naar me-time naaitijd was al 2 jaar een stille kreet. De nood naar mondmaskers was hoog dus ik sprong mee in dit avontuur. Ik naaide veel mondmaskers voor de zorg. Voor de kinderopvang, voor het rusthuis, voor de gehandicaptenzorg.

Ik las vele commentaren over het betaald aanbieden van wasbare mondmaskers. Dat het niet kon om er geld voor te vragen als anderen er gratis uitdeelden. Mijn uitgedeelde mondmaskers waren restjes. Dat was niet zo erg. Daarna begon ik aan de lang gekoesterde stoffen. Grote lappen stof, meters lint, bobijntje na bobijntje zag ik erdoor gaan.

2 weken lang maakte ik hierdoor geen mondmaskers meer. Verwijderde alles wat ik er al over gepost had. En toen liet ik die mening van anderen los. Ik ging ervoor. Het werd een fabriek met een eigen logo en website. Ik ben erg dankbaar voor alle bestellingen die ik tot nu toe kreeg, voor alle bestellingen die nog zullen volgen ook.

Het zorgde ervoor dat ik kon investeren in Coucou Castor. Ik bestelde nieuwe sluitstickers, nieuwe bedankkaartjes en ook een dubbelgevouwen kaartje voor stempelkaarten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.