Coucou Castor

Romper wordt t-shirt

Niet lang nadat Mil geboren werd kocht ik een set afgeprijsde kleren bij de H&M. Ik kocht maar 1 babypak op voorhand en zelf naaide ik maar 1 pak tijdens mijn zwangerschap. Nu het opnieuw een jongen bleek te zijn, had ik ook weinig reden om veel te moeten shoppen. Alleen dit setje kon ik niet laten liggen. Bootjes zoals het geboortekaartje aan 5 euro voor een broek, een romper en een muts. Die broek en muts werden al snel aangedaan. De romper die was té schattig om te verdwijnen onder kledij. Van Tiene haar blog kwam ik op het idee om er al meteen een t-shirt van te maken.

romper Dus scheurde ik er 1 cm boven de biais aan de benen het onderste stuk af. Ik knipte een stuk grijze tricot van 32 op 6 cm. Die 32 cm was berekend op 80% van de omtrek van het bovenstuk. Voor een baby is 80% beter omdat het t-shirt dan beter op zijn plaats blijft zitten. Ik koos voor grijs omdat dat in de afbeelding terug komt. In het resultaat zie je wat plooitjes omdat ik nogal redelijk snel te werk ben gegaan. Maar sowieso uiteindelijk een t-shirt, een broek en een muts aan 5 euro. Dan gaan we om wat plooitjes niet moeilijk doen. En als hij het aan heeft valt het ook niet op.

Babymutsen voor het goede doel

Meer dan drie weken lang werd er niet genaaid. De machines verdwenen van de tafel. Geen energie en weinig nood om iets nieuws te naaien. Tot ik zag dat Madeline in Lier een Sew Along organiseerde om pakketjes af te geven aan het Paola kinderziekenhuis. Aan iets soortgelijk nam ik al deel voor Prinses Harte. Met zelf kinderen te hebben besef je hoe vlug ze ziek kunnen zijn en hoe dapper sommige kinderen al van zeer jonge leeftijd moeten zijn. De ziekenhuisperiode aangenamer maken is het minste dat er gedaan kan worden.

Dus ik zette mijn vermoeidheid opzij en grabbelde tussen mijn stofresten. Ik maakte 14 leuke mutsen volgens deze patronen van Zaaberry. Gemakkelijke patronen om drie verschillende mutsen mee te maken, een gewone, eentje met oren en eentje met een knoop. Ik maakte de gewone en de versie met de knoop. Simpelweg omdat ik er zo zelf ook gebruik. Die met de oren lijkt me moeilijk omdat je dan echt altijd de muts netjes moet opzetten en moet zien dat de oren op de juiste plaats blijven. In de winkel (bv hema) betaal je 3,95 per muts. Terwijl je maar een lap stof van 36 cm op 40 ervoor nodig hebt.

Bij Madeline’s beschrijving van de babymutsen zouden ze spijtig genoeg dienen voor rouwpakketjes, voor het overlijden en de begrafenis. Dat is hard en even slikken. Ik koos ervoor om setjes te maken én ondanks de situatie ze toch wat kleur te geven. Want in zo een situatie moet je tot op het laatste sterk kunnen blijven en hoop ik dat een beetje kleur een leuke herinnering kan geven.

Als jongensmama een der favoriete mutsen zijn die met de autobussen. Ik krijg echt niet genoeg van deze stof

automuts-achterkant

automuts

Neutralere effen mutsen in een dikkere stofeffenmuts

Paddenstoelenmutsen, met de rode band vind ik het persoonlijk het mooiste

paddenstoelenmuts

Kersenrode babymutsen

roze-muts

Sterrenmutsen voor sterrenkindjes. Deze stof gaat al eeuwen mee en blijft een der favorieten om babyspullen mee te maken.

sterrenmuts-achterkant

sterren

Een stoere afsluiter, helaas nog maar stof voor een mutsje

traktormuts

 

Borstvoeding voor de tweede keer

Een ding was me snel duidelijk, geen twee kinderen zijn hetzelfde. Een zwangerschap die nog langer duurde dan de eerste, een inleiding, stoelgang in het vruchtwater, een navelstreng die rond de hals zat, 510 gram extra… En vooral een compleet andere borstvoeding. Op dat laatste had ik me niet voorbereid.

Bij Lex wist ik het op voorhand niet goed wat ik ging doen met de borstvoeding. Ik wou het wel proberen, maar echt helemaal zag ik het toch niet zitten. Tot hij er was en alles fantastisch verliep. Zo handig om altijd de melk bij te hebben. Zo een zaligheid om dat kind aan de borst te hebben. Het enige dat ik nodig had was een tepelhoedje. Ik hield het 11 maanden vol. Omdat dat zo goed ging, was ik daar tijdens Mil’s zwangerschap niet meer mee bezig. Ik ging borstvoeding geven.

Dat ik al eens borstvoeding had gegeven hielp me in het ziekenhuis om rustig te blijven. Iedere keer weer op het belletje duwen voor hulp vond ik niet erg. In het ziekenhuis had Mil twee uitersten. Of hij was te slaperig of hij was veel te hevig/ ongeduldig. Het lukte van geen kanten. Hij viel af en al gauw gaven we de melk met een spuit en daarna zat ik al in het ziekenhuis te kolven. Had het aan kinderarts nummer drie gelegen was ik overgeschakeld op flesvoeding. Bij die gedachte werd het me emotioneel te veel. Daar liep de kinderarts onbegripvol de kamer uit.

Thuis moest ik maar een vroedvrouw nemen. Hij moest wat op kracht komen en kalmeren en dan zou het wel lukken. Dus moest ik een week alleen maar kolven. Die week werden verschillende weken. Een gewone fles dat lukte niet, eentje van het ziekenhuis dat ging (al ging het te snel) en dan moest ik er een van Medela proberen. Een systeem waarbij hij moet zuigen zoals aan de borst. Handig zodat hij het niet verleerd, maar zo tijdrovend. Van een handkolf ging ik deze keer naar een elektrische. En was het budgettair geen verschil zou ik een dubbele elektrische hebben gepakt. Ook borstvoedingsthee en homeopatische middelen werden ingeschakeld.

borstvoeding

Ondertussen is dit wat ik nodig heb om de borstvoeding keer na keer te laten lukken:

  • Sterilisator
  • Flessenwarmer
  • Kolf
  • Papfles van het ziekenhuis
  • Medela papfles
  • Borstvoedingsthee
  • Bewaarpotjes om extra melk in te vriezen
  • Tepelhoedjes
  • Borstvoedingsdoek
  • Isoleertas voor onderweg
  • Aangepaste kledij: borstvoedingsbh, tshirt, compressen, tepelzalf
  • Veel water, slaap, geduld, pogingen om het toch natuurlijk te laten verlopen, (een vroedvrouw), een wekker, een schrift om iedere voeding getimed in op te schrijven…

Een geboortestempel, de vergeten walvis

Een geboortestempel die ik maakte was deze mooie voor Jade. Dat ik de stempel maakte kondigde ik hier al eens aan. Helaas werd die daarna uit het oog verloren en is de dag vandaag pas gekomen om hem te posten. Het was een aangename verrassing als we dit langwerpig fleurig kaartje in de bus kregen.

Jade

Een leuke walvis en een schoon lettertype, daar kon ik niet veel anders mee dan een bijpassende geboortestempel van maken. Bij onder andere deze stempel is de nood naar transferpapier toch hoog gebleken. Zoveel moeite om het via de raam in spiegelbeeld te krijgen en dan stukje per stukje overbrengen op de stempel en het daarna uitkerven. Daar zijn zoveel handelingen die onnauwkeurigheden snel doen verschijnen. Zo kan je zien dat de ‘de’ uit Jade ietsje te scheef naar beneden lopen.

Het doopsuiker van drie jaar geleden

Drie jaar geleden kwam mijn lieve zoon Lex ter wereld. Zo fier als een gieter maakte ik tijdens mijn zwangerschap geslachtsneutrale zakjes en poppetjes als doopsuiker. Wie mijn blog al wat langer leest herkent waarschijnlijk deze pittige handenwarmers erin.

doopsuiker

Na een lange zoektocht naar stof heb ik een deel gekocht in Kapellen en een deel in Antwerpen. Ik vond dat destijds echt moeilijk iets geslachtsloos, maar toch iets leuks.

De poppetjes, die ik in het paars en in het bruin maakte. In een massaproductie en met meters teveel aan stof. Het was nog in mijn beginperiode van het naaien. Ik ben er dus nog altijd, gezien mijn gebrek aan technieken toen, heel erg fier op. De zakjes dat was een uitprobeersel qua grootte.

De meter en de peter die ontvingen een uitvergrote versie van zo een pop met een bijhorend voeldoekje. Helaas vind ik daar geen foto van terug.

Voor de presentatie van dit doopsuiker gebruikte ik twee oude pizzadozen, wat oud karton en hetzelfde rode stofje als de sterren. Voor het lekker assorti te maken. Maar eigenlijk ook omdat het last minute-werk was en ik geen kosten wou maken aan de huur of aankoop van zo een speciaal iets om het doopsuiker te presenteren.

Het doopsuiker

Voor het doopsuiker beperkte ik me tot drie soorten:

presentatieboot

– kraftpapieren zakjes met zure beertjes

– stoffen zakjes met broche en perziksnoep

– zelf gevouwen doosjes met een stempel

Beiden zijn we geen liefhebber van snoep. Waar we ook snel over akkoord waren was dat ik het opnieuw zelf mocht maken maar dat ik er niet te veel werk mee mocht hebben. Daarom combineerde ik kraftpapieren zakjes met de andere twee. Ik heb lang gezocht naar kraftpapieren zakjes zonder venster, helaas niet gevonden. Ik kocht ze in de ava, bestempelde ze met een bootstempel en plakte het zakje toe met muntkleurige washitape.

De stoffen zakjes zijn de meest basic zakjes om te naaien. Ik zocht ook heel lang naar stevige donkere muntkleurige stof. Ook deze bleek moeilijk te vinden. Hetgeen ik kocht was wol, wat het moeilijk strijkbaar maakte. De snoep werd in een aparte plastic zak erin gedaan. Op het zakje werd een krimpfoliebroche gespeld. Met die krimpfolie heb ik staan vloeken. Het duurde wel een tijdje eer ik de juiste graden had gevonden. Het moest véél warmer dan op de verpakking stond. Ik heb maar een basic oven met een kapot licht. Dus stond ik er met een zaklamp bootje per bootje apart in de oven te steken. Helaas vond ik ook geen vernis die mijn inkt niet deed uitlopen. Met een lijmpistool bevestigde ik er een broche aan.

krimpfolie

Met de bestempelde kraftpapieren zakken kreeg ik ook bijzonder veel zin om gewoon stempels cadeau te doen. Ik had toch al een schrijnwerker nodig voor de presentatieboot, dus wat houten blokken erbij moest ook nog wel lukken. Ik zocht naar kleinere doosjes in het bruin van kraftpapier, helaas niet te vinden. Dus besloot ik zelf doosjes te vouwen aan de hand van een mal. Dit lukte me, al is met het transport naar het ziekenhuis gebleken dat je dit toch best doet met karton in plaats van met kraftpapier-inpakpapier.

giftbox

stempels

Doopsuiker presentatie: De presentatieboot

Iets wat ik vorige keer compleet over het hoofd zag, bracht ik nu sneller in orde dan het doopsuiker zelf. Doopsuiker presentatie! Minstens even belangrijk. Vorige keer wist ik echt niet wat het nodig had om het te presenteren. Dus werden het opgevulde pizzadozen overtrokken met rode stof. Deze keer bij Mil lag de presentatie iets meer voor de hand. Ik liet gewoon een boot maken. Verder moet je het niet zoeken

Je kan presentatiemateriaal in doopsuikerwinkels of doe het zelf zaken zoals AVA kopen/ huren. Maar met een beetje hulp kan je het ook zelf.

– zoek iemand die handig is met hout: zo kwamen we tot deze basis. Echt zalig zo kwaliteitsvol hout en een blok als staander. Dit zie ik later echt op Mil zijn slaapkamer staan.

presentatieboot

– voorzie de finishing touch zelf: opschuren, verven en de definitieve lijnen

presentatieboot1

Idealiter qua presentatie zou aan de linkerkant ook nog wat doopsuiker staan. De doosjes liggen er normaal plat voor. Alleen voor de foto heb ik ze er even schuin tegen gelegd.

Het geboortekaartje

De zoektocht naar een passend geboortekaartje begon al van rond de 3 maanden zwangerschap. Niet omdat ik per sé een freak daarin ben, maar eerder omdat ik wist dat de maanden die gingen volgen druk genoeg gingen zijn. Met de vorderingen in de verbouwingen wist ik dat dit op de achtergrond zou komen. Ik vond vele schone geboortekaartjes, maar hét kaartje sprong er niet per se uit.

Toffe sites ter inspiratie

Beebee Bazaar

Alsjeblief

Roodborstje

Het lukte maar niet om iets te vinden. Het probleem schuilde zich in het unisex-gehalte, de mogelijkheid om er zelf passend doopsuiker bij te maken en het niet kunnen koppelen van het ongeboren kind aan een specifiek dier. Bij veel geboortekaartjes staan er dieren op, tegenwoordig zijn de vossen populair. Hoe graag ik ook dieren zie vind ik dat echt moeilijk om daar mijn kind bij te associëren. Ook willen ze steeds vaker dat het op voorhand al gedrukt wordt zodat je er met pen de datum, het gewicht en de lengte nog moet opschrijven. Nogal moeilijk als je het geslacht niet wilt weten.

Dus werden het aan de voorkant bootjes, zo van die papieren bootjes die je zelf zou kunnen vouwen. Met wat hulp kon manlief het kaartje volgens strikte instructies samenstellen. Uiteindelijk werd het bij een online drukkerij gedrukt. Daar zijn al meteen 3 voordelen. Je hebt alles zelf in handen (niet de hele tijd mailen om tot het juiste resultaat te komen), het maakloon van het kaartje valt weg, de drukkosten zijn lager. Een nadeel is dat het kaartje net iets later wordt gedrukt dan een normale geboortedruk. Bij Lex deden we dat wel zo het kaartje laten drukken bij een gespecialiseerde zaak. Lex werd geboren op een vrijdag waardoor de kaartjes toch pas verstuurd werden als ik uit het ziekenhuis was. Zo een service is dus niet altijd echt nodig.

geboortekaart

Helaas ging er bij het drukken iets mis, twee P’s werden nogal vol ingekleurd bij alle kaartjes. Ook het aantal was minder dan we besteld hadden. Na een aantal dagen werd het recht gezet. Het mooie aan het kaartje is de eenvoud. Het gemak om met een stempel en krimpfolie er passend doopsuiker bij te maken. En de quote die volledig de lading dekt: ‘when life begins, love never ends’.

Welkom Mil

Het liet allemaal een beetje op zich wachten: de bevalling, het ontslag uit het ziekenhuis en even tijd vinden om achter de computer te kruipen. Op 25 februari heb ik een flinke zoon op de wereld gezet. Clichématig zou ik zeggen kleine Mil, maar Mil is 55 cm en woog 4 kg. Met zelf flinke koorts en een zoon die moeilijk at, bleven we 2 nachten langer in het ziekenhuis. Ondertussen kolven we alles tot hij op kracht is gekomen. En krijgen we vanaf morgen begeleiding van een vroedvrouw.

Problemen met de voeding daar had ik me niet op voorbereid, bij Lex gaf ik 11 maanden borstvoeding. Elk kind is anders dat weten we ondertussen heel goed. En maar beter ook! Tijdens mijn zwangerschap twijfelde ik erg of ik een elektrische kolf zou aanschaffen. Bij Lex had ik een manuele kolf omdat die goedkoper was en omdat ik het toen nog allemaal niet zo goed wist wat ik van de borstvoeding zou vinden. Op voorhand was dat toch nooit het plan om dat zo lang te geven. In het ziekenhuis kreeg ik de uitleg: een manuele kolf is voor af en toe eens als noodoplossing onderweg. Een elektrische kolf is om de borstvoeding te ondersteunen. Had ik dat maar de eerste keer geweten!

In januari liet ik het al weten dat maart de maand van het doopsuiker is. Ik zal u alles vertellen over het doopsuiker van Mil, de presentatie ervan, het doopsuiker van Lex en misschien hier en daar eens wat over het nieuwe moederschap.

Kleurrijke boxershorts

Van een van de summersea broekjes had ik ook nog een restje liggen. Nu ja het restje was een grote lap. Ik gebruikte het ook voor een babypak dat ik nog niet liet zien. En daar dus van had ik nog een restje. Ik maakte er drie boxershorts uit. Het leek me al bijna onmogelijk om er eentje uit te maken. Dus ik mag echt van geluk spreken dat deze drie parels er nog uit geraakten.

De rode stof was nog een grotere lap. Een restje van een 80 cm dat ik te veel kocht voor een kleedje uit te maken.

rode-onderbroeken

Voor wie de voorbije posts heeft gemist. Dit patroon is nog steeds de hugo boxershort uit ottobre 1/2013.