Coucou Castor

Rokje van Mme Zsazsa

Hoeraaa, ik maakte nog eens een rok uit de allemaal rokjesboek van mme ZsaZsa. Sinds ik het boek van manlief gekregen heb, heeft het eigenlijk lang in mijn kast gelegen. Ik maakte wel de wikkelrok en probeerde eens een andere rok van haar. Alleen die andere rok viel veel te groot, waardoor de boek aan de kant geschoven werd. Ook heb ik niemand om kleinere rokken voor de fabriceren. Dus deels is die boek ook niet voor mij van toepassing.

Tot ik terug het wondere voorrecht had om zwanger te wezen. Van mijn vorige zwangerschap herinner ik me dat ik veel te vlug en veel te enthousiast zwangerschapskledij ben beginnen dragen. Ik kocht toen wat op basics op de solden. En daar is het bij gebleven. Zo ongelukkig op het einde van mijn zwangerschap om steeds dezelfde lelijke, saaie kledij te moeten dragen. Diezelfde kledij werd ondertussen terug boven gehaald. Maar hier en daar aangevuld met eens iets anders. Een zelf gemaakte rok bijvoorbeeld. Of niet zwangerschapskledij die wat mee rekt.

Van mijn petit pan Colette ceylon kleed had ik nog een groter restje liggen. Precies genoeg om een mooie rok van te maken. Dat werd gecombineerd met blauwere – petrol boordband. Zeer toevallig bleek de volledige omtrek van de boordband exact wat ik nodig had. Dus in mijn boordband zit geen zijnaad. Daar was ook mijn enige opmerking over de gebruiksaanwijzing van die zwangerschapsrokken uit haar boek opgelost. Het was zo een beetje trek uw plan qua omtrek van die boordband. Ik ben dan schoon de boorden van mijn zwangerschapsbroeken gaan opmeten, daar een gemiddelde van gemaakt om dan eigenlijk gewoon die boordband eens te passen. Want dat leek redelijk snor te zitten.

zsazsarok

De rok is zeer snel klaar: zijnaden, boordband, zoom et voila. Geen nepen, geen onderrok. Geen rits, geen onnodige, onpraktische tralala. Om vrolijk zwanger te zijn :) Met dat Mme zelf zwanger was, las ik op haar blog dat ze er een maxiskirt van gemaakt heeft ook. Gewoon een 40 cm erbij. Dat wil ik ook wel eens proberen.

Jacob de tweede van zonen 09

Gelijk met jacob 1 maakte ik jacob broek nummer twee. Ik kan het niet voldoende benadrukken dat ik die marathon moest doen omdat het kind het echt nodig had. Ik naaide het direct erna, omdat herhaling de beste leeroefening is.

De broek is quasi hetzelfde, behalve hier en daar een klein verschil. Ik liet deze broek 1 cm langer. Ik naaide hem in een donker blauwe katoen. Eentje dat je kan herkennen van mijn mislukte bermuda in de tijd dat naaien nog wat meer voor beginners was. Ook liet ik die nepgulp achterwege, waarom doen alsof als we hem niet nodig hebben.

jacob

Deze versie is even leuk. Iets soberder, maar wel stijlvol. In mijn volgende versie in een grotere maat zal ik eens de plooizakken proberen. Of eentje met een rits. Voor mezelf maakte ik eens twee broeken met rits, nadien zijn het allemaal broeken zonder rits geworden. Toch eens terug uit die comfy-zone stappen. En die jacob, onder de naaisters wordt die wel herkend. De keren dat het kind het niet zelf zegt ‘mama naaien’, wordt het herkend ooh dat is dé jacob broek. Jaja, dat klopt.

jacob

Jacob zonen 09

Vandaag laat ik je mijn eerste jacob-broek zien. Een van de zovele broeken dat het kind ineens nodig had. Ik maakte deze broek uit een fel petrol blauwe stof. De stof kocht ik rond juni 2013 in Kapellen. Toen ik nog dacht dat ik zelf een kleed kon maken dat moest dienen voor mijn eigen trouw. In theorie kon dat, omdat ik niet dat typische lange witte kleed moest hebben. In de praktijk werkte het niet. Ik maakte het kleed. Alleen was de stof veel te zwaar voor een zomers model en maakte de kleur me nogal bleek. Ook matchte dat niet met het kostuum van manlief, want ja dat heb ik op voorhand gezien, kuch mee gekozen.

Dus bleef het liggen, werd het niet gedragen, zelfs niet voor niet-trouw gebonden gelegenheden. En knipte ik het in stukjes voor zoonlief. Voor een broek is de stof goed stevig, maar ook lekker zacht. Aangezien kinderen goed wat kleur mogen dragen, komt het hier mooi tot zijn recht.

De jacob maakte ik in maat 92. De instructies bij deze zonen 09 zijn net zoals bij Charlie en Theo heel duidelijk. Bij Ole maakte ik wel eens een foutje en bij Lars moet je echt wakker zijn. Voor Jacob kan je eerst de randen overlocken en daarna beginnen stikken. Logischer wijze de zakken – de vouw – binnen en buitenbeennaden en de tailleband.

jacob

Ik maakte hem met een valse gulp. Misschien deed ik daar iets bij mis, soms komt ie nogal open te staan. Dus deed ik er enkele draadjes in om hem op zijn plaats te houden.

De broek is echt fantastisch! Eentje die veel gedragen wordt. Ik heb een tijdje gewacht om het met zoonlief te fotograferen, maar dat lukt gewoon niet. Dan zit die in de was, dan komt het al vuil terug van school… Gelukkig heb ik nog een stijlvolle donkerblauwe versie die wel al gefotografeerd is met model.

Een stempel van de sint

Heb jij dat ook, dat de mensen dit jaar al met kerstmis bezig zijn nog voor de sint uit het land is? Midden november staat de kerstboom al. Zo vreemd! Of zo van die reacties ja we gaan hem nu al zetten. We vertrekken nog op vakantie, anders kunnen we er niet veel naar kijken. Is vakantie alleen dan niet voldoende? Wel bij ons komt die kerstboom dit jaar niet. Net zoals vorig jaar trouwens. We hebben er wel eentje in de doos zitten. Alleen de ruimte om hem te zetten ontbreekt. Bij ons, daar wordt aandacht besteed aan de sint. Die goede oude bok uit Turkije, juist ja! En met de zwarte pieten. Jaja, zwart.

Sinterklaas heeft altijd al wel een rol gespeeld. Buiten de jaarlijkse cadeautjes of ik nu stout ben of niet, word ik dan samen met die oude man ook een jaartje ouder. Alleen met zelf moeder te worden heb je meer deugd van hoe de kinderen daarnaartoe leven, meer dan dat je je eigen verjaardag zou moeten vieren. Dit jaar heb ik de indruk dat het voor het eerst bewust beleefd wordt. Het is gelukt hem een simpel liedje aan te leren. Hij kent klaasje en zwarte piet. Over braaf zijn en cadeautjes.

Gisteravond hebben we voor het eerst zijn schoen gezet. Snoep promoten we niet graag en mandarijntjes lust hij niet. Dus hebben we zijn schoen gevuld met een klein speelgoedje. En van de gelegenheid gebruik gemaakt om de échte cadeau van de sint ook al maar in te pakken. sint

Het werd ingepakt met kraftpapier, op dit moment mijn favoriet. Kraftpapier is goedkoop, neutraal en geschikt voor alles. Met een beetje washitape of een stempel kan je het helemaal aanpassen voor de gelegenheid waarvoor het moet dienen. Bij deze de sintstempel dus.

sint2

Het nieuwe warmtekussen

Bij mijn aankoop van mamzel, oorspronkelijk voor een verjaardagscadeau voor een collega, kwam een verjaardag van een andere collega ter sprake. We besloten om een warmtekussen te geven, omdat moeder natuur wel eens een pijnlijke week per maand in petto heeft. Om de pijn wat te verzachten.

Ik leende heel even de kat van mijn collega die ze via mamzel gekocht had. Ik tekende op het gevoel rondom de kat en zo had ik mijn patroon. Mijn collega heeft de zwarte versie met rood met witte bollen. Ik vond dat nogal een fel contrast, maar men vond het mooi. Dus deed ik ongeveer hetzelfde maar dan omgekeerd.

Ik knipte rode velours. Dat testte ik met kleine lapjes in de microgolfoven. Het is hittebestendig. En ik knipte een poes uit een restje zwarte katoen met appels en bloemen. Eentje dat je nog kan herkennen van deze jurk. Voor de katoen gebruikte ik twee lagen. Ik naaide met de goede kanten op elkaar rondom rond op 1 cm. Ik liet een keergat. Ik knipte de vele gebogen randen bij. Ik keerde de kat en kwam tot de conclusie dat ik hier en daar nog een beetje meer naar de rand mocht naaien om de kattenkop mooier te maken.

Ik vloekte omdat velours nogal veel verschuift. Ik vulde het met rogge. Ik kocht rogge omdat kersenpitten in zo een gedetailleerde poes qua vorm precies nogal groot zijn. Ook las ik in mijn research dat rogge goedkoper is (dat klopt dus) en dat het langer warm blijft dan kersenpitten. En warm dat is zacht uitgedrukt. Ik vond het redelijk heet.

kat

kat

Mijn eerste mamzelervaring

Gezien mijn categorie koken, zal het wel geen geheim zijn dat ik graag kook. Ondanks dat mijn liefde door de maag gaat, heb ik eigenlijk een redelijk minimale keuken. Gewoon een vuur, een combi-oven, geen afwasmachine (in ons toekomstig huis alle geluk wel), wat potten en pannen… Gewoon de basis. Hier en daar een beetje tupperware waar ik echt content van ben.

En sinds kort twee hebbedingetjes. Omwille van een cadeautje moest ik een bestelling doen via mamzel. Ik had de site al wel eens gezien, maar nog niets van gekocht. Nu er iets gekocht moest worden, stond die winkel op het punt te verhuizen. De verzending duurde iets langer dan normaal, maar het budget was lager om gratis verzending te genieten. Dat kon ik moeilijk links laten liggen. Dus permitteerde ik me twee keukenhulpjes aan te schaffen.

Ik kocht er de Yolkfish, een siliconen vis waarmee je het eigeel van het eiwit kan snijden. Op de site vind je een video dat de werkwijze demonstreert. Eerst twijfelde ik wat of het wel zou werken. Een collega maakte de bedenking of je het wel proper zou krijgen. Blijkbaar is de techniek ook doenbaar met een fles, dus geloofde ik dat het wel zou werken. Mijn eerste vier pogingen mislukten. Vanaf toen is het goed beginnen lukken. Het gaat net iets minder vlot dan op de video, maar de missie is wel geslaagd: verschillende eieren na elkaar scheiden zonder na ieder ei mijn handen te moeten spoelen.

Mijn tweede mamezl-aankoop was de Pulke, een siliconen kippenbout waarmee je fijne kruiden kan laten meekoken in soep/ sauzen zonder nadien te moeten gaan zoeken in die hete pot waar dat ene blaadje laurier is gebleven of erger nog waar die kleine kruidnagels zich verstoppen. De Pulke spreekt voor zich. Het was wel net iets groter dan ik had verwacht. Tof dat het ook in dezelfde kleur en materiaal is als de yolkfish, ondanks dat ze niet van hetzelfde merk zijn.

Van de crèche naar zijn eerste schooldag

Vandaag is de grote dag waar sinds een tijdje naar uitgekeken werd en waar ook naar gewerkt werd. Het kind zijn eerste schooldag. Sinds ik in september terug naar school ga, denkt hij ook te pas en te onpas ikke naar school. Vooraleer het zover was, moest hij eerst 2.5 zijn, het zonder pamper kunnen redden en langer wakker blijven.

Daarnaast moest zijn klerenkast worden aangevuld. Met de potjestraining kon het ermee door, maar het kind had geen lange broeken meer. Echt letterlijk alleen maar sponsen shorts en driekwartbroeken. Dus mama mocht ook aan de slag. Vandaar dat je zoveel broeken gaat zien passeren. Maar het is ook mijn droom om dat kind op zijn eerste dag trots naar school te laten gaan in een outfit dat mama gemaakt heeft.

De potjestraining dat ging na de zomervakantie ineens vanzelf. Het kind was enthousiast met de toiletstempel en de bijhorende cars-stickers. Nadien konden we overschakelen op high fives. Want eerlijk gezegd, hij kon toch moeilijk tot zijn achttiende een sticker gaan plakken iedere keer als hij naar het toilet was geweest. Dus sinds september gaat hij in zijn onderbroek naar de crèche. Daar heeft hij nog wel eens een accidentje, maar hij is er klaar voor om naar school te gaan.

Dat langer wakker blijven hebben we getraind door hem 2 dagen in de week tijdens de crèche wakker te houden en dat in het weekend ook wel eens te proberen. Het lukt, al komt het kind doodop thuis. Ik vermoed dat dat op school nog wel zo zal blijven.

En de crèche, daar blikken we alleen maar positief op terug. Toen ik zwanger was, was dat een grote bezorgdheid. Ga ik wel op tijd een goede crèche vinden? Dat kwam nog voor mijn eerste gynaecoloogbezoek in orde. Hij is daar op drie maanden gestart en dat is goed gekomen. Hij heeft er veel gespeeld en geleerd. Met een gerust hart kon ik hem achter laten en hij is er ook met veel plezier naartoe geweest. Soms was het zelfs erger om hem te gaan halen omdat hij nog wel wat wou blijven.

bibieke

Een tijdje geleden maakte ik deze stempel voor de crèche. Vandaag laat ik hem met veel trots zien. Dames, moesten jullie een crèche in Lier zoeken. Contacteer me gerust hierover.

Salopette uit ottobre 1/2013

Nu ik het vorige week toch over de robotstof had, kan ik daar maar beter over verder gaan. Uit die lap van 90 cm knipte ik het hemd. En bleef ik nog met een restje zitten. Zoals gewoonlijk, want bij alles blijf je nog met restjes zitten. Een restje dat ik besloot om te verwerken in de voering van mijn volgende project: de salopette uit ottobre 1/2013.

Salopettes vind je precies weinig in de winkel. Of ze vallen me niet erg op. Toch vind ik dat eigenlijk wel praktische kledingstukken voor kinderen. Vooral speels, maar ook gemakkelijk om te maken omdat er geen rits in hoeft. In afwachting van de publicatie van charles pants van compagnie M. besloot ik om toch al een salopette te maken.

De stof dateert ook van een stoffenspektakel. Mijn eerste stoffenspektakel. Die van mei 2013. Ik kocht daar 3 meter stof met een jeanslook aan 2 euro per meter. Een beginnersfout want zo spotgoedkoop denk ik dat ik ze niet meer ga kopen. Als ik daarbij mag aankondigen: ik besloot dat het nog goedkoper kon. Natuurlijk betaalde ik de prijs. Dat afpingelen dat durf ik niet. Ik maakte in een ruk 3 broeken uit deze stof. Door de drie patronen gezamenlijk te spelden heb ik me nog vele centimeters stof kunnen besparen. Ik gebruikte hierdoor slechts een lap van 1 meter 65 voor twee broeken en deze salopette. Als mijn wiskunde nog lukt, is dat 1 euro 30 cent per broek qua stof. Nu kan je wel denken what the …. 3 broeken uit dezelfde stof. Ja, daar twijfelde ik ook even aan. Het zijn 3 compleet verschillende modellen, dus ik hoop dat het wel gaat meevallen om altijd dezelfde stof te dragen.

Terug naar deze van ottobre.

Ik begon met de zakken. Die vind ik redelijk groot, maar goed, zo is het model.

salopet

Daarna met middenvoor en middenachter aan elkaar te zetten en het een sierstiksel te geven.

Ook de binnenbeennaad kon al. Als ik het juist interpreteer in het patroon dan had ik dit eerst kunnen doen en daarna middenvoor en co.

salopet

Vervolgens prutste ik aan de schouderbanden. Dat naaien en keren dat werkt bij mij niet echt. Dus streek ik het om en stikte ik het zo op elkaar.

salopet

Dan werd het tijd voor de voering.

Vervolgens de elastiek, zijnaden, zoom, knoopsgaten en de knopen.

salopet

salopet4

Over het eindresultaat: het is een salopette en het lijkt op het model zoals het behoorde te zijn. Voor de prijs ga ik niet sukkelen. Toch ga ik deze niet meer herhalen in een andere maat. Ik hou iets meer van de getailleerde versies. Het combineert zich gelukkig wel mooi met die tweede theoversie. Zeker voor het kind dat het hemd en een stuk van de binnenkant er hetzelfde uit zien. Robotjes aan de binnenkant heeft geholpen om hem enthousiast te krijgen voor de salopette zelf.

Een tweede theo van zonen09

Nadat ik in juni mijn eerste Theo van zonen09 maakte, wist ik dat ik deze nog opnieuw ging maken. De 104 was op de groei gemaakt. Alleen bij een toevallige tussentijdse pasbeurt kwam ik erachter dat het kind al in die 104 gegroeid was. Dus kon ik aan een tweede beginnen.

Omdat ik me volledig liet gaan in de eerste Theo versie met paspel en de hoekjes, besloot ik om deze keer alleen nog de paspel te gebruiken. Een beetje verschil tussen de twee hemden mocht wel. De stof vroeg ook niet om hoekjes. Bij de polkadots kwam dat meer tot zijn recht. Ook de plooi in de rug liet ik achterwege.

Over de stof, die kocht ik tussen massa’s anderen op een stoffenspektakel in Mechelen. Ik stond daar zo aan te schuiven voor een stof die ik per sé moest hebben. Tussen haakjes die stof heb ik nog altijd. En hoe dichter ik bij de kassa kwam, viel mijn oog op een restje van deze robotstof. Ik bleef ernaar kijken, want dat lapje moest en zou ik hebben. 90 cm schoot er nog over van deze stof, perfect voor een hemd dus.

Ik was al vertrouwd met het Theo patroon. Het stikken ging vlot. Tot de polsboorden, daar ging het mis. Ze kwamen niet goed uit, dus maakte ik ze opnieuw. En dan zette ik de knoopsgaten aan de verkeerde kant. Chance dat ik ze nog niet opengesneden had. De ervaring leert dat een ongeopend knoopsgat nog losgetornd kan worden. Je ziet het, maar in dit geval komt daar een knoop te staan. Dus valt dat al bij al nog mee. Alleen tussen het plan en het uitvoeren ervan zat wel een kleine maand tussen.

theo

theo1

De combinatie met de flashy groene paspel en de oranje knopen zou ik herhalen. Al zou ik de paspel ook enkel in de borstzak durven gebruiken. En het kind, die is blij met zijn robots.

Een blik in de toekomst

Als je nu toch eens zo een glazen bol kon hebben, zou je er dan in kijken? Moeilijk om te zeggen, eigenlijk liever niet. Ook al is het soms praktischer. Toch gun ik je vandaag een blik in de vooruitzichten van de blog. De voorbije weken vlogen de kinderbroeken onder de naaimachine. Dat vliegen ging soms vanzelf, maar na twee broeken zat er toch een pauze tussen. Ik maakte twee jacob-broeken van zonen09. Ik naaide een broek uit knippie en ook een salopette uit ottobre.

Ook maakte ik een tweede theo-hemd. Daarvan liet ik de prachtige robot-stof al zien op facebook. Het hemd bleef enkele weken liggen op een scheet van het eindresultaat omdat ik de knoopsgaten van de polsboorden aan de verkeerde kant had gezet.

Ik gaf de Ole-jas een tweede poging. Ik besloot het onder begeleiding te naaien tijdens een workshop bij Madeline stoffenmadam in Lier. Alleen een workshop van 9-17u officieel (tot 18u30 non-officieel) waren natuurlijk onvoldoende om tot het eindresultaat te komen. Dus dat staat ook nog in de wachtrij.

In september startte ik terug met naailes – het vierde jaar. Daar kreeg ik een andere naaijuf die me wel beviel. Enthousiast volgde daar redelijk snel een afgewerkte rok van jersey. Want officieel, volgens het boekje, op papier… behoorde ik dat nog niet te kunnen, naaien met jersey.

Ik ontdekte een leuke webshop. Genaamd Mamzel! Ik kon aan de verleiding weerstaan om niks te kopen, tot er een bestelling met collega’s was die persoonlijk werd aangevuld om gratis verzending te bekomen. Ik kocht er twee keukenhulpjes waar ik na een testing graag wat meer over laat weten.

Bovendien kwam er ook nog een nieuwe winkel in Lier. Alez er kwamen er wel meerdere, maar deze trok mijn aandacht. Ik besloot deze winkel, gekend onder de naam De Kast, een bezoek te brengen. Ondanks dat mijn vlam is uitgedoofd om zelf mijn creaties te verkopen, spreken de creaties van anderen me wel aan. Als inspiratie, als extra voor mezelf of in tijden van cadeautjes en tijdsgebrek om zelf aan de slag te gaan.

Kortom, een toekomst die nog veel in petto heeft.