Coucou Castor

Snel klaar gerechten

Toen Mme Zsasza beviel introduceerde ze kraamkost. Gekookt eten in plaats van een cadeau. Ik moet zeggen dat het idee me wel beviel. Ik heb er ook een paar keer gebruik van gemaakt om het te vragen. Alleen bij een tweede/ volgend kind komt er minder bezoek over de vloer. Dus ben ik zelf aan de slag gegaan met gerechten die snel klaar zijn.

Algemene tips: half reeds bereid eten, koken voor meerdere dagen en afwas beperken.

Bijvoorbeeld wok, dat heeft nu alles wat een gerecht moet hebben: veel groenten, een pan afwas en snel klaar. Er is veel afwisseling mogelijk in saus, vlees of vis of zelfs veggie, soorten wokgroenten en soorten noodles of rijst. Op de markt in Lier is er een kraam dichtbij het stadhuis, eerste dubbele rij tegenover snoeys die hele lekkere wokgroenten verkoopt.

Spaghetti met broccoli, gerookte zalm en boursin. Voor twee personen en een kind: 250 gram spaghetti koken. 1 grote broccoli in roosjes snijden en koken. 200 gram gerookte zalm in stukjes snijden. Als de pasta en broccoli gaar zijn, afgieten. En alle ingrediënten mengen samen met de boursin cuisine knoflook en fijne kruiden. Nog heel even alles laten opwarmen en bijkruiden met peper. Dat komt hier zeker twee wekelijks op tafel.

Een andere leuk gerecht is stampot van spruiten, puree, spek en een heel klein beetje tijm en honing. Klassiekers als spinaziepuree met fishsticks (uit de oven). Gebraden kip van de markt met patatjes die je enkel nog moet bakken en gebakken worteltjes met ui.

Gehaktschotel met puree en wortels: 200 gram gehakt bakken, puree maken, wortel- en ajuinschijfjes koken. In een ovenschotel even in de oven op 200 graden zetten in de volgorde gehakt, groenten, puree en paneermeel.

Nog iets dat geweldig leuk was om te doen met babybezoek: het niet thuis laten doorgaan. Op dit moment zitten wij tussen verbouwingen en een inie minie appartement. Het kost me veel energie om alles opgeruimd te krijgen voor als er bezoek komt. Ook al weet je dat het volstrekt normaal is dat er rommel ligt als er kinderen in huis zijn, toch is dat opruimen iets dat je toch keer op keer doet. Wel ik heb bijzonder veel genoten om eens met mijn bezoek naar de zoo te gaan. Vijf vliegen in een klap: je komt je huis eens uit, je moet niet opruimen, grotere kinderen zijn blij, frisse lucht en een gezonde wandeling.

Bevroren mokkachocolademousse

Speciaal voor manlief maakte ik deze bevroren mokkachocolademousse. Hij is een liefhebber van mokka. Koffie, mokkaijs, mokkapudding, mokkakoekjes. Dus ja waarom niet eens mokkachocolademousse proberen. Ik vond het recept in ons kookboek bij het hoofdstuk gebak en dessert. Het feit dat het bevroren is, was voor mij de doorslag om het te maken. Leek me wel eens specialer.

Ik maakte al eens koffiechocolademousse met amaretto. Op voorhand leek het recept in de buurt te komen qua smaakt, maar in realiteit absoluut niet. Hoewel ik nu pas besef dat ik de vorige keer de verkeerde chocolade heb gebruikt. Ik gebruikte melkchocolade in plaats van fondantchocolade. Geen idee wat het verschil is, maar deze keer ging ik receptgewijs op zoek naar fondantchocolade. Ik botste op pure fondantchocolade. Pure choco vind ik niet te (vr-)eten, maar ik kocht het toch. Ik smolt het in de microgolf, want zo au bain-marie is me te veel van het goede.

Het enige moeilijke vond ik het eiwit onder het chocolademengsel spatelen. Ik vond dat het zich maar niet mengde omdat die fondant zo plakkerig was. Dus ik was heel blij dat het 4 uur in de diepvries mocht. Anders had de chocolademousse misschien wat problemen gehad om op te stijven.

mokkachocomousse

Uit de diepvries was het volgens manlief zoals een ijsje dat al een beetje aan het smelten was. Natuurlijk was het niet de bedoeling dat het echte ijs was. Een dag later heb ik een portie gegeten die na de diepvries in de koelkast heeft gestaan. Ik vond het wel een lekkere stevige mokkachocomousse. Met de slagroom erbij merkte ik niet echt dat het met donkere chocolade was gemaakt. Opmerking van de andere proevers: toch best in kleinere porties doen. Nu had ik 6 potjes, misschien dat er dat wel 10 hadden mogen zijn.

Biscuit en met slagroom en vers fruit

Na een redelijk geslaagde mokkabiscuit besloot ik dat het tijd was om een échte klassieke biscuit te maken, eentje met fruit en slagroom en chocoladeschilfers. De kers op de taart zonder kers dan toch. Bij mijn schoonmoeder ontleende ik een bakvorm van 20 cm doorsnede zodat het deeg de juiste dikte zou hebben.  Ik heb ernaar gezocht in de delhaize, hema en in de blokker, maar eentje van 20 cm heb ik niet direct gevonden.

Ik maakte een keer het beslag en vond dat dit te dun was voor de standaard biscuit die ik in gedachte had. Dus maakte ik nog een keer het beslag. Achteraf gebleken had ik dat niet moeten doen, want mannekes wat was dat beslag niet te (vr-)eten. Veel te hard, niet de luchtige koek die ik verwacht had. Volgens de critici: hoe die biscuit heeft in de oven gestaan? Geen zelfrijzende bloem? Niets van bakpoeder? Niet dus! Manlief: “het komt nochtans uit een zeer bekend kookboek.” Ik gebruikte het recept van de biscuit met slagroom en vers fruit uit de laatste versie van ons kookboek. Staan er daar wel meerdere biscuits in. Dus ben ik gaan vergelijken. Er zijn er dezelfde, er zijn er met zelfrijzende bloem, er zijn er met bakpoeder. Dus ik denk dat de makers van ons kookboek hier ook maar wat gegokt hebben of gewoon voor ieder wat wils een paar van die recepten geschreven.

Qua uitzicht ben ik wel trots op de cake. Het heeft mooie verjaardagsfoto’s opgeleverd. Een fijne en op termijn grappige herinnering. Alleen is deze biscuit niet voor herhaling vatbaar.

biscuit

Koek- koekjes – koekjesfestijn

Hiep hiep hoera voor mijn papa! Zoals aangekondigd gaat mei een culinaire maand zijn. Zo laat ik je vandaag zien welke nieuwe koekjes ik nog maakte. Mijn kookboeken stopte ik in januari al in verhuisboeken. Enkel ons kookboek hield ik nog even bij. Daar overliep ik het hele hoofdstuk gebak en dessert voor Lex zijn verjaardagsfeest. Ik maakte een klassieke appelcake, shortbread (mislukt), sesamkoekjes met pistachenootjes, boterkoekjes, biscuit met slagroom en vers fruit (mislukt) en bevroren mokkachocomousse.

Vandaag richt ik me op de koekjes! Koekjes zijn plezante starters als je bezoek op de koffie en vlaai krijgt. Sommigen hebben al honger als ze aankomen en dat maakt het wachten wat gezelliger. Ik maakte shortbread, maar die mislukte omdat ik niet wist hoe groot de springvorm moest zijn. Ik heb alleen een kleintje. Deed er 2/3de van het beslag in, maar het bleef na lang bakken nog steeds wat ‘rauw’. Volgens wikipedia leek het recept sowieso gedoemd te zijn om te mislukken omdat de verhoudingen suiker – boter – bloem volgens een klassiek recept niet kloppen.

Ook maakte ik sesamkoekjes met pistachenootjes. Ik heb veel moeite moeten doen om (betaalbare) ongezouten pistachenootjes te vinden. Uiteindelijk kocht ik ze bij de olijvenman op de markt in een té grote portie. Eerste en laatste keer denk ik dat ik de ongezouten versie koop, want ik zie me de overschot niet oppeuzelen. Normaal gezien moesten de pistachenootjes aan de onderkant komen en de sesamzaadjes aan de bovenkant. Na drie koekjes besloot ik om het in zijn geheel in het beslag te mengen. Zo plakkerig! Deze koekjes zijn wel even wennen omdat ze niet de traditionele zoetere koekjes zijn.

sesamkoekjes

En ik bakte ook boterkoekjes. Eerlijk gezegd weet ik niet waarom ze het boterkoekjes noemen, want er zit evenveel boter in als in de meeste koekjes. Er zijn versies met okkernoten en met amandelen. Laten we zeggen dat beide even lekker zijn. Of dat het best meer gehakte noten hadden mogen zijn. Deze koekjes maak je door deeg te bestrijken met eigeel of koffie en daarna met suiker en daarna een noot. In mijn eerste portie vergat ik de extra suiker. Toegegeven deze zonder extra suiker zijn het lekkerst!

boterkoekjes

Kiravhi pyjama ottobre 1/2013

In de naailes was het dit schooljaar moeilijk om projecten te vinden. Aangezien ik de helft van het schooljaar zwanger was en daarna wat tijd nodig had om af te vallen, wist ik niet echt vaak wat te maken. Veel zin om op voorhand te naaien voor de baby had ik niet. Als het een meisje was dan zou ik nadien wel aan de slag gaan. Als het een jongen was dan had ik niet veel nieuws nodig. Op een pyjama na, maakte ik dus niets. pyjama

Deze pyjama is een pyjama die je aan beide kanten kan dragen. De binnenstof is rode velours. De buitenstof is van lillestoff. Daar maakte ik al deze boxershorts mee en deze summer sea broek. De bruine boord als sluiting stoort me. Ik heb me laten leiden door een breedte dat de naaijuf me heeft voorgesteld, maar ik vind het echt te breed. De zwarte kamsnaps bleken de enigste te zijn die ik nog in maat 20 had liggen. Dus veel keuze daarin had ik niet. Ook weet ik niet echt of ik vaak ga afwisselen van kant om het te dragen. Tijd zal het zich uitwijzen want Mil moet nog een klein beetje groeien om erin te passen. Ik hoop dat dat moment snel daar is, want zonder model is de pyjama minder mooi (of toch op foto)

pyjama

Romper wordt t-shirt

Niet lang nadat Mil geboren werd kocht ik een set afgeprijsde kleren bij de H&M. Ik kocht maar 1 babypak op voorhand en zelf naaide ik maar 1 pak tijdens mijn zwangerschap. Nu het opnieuw een jongen bleek te zijn, had ik ook weinig reden om veel te moeten shoppen. Alleen dit setje kon ik niet laten liggen. Bootjes zoals het geboortekaartje aan 5 euro voor een broek, een romper en een muts. Die broek en muts werden al snel aangedaan. De romper die was té schattig om te verdwijnen onder kledij. Van Tiene haar blog kwam ik op het idee om er al meteen een t-shirt van te maken.

romper Dus scheurde ik er 1 cm boven de biais aan de benen het onderste stuk af. Ik knipte een stuk grijze tricot van 32 op 6 cm. Die 32 cm was berekend op 80% van de omtrek van het bovenstuk. Voor een baby is 80% beter omdat het t-shirt dan beter op zijn plaats blijft zitten. Ik koos voor grijs omdat dat in de afbeelding terug komt. In het resultaat zie je wat plooitjes omdat ik nogal redelijk snel te werk ben gegaan. Maar sowieso uiteindelijk een t-shirt, een broek en een muts aan 5 euro. Dan gaan we om wat plooitjes niet moeilijk doen. En als hij het aan heeft valt het ook niet op.

Babymutsen voor het goede doel

Meer dan drie weken lang werd er niet genaaid. De machines verdwenen van de tafel. Geen energie en weinig nood om iets nieuws te naaien. Tot ik zag dat Madeline in Lier een Sew Along organiseerde om pakketjes af te geven aan het Paola kinderziekenhuis. Aan iets soortgelijk nam ik al deel voor Prinses Harte. Met zelf kinderen te hebben besef je hoe vlug ze ziek kunnen zijn en hoe dapper sommige kinderen al van zeer jonge leeftijd moeten zijn. De ziekenhuisperiode aangenamer maken is het minste dat er gedaan kan worden.

Dus ik zette mijn vermoeidheid opzij en grabbelde tussen mijn stofresten. Ik maakte 14 leuke mutsen volgens deze patronen van Zaaberry. Gemakkelijke patronen om drie verschillende mutsen mee te maken, een gewone, eentje met oren en eentje met een knoop. Ik maakte de gewone en de versie met de knoop. Simpelweg omdat ik er zo zelf ook gebruik. Die met de oren lijkt me moeilijk omdat je dan echt altijd de muts netjes moet opzetten en moet zien dat de oren op de juiste plaats blijven. In de winkel (bv hema) betaal je 3,95 per muts. Terwijl je maar een lap stof van 36 cm op 40 ervoor nodig hebt.

Bij Madeline’s beschrijving van de babymutsen zouden ze spijtig genoeg dienen voor rouwpakketjes, voor het overlijden en de begrafenis. Dat is hard en even slikken. Ik koos ervoor om setjes te maken én ondanks de situatie ze toch wat kleur te geven. Want in zo een situatie moet je tot op het laatste sterk kunnen blijven en hoop ik dat een beetje kleur een leuke herinnering kan geven.

Als jongensmama een der favoriete mutsen zijn die met de autobussen. Ik krijg echt niet genoeg van deze stof

automuts-achterkant

automuts

Neutralere effen mutsen in een dikkere stofeffenmuts

Paddenstoelenmutsen, met de rode band vind ik het persoonlijk het mooiste

paddenstoelenmuts

Kersenrode babymutsen

roze-muts

Sterrenmutsen voor sterrenkindjes. Deze stof gaat al eeuwen mee en blijft een der favorieten om babyspullen mee te maken.

sterrenmuts-achterkant

sterren

Een stoere afsluiter, helaas nog maar stof voor een mutsje

traktormuts

 

Borstvoeding voor de tweede keer

Een ding was me snel duidelijk, geen twee kinderen zijn hetzelfde. Een zwangerschap die nog langer duurde dan de eerste, een inleiding, stoelgang in het vruchtwater, een navelstreng die rond de hals zat, 510 gram extra… En vooral een compleet andere borstvoeding. Op dat laatste had ik me niet voorbereid.

Bij Lex wist ik het op voorhand niet goed wat ik ging doen met de borstvoeding. Ik wou het wel proberen, maar echt helemaal zag ik het toch niet zitten. Tot hij er was en alles fantastisch verliep. Zo handig om altijd de melk bij te hebben. Zo een zaligheid om dat kind aan de borst te hebben. Het enige dat ik nodig had was een tepelhoedje. Ik hield het 11 maanden vol. Omdat dat zo goed ging, was ik daar tijdens Mil’s zwangerschap niet meer mee bezig. Ik ging borstvoeding geven.

Dat ik al eens borstvoeding had gegeven hielp me in het ziekenhuis om rustig te blijven. Iedere keer weer op het belletje duwen voor hulp vond ik niet erg. In het ziekenhuis had Mil twee uitersten. Of hij was te slaperig of hij was veel te hevig/ ongeduldig. Het lukte van geen kanten. Hij viel af en al gauw gaven we de melk met een spuit en daarna zat ik al in het ziekenhuis te kolven. Had het aan kinderarts nummer drie gelegen was ik overgeschakeld op flesvoeding. Bij die gedachte werd het me emotioneel te veel. Daar liep de kinderarts onbegripvol de kamer uit.

Thuis moest ik maar een vroedvrouw nemen. Hij moest wat op kracht komen en kalmeren en dan zou het wel lukken. Dus moest ik een week alleen maar kolven. Die week werden verschillende weken. Een gewone fles dat lukte niet, eentje van het ziekenhuis dat ging (al ging het te snel) en dan moest ik er een van Medela proberen. Een systeem waarbij hij moet zuigen zoals aan de borst. Handig zodat hij het niet verleerd, maar zo tijdrovend. Van een handkolf ging ik deze keer naar een elektrische. En was het budgettair geen verschil zou ik een dubbele elektrische hebben gepakt. Ook borstvoedingsthee en homeopatische middelen werden ingeschakeld.

borstvoeding

Ondertussen is dit wat ik nodig heb om de borstvoeding keer na keer te laten lukken:

  • Sterilisator
  • Flessenwarmer
  • Kolf
  • Papfles van het ziekenhuis
  • Medela papfles
  • Borstvoedingsthee
  • Bewaarpotjes om extra melk in te vriezen
  • Tepelhoedjes
  • Borstvoedingsdoek
  • Isoleertas voor onderweg
  • Aangepaste kledij: borstvoedingsbh, tshirt, compressen, tepelzalf
  • Veel water, slaap, geduld, pogingen om het toch natuurlijk te laten verlopen, (een vroedvrouw), een wekker, een schrift om iedere voeding getimed in op te schrijven…

Een geboortestempel, de vergeten walvis

Een geboortestempel die ik maakte was deze mooie voor Jade. Dat ik de stempel maakte kondigde ik hier al eens aan. Helaas werd die daarna uit het oog verloren en is de dag vandaag pas gekomen om hem te posten. Het was een aangename verrassing als we dit langwerpig fleurig kaartje in de bus kregen.

Jade

Een leuke walvis en een schoon lettertype, daar kon ik niet veel anders mee dan een bijpassende geboortestempel van maken. Bij onder andere deze stempel is de nood naar transferpapier toch hoog gebleken. Zoveel moeite om het via de raam in spiegelbeeld te krijgen en dan stukje per stukje overbrengen op de stempel en het daarna uitkerven. Daar zijn zoveel handelingen die onnauwkeurigheden snel doen verschijnen. Zo kan je zien dat de ‘de’ uit Jade ietsje te scheef naar beneden lopen.

Het doopsuiker van drie jaar geleden

Drie jaar geleden kwam mijn lieve zoon Lex ter wereld. Zo fier als een gieter maakte ik tijdens mijn zwangerschap geslachtsneutrale zakjes en poppetjes als doopsuiker. Wie mijn blog al wat langer leest herkent waarschijnlijk deze pittige handenwarmers erin.

doopsuiker

Na een lange zoektocht naar stof heb ik een deel gekocht in Kapellen en een deel in Antwerpen. Ik vond dat destijds echt moeilijk iets geslachtsloos, maar toch iets leuks.

De poppetjes, die ik in het paars en in het bruin maakte. In een massaproductie en met meters teveel aan stof. Het was nog in mijn beginperiode van het naaien. Ik ben er dus nog altijd, gezien mijn gebrek aan technieken toen, heel erg fier op. De zakjes dat was een uitprobeersel qua grootte.

De meter en de peter die ontvingen een uitvergrote versie van zo een pop met een bijhorend voeldoekje. Helaas vind ik daar geen foto van terug.

Voor de presentatie van dit doopsuiker gebruikte ik twee oude pizzadozen, wat oud karton en hetzelfde rode stofje als de sterren. Voor het lekker assorti te maken. Maar eigenlijk ook omdat het last minute-werk was en ik geen kosten wou maken aan de huur of aankoop van zo een speciaal iets om het doopsuiker te presenteren.