Coucou Castor

Het nieuwe warmtekussen

Bij mijn aankoop van mamzel, oorspronkelijk voor een verjaardagscadeau voor een collega, kwam een verjaardag van een andere collega ter sprake. We besloten om een warmtekussen te geven, omdat moeder natuur wel eens een pijnlijke week per maand in petto heeft. Om de pijn wat te verzachten.

Ik leende heel even de kat van mijn collega die ze via mamzel gekocht had. Ik tekende op het gevoel rondom de kat en zo had ik mijn patroon. Mijn collega heeft de zwarte versie met rood met witte bollen. Ik vond dat nogal een fel contrast, maar men vond het mooi. Dus deed ik ongeveer hetzelfde maar dan omgekeerd.

Ik knipte rode velours. Dat testte ik met kleine lapjes in de microgolfoven. Het is hittebestendig. En ik knipte een poes uit een restje zwarte katoen met appels en bloemen. Eentje dat je nog kan herkennen van deze jurk. Voor de katoen gebruikte ik twee lagen. Ik naaide met de goede kanten op elkaar rondom rond op 1 cm. Ik liet een keergat. Ik knipte de vele gebogen randen bij. Ik keerde de kat en kwam tot de conclusie dat ik hier en daar nog een beetje meer naar de rand mocht naaien om de kattenkop mooier te maken.

Ik vloekte omdat velours nogal veel verschuift. Ik vulde het met rogge. Ik kocht rogge omdat kersenpitten in zo een gedetailleerde poes qua vorm precies nogal groot zijn. Ook las ik in mijn research dat rogge goedkoper is (dat klopt dus) en dat het langer warm blijft dan kersenpitten. En warm dat is zacht uitgedrukt. Ik vond het redelijk heet.

kat

kat

Mijn eerste mamzelervaring

Gezien mijn categorie koken, zal het wel geen geheim zijn dat ik graag kook. Ondanks dat mijn liefde door de maag gaat, heb ik eigenlijk een redelijk minimale keuken. Gewoon een vuur, een combi-oven, geen afwasmachine (in ons toekomstig huis alle geluk wel), wat potten en pannen… Gewoon de basis. Hier en daar een beetje tupperware waar ik echt content van ben.

En sinds kort twee hebbedingetjes. Omwille van een cadeautje moest ik een bestelling doen via mamzel. Ik had de site al wel eens gezien, maar nog niets van gekocht. Nu er iets gekocht moest worden, stond die winkel op het punt te verhuizen. De verzending duurde iets langer dan normaal, maar het budget was lager om gratis verzending te genieten. Dat kon ik moeilijk links laten liggen. Dus permitteerde ik me twee keukenhulpjes aan te schaffen.

Ik kocht er de Yolkfish, een siliconen vis waarmee je het eigeel van het eiwit kan snijden. Op de site vind je een video dat de werkwijze demonstreert. Eerst twijfelde ik wat of het wel zou werken. Een collega maakte de bedenking of je het wel proper zou krijgen. Blijkbaar is de techniek ook doenbaar met een fles, dus geloofde ik dat het wel zou werken. Mijn eerste vier pogingen mislukten. Vanaf toen is het goed beginnen lukken. Het gaat net iets minder vlot dan op de video, maar de missie is wel geslaagd: verschillende eieren na elkaar scheiden zonder na ieder ei mijn handen te moeten spoelen.

Mijn tweede mamezl-aankoop was de Pulke, een siliconen kippenbout waarmee je fijne kruiden kan laten meekoken in soep/ sauzen zonder nadien te moeten gaan zoeken in die hete pot waar dat ene blaadje laurier is gebleven of erger nog waar die kleine kruidnagels zich verstoppen. De Pulke spreekt voor zich. Het was wel net iets groter dan ik had verwacht. Tof dat het ook in dezelfde kleur en materiaal is als de yolkfish, ondanks dat ze niet van hetzelfde merk zijn.

Van de crèche naar zijn eerste schooldag

Vandaag is de grote dag waar sinds een tijdje naar uitgekeken werd en waar ook naar gewerkt werd. Het kind zijn eerste schooldag. Sinds ik in september terug naar school ga, denkt hij ook te pas en te onpas ikke naar school. Vooraleer het zover was, moest hij eerst 2.5 zijn, het zonder pamper kunnen redden en langer wakker blijven.

Daarnaast moest zijn klerenkast worden aangevuld. Met de potjestraining kon het ermee door, maar het kind had geen lange broeken meer. Echt letterlijk alleen maar sponsen shorts en driekwartbroeken. Dus mama mocht ook aan de slag. Vandaar dat je zoveel broeken gaat zien passeren. Maar het is ook mijn droom om dat kind op zijn eerste dag trots naar school te laten gaan in een outfit dat mama gemaakt heeft.

De potjestraining dat ging na de zomervakantie ineens vanzelf. Het kind was enthousiast met de toiletstempel en de bijhorende cars-stickers. Nadien konden we overschakelen op high fives. Want eerlijk gezegd, hij kon toch moeilijk tot zijn achttiende een sticker gaan plakken iedere keer als hij naar het toilet was geweest. Dus sinds september gaat hij in zijn onderbroek naar de crèche. Daar heeft hij nog wel eens een accidentje, maar hij is er klaar voor om naar school te gaan.

Dat langer wakker blijven hebben we getraind door hem 2 dagen in de week tijdens de crèche wakker te houden en dat in het weekend ook wel eens te proberen. Het lukt, al komt het kind doodop thuis. Ik vermoed dat dat op school nog wel zo zal blijven.

En de crèche, daar blikken we alleen maar positief op terug. Toen ik zwanger was, was dat een grote bezorgdheid. Ga ik wel op tijd een goede crèche vinden? Dat kwam nog voor mijn eerste gynaecoloogbezoek in orde. Hij is daar op drie maanden gestart en dat is goed gekomen. Hij heeft er veel gespeeld en geleerd. Met een gerust hart kon ik hem achter laten en hij is er ook met veel plezier naartoe geweest. Soms was het zelfs erger om hem te gaan halen omdat hij nog wel wat wou blijven.

bibieke

Een tijdje geleden maakte ik deze stempel voor de crèche. Vandaag laat ik hem met veel trots zien. Dames, moesten jullie een crèche in Lier zoeken. Contacteer me gerust hierover.

Salopette uit ottobre 1/2013

Nu ik het vorige week toch over de robotstof had, kan ik daar maar beter over verder gaan. Uit die lap van 90 cm knipte ik het hemd. En bleef ik nog met een restje zitten. Zoals gewoonlijk, want bij alles blijf je nog met restjes zitten. Een restje dat ik besloot om te verwerken in de voering van mijn volgende project: de salopette uit ottobre 1/2013.

Salopettes vind je precies weinig in de winkel. Of ze vallen me niet erg op. Toch vind ik dat eigenlijk wel praktische kledingstukken voor kinderen. Vooral speels, maar ook gemakkelijk om te maken omdat er geen rits in hoeft. In afwachting van de publicatie van charles pants van compagnie M. besloot ik om toch al een salopette te maken.

De stof dateert ook van een stoffenspektakel. Mijn eerste stoffenspektakel. Die van mei 2013. Ik kocht daar 3 meter stof met een jeanslook aan 2 euro per meter. Een beginnersfout want zo spotgoedkoop denk ik dat ik ze niet meer ga kopen. Als ik daarbij mag aankondigen: ik besloot dat het nog goedkoper kon. Natuurlijk betaalde ik de prijs. Dat afpingelen dat durf ik niet. Ik maakte in een ruk 3 broeken uit deze stof. Door de drie patronen gezamenlijk te spelden heb ik me nog vele centimeters stof kunnen besparen. Ik gebruikte hierdoor slechts een lap van 1 meter 65 voor twee broeken en deze salopette. Als mijn wiskunde nog lukt, is dat 1 euro 30 cent per broek qua stof. Nu kan je wel denken what the …. 3 broeken uit dezelfde stof. Ja, daar twijfelde ik ook even aan. Het zijn 3 compleet verschillende modellen, dus ik hoop dat het wel gaat meevallen om altijd dezelfde stof te dragen.

Terug naar deze van ottobre.

Ik begon met de zakken. Die vind ik redelijk groot, maar goed, zo is het model.

salopet

Daarna met middenvoor en middenachter aan elkaar te zetten en het een sierstiksel te geven.

Ook de binnenbeennaad kon al. Als ik het juist interpreteer in het patroon dan had ik dit eerst kunnen doen en daarna middenvoor en co.

salopet

Vervolgens prutste ik aan de schouderbanden. Dat naaien en keren dat werkt bij mij niet echt. Dus streek ik het om en stikte ik het zo op elkaar.

salopet

Dan werd het tijd voor de voering.

Vervolgens de elastiek, zijnaden, zoom, knoopsgaten en de knopen.

salopet

salopet4

Over het eindresultaat: het is een salopette en het lijkt op het model zoals het behoorde te zijn. Voor de prijs ga ik niet sukkelen. Toch ga ik deze niet meer herhalen in een andere maat. Ik hou iets meer van de getailleerde versies. Het combineert zich gelukkig wel mooi met die tweede theoversie. Zeker voor het kind dat het hemd en een stuk van de binnenkant er hetzelfde uit zien. Robotjes aan de binnenkant heeft geholpen om hem enthousiast te krijgen voor de salopette zelf.

Een tweede theo van zonen09

Nadat ik in juni mijn eerste Theo van zonen09 maakte, wist ik dat ik deze nog opnieuw ging maken. De 104 was op de groei gemaakt. Alleen bij een toevallige tussentijdse pasbeurt kwam ik erachter dat het kind al in die 104 gegroeid was. Dus kon ik aan een tweede beginnen.

Omdat ik me volledig liet gaan in de eerste Theo versie met paspel en de hoekjes, besloot ik om deze keer alleen nog de paspel te gebruiken. Een beetje verschil tussen de twee hemden mocht wel. De stof vroeg ook niet om hoekjes. Bij de polkadots kwam dat meer tot zijn recht. Ook de plooi in de rug liet ik achterwege.

Over de stof, die kocht ik tussen massa’s anderen op een stoffenspektakel in Mechelen. Ik stond daar zo aan te schuiven voor een stof die ik per sé moest hebben. Tussen haakjes die stof heb ik nog altijd. En hoe dichter ik bij de kassa kwam, viel mijn oog op een restje van deze robotstof. Ik bleef ernaar kijken, want dat lapje moest en zou ik hebben. 90 cm schoot er nog over van deze stof, perfect voor een hemd dus.

Ik was al vertrouwd met het Theo patroon. Het stikken ging vlot. Tot de polsboorden, daar ging het mis. Ze kwamen niet goed uit, dus maakte ik ze opnieuw. En dan zette ik de knoopsgaten aan de verkeerde kant. Chance dat ik ze nog niet opengesneden had. De ervaring leert dat een ongeopend knoopsgat nog losgetornd kan worden. Je ziet het, maar in dit geval komt daar een knoop te staan. Dus valt dat al bij al nog mee. Alleen tussen het plan en het uitvoeren ervan zat wel een kleine maand tussen.

theo

theo1

De combinatie met de flashy groene paspel en de oranje knopen zou ik herhalen. Al zou ik de paspel ook enkel in de borstzak durven gebruiken. En het kind, die is blij met zijn robots.

Een blik in de toekomst

Als je nu toch eens zo een glazen bol kon hebben, zou je er dan in kijken? Moeilijk om te zeggen, eigenlijk liever niet. Ook al is het soms praktischer. Toch gun ik je vandaag een blik in de vooruitzichten van de blog. De voorbije weken vlogen de kinderbroeken onder de naaimachine. Dat vliegen ging soms vanzelf, maar na twee broeken zat er toch een pauze tussen. Ik maakte twee jacob-broeken van zonen09. Ik naaide een broek uit knippie en ook een salopette uit ottobre.

Ook maakte ik een tweede theo-hemd. Daarvan liet ik de prachtige robot-stof al zien op facebook. Het hemd bleef enkele weken liggen op een scheet van het eindresultaat omdat ik de knoopsgaten van de polsboorden aan de verkeerde kant had gezet.

Ik gaf de Ole-jas een tweede poging. Ik besloot het onder begeleiding te naaien tijdens een workshop bij Madeline stoffenmadam in Lier. Alleen een workshop van 9-17u officieel (tot 18u30 non-officieel) waren natuurlijk onvoldoende om tot het eindresultaat te komen. Dus dat staat ook nog in de wachtrij.

In september startte ik terug met naailes – het vierde jaar. Daar kreeg ik een andere naaijuf die me wel beviel. Enthousiast volgde daar redelijk snel een afgewerkte rok van jersey. Want officieel, volgens het boekje, op papier… behoorde ik dat nog niet te kunnen, naaien met jersey.

Ik ontdekte een leuke webshop. Genaamd Mamzel! Ik kon aan de verleiding weerstaan om niks te kopen, tot er een bestelling met collega’s was die persoonlijk werd aangevuld om gratis verzending te bekomen. Ik kocht er twee keukenhulpjes waar ik na een testing graag wat meer over laat weten.

Bovendien kwam er ook nog een nieuwe winkel in Lier. Alez er kwamen er wel meerdere, maar deze trok mijn aandacht. Ik besloot deze winkel, gekend onder de naam De Kast, een bezoek te brengen. Ondanks dat mijn vlam is uitgedoofd om zelf mijn creaties te verkopen, spreken de creaties van anderen me wel aan. Als inspiratie, als extra voor mezelf of in tijden van cadeautjes en tijdsgebrek om zelf aan de slag te gaan.

Kortom, een toekomst die nog veel in petto heeft.

Het festival van de abonnees

Vandaag ben ik naar het festival van de abonnees geweest. Dat zegt je waarschijnlijk niet zoveel. Wel voor mij was het ook een eerste keer. Sinds anderhalf jaar hebben wij een abonnement bij de Zoo van Antwerpen & planckendael. Nee, we hebben er geen twee. Het abonnement geeft gewoon toegang tot beide. Het festival van de abonnee is een dag om een abonnee een blik achter de schermen te geven, misschien om ze te verwennen.

Je kon op voorhand via een quiz een vip-behandeling winnen. Daarmee kon je iets extra speciaals doen zoals eten voorbereiden, voederen, olifanten douchen… Helaas wonnen we niets, maar we besloten er wel een leuke dag van te maken.

Als abonnee mag je altijd een uur voor de openingstijden binnen. Dat is om 9 uur. Onze trein was om twintig voor negen aangekomen, dus om kwart voor negen stonden we aan de inkom én we mochten al binnen. Hoe leuk was dat! Verder hebben we geprofiteerd van enkele gratis ritjes op de draaimolen. Die ritten konden we voordien vermijden. Nu hij erop is geweest, vrees ik wel dat het de volgende keer niet meer gaat lukken. Ook lieten we het kind gratis schminken. Hij werd een mooie olifant. En ik proefde een hapje bij de insectenbar. Er lag een hapje met wormen, eiersalade en selder. Ik heb het niet helemaal opgegeten. Toch anders dan ik verwacht had.

En bij de reptielen kon je een slang aanraken. Daar stond ik met het kind dat eerst wat bang had, maar na een aanmoediging van de verzorger en het goede voorbeeld van mama volgde zijn hand mee. Van een zeer vlugge aanraking tot nog een paar keer deftig strelen.

Tegen de middag was de energie van de kleine op en druppelde het miniem. Dus besloten we voldaan terug te keren.

De ham-champignon kroket

Om mij culinair wat meer uitdaging en swung te geven, nam ik mezelf voor om een creatieve todo te maken voor 2014. Dat kondigde ik al wel eens aan. Die todo bestond uit naaien, haken, juwelen, breien en koken. Ondertussen is daar al veel creatiefs uit verdwenen. Vooral omdat ik het maakte, maar ook twee zaken verdwenen omdat ze ineens dit jaar niet meer van toepassing waren. Het enige dat nog echt op de lijst is blijven staan zijn de culinaire dingen. Ondanks dat ik al wel wat maakte ook. Een schoonzus van mij die maakt zelf lekkere kaaskroketten. En ik maak graag tapas. Dus combineerde ik de twee om een lekkere ham-champignon kroket te maken.

Nu ja één kroket werden 12 kroketten. Een artisanale kroket maken vereist geduld. Die ingrediënten moeten gesneden worden, gebakken, afgekoeld, gerold en nog eens afgekoeld en dan gebakken worden om er vervolgens op te blazen. En pas dan kan je ervan smullen. Dus ik begon er lekker ‘s morgens aan om ‘s middags te smullen.

Voor de juiste hoeveelheid ingrediënten en de juiste baktijden en temperaturen verwijs ik je graag naar het grote boek met hapjes.

Bak de ui in een ruime hoeveelheid boter

ui

Voeg de champignons toe

champignon

Laat het bruin worden met bloem

bloem

Laat het mengsel heel geleidelijk de melk en bouillon opnemen

melk

Roer het tot het lekker dik wordt en meng de ham en peper erdoor

ham

2 uur later kan je van een eetlepel een kroket maken : wentel het door bloem, ei en paneermeel

rollen

Afkoelen – bakken – blazen en smullen!

kroket

De ontdekking van vandaag: als men in recepten spreekt over broodkruim dan kan dat ook slaan op paneermeel. Waarschijnlijk wisten jullie dat, maar ik dus niet. De ham-champignon kroket smaakt voor mij lekker. Ik vond de hamsmaak feller. Manlief de champignon, omdat hij dit niet zo graag lust. En toch vond hij de kroket ook nog wel ok. Het gaf ergens ook een associatie met prei/kaas. En het ging vlot binnen bij de tweejarige in huis. Ok, gefrituurd is ongezond, maar het kind ziet niet wat hij eigenlijk heeft opgegeten. Ik ben zeer blij dat ze allemaal gelukt zijn en niet open barstte. Ik heb ze gebakken in de frietketel in plaats van een pot met olijfolie. Voor mij passen ze uitstekend bij een tapasavond, maar als echt eten weet ik het niet goed waar ik het moet plaatsen. Het is kroket, maar zonder patat. Het is groente, maar ook vlees en toch van beide niet genoeg.

Kaptrui met kraag SVDHZ

Tijdens de zomer maakte ik een naaistop. Wat betekende dat ik twee maanden lang mijn naaimachine aan de kant schoof. Twee maanden niet naaien heb ik niet lang volgehouden. Maar gelukkig heb ik me er wel aan gehouden om direct dezelfde dag nog mijn naaigerief terug op te bergen. Niet alleen de machines, maar ook de patronen, stofrestjes enzo. Het heeft me ook geleerd om iets meteen af te maken.

Zo maakte ik een short voor Lex, een voetbalshirt dat te snel onder de machine vloog, een rok en comfy pants voor mezelf en twee kaptruien zonder kap voor Lex. Ten gepaste tijden laat ik alles wel een keertje zien. Helaas niet alles tegelijk. Zo zal je misschien hebben gemerkt dat ik mijn blogposts momenteel een keer per week schrijf. Dat ritme wil ik toch zeker nog een aantal maanden behouden, daarna zien we wel verder. Ik snoei enkel in de kwantiteit, hopelijk merk je kwalitatief geen verschil, of zelfs enkel verbeteringen. Dat zou ook tof zijn.

Met de herfst in het vizier wou ik nog T-shirts met lange mouwen maken. Officieel noemt het kaptrui uit SVDHZ. Trui wordt bij mij zo wollig en dik geassocieerd. Dat is het allesbehalve. Zowel in de crèche als de kleuterschool binnenkort is het wel voldoende warm om niet per sé een dikke trui te moeten dragen. Ik koos voor een fantastische Viking stof van lillestoff die ik langere tijd geleden bij Bobby Sewing kocht. Ik ben een fan van de prints van lillestoff omdat Lex zo de gewoonte heeft om enthousiast naar zijn kledingstuk te kijken en op te sommen wat erop staat. Het geeft hem ook de mogelijkheid om extra woorden te leren, zoals Viking. Ik kocht een meter en heb nu nog de helft van de stofbreedte over. Die krijgt binnenkort zijn nieuwe bestemming.

Ik combineerde de stof met wit. Ik ben ook een van die moeders die wit eigenlijk not done vind voor een kind. Dat is toch direct vuil. Ik zag niet echt een andere optie, omdat ik geen matchend oranje heb en ook geen paars-bruine matchende kleur heb gevonden. Toch is het een risico waar ik heel blij mee ben. Het heeft een fris effect dat de kleuren nog steeds tot hun recht blijven komen.

Stap 1: knippen van de stof – panden, mouwen, boorden en kraag

kaptrui-geknipt

Stap 2: schoudernaden stikken + zijkanten van de boorden

kaptrui-schouderpanden

Stap 3: inzetten van de mouwen

kaptrui-mouwen

stap 4: zijnaden + boorden inzetten

kaptrui-zonder-kraag

Stap 5: kraagdelen aan elkaar stikken – spelden op de trui en stikken

kaptrui-kraag-gespeld

Trui voorkant

kaptrui-kraag-voorkant

Trui achterkant

kaptrui-kraag-achterkant

Ik koos voor de versie met de kraag om de simpele reden dat ik minder stof wou verspillen. Want zo een kleine van 2.5 dat zet zijn kap toch nog niet puberaal op. Ik weet het op het moment niet wat ik nu de leukste versie vind: kap of kraag. In combinatie met deze stof ga ik voor kraag! Het wit dat ik gebruikte is ook gewoon tricot in plaats van boordstof. Een budgettaire keuze die ik voor deze truien nog wel eens zal herhalen. Helaas moet ik toegeven dat de kaptruien nog steeds het enigste is dat ik uit SVDHZ heb gemaakt.

Mustard Dill Dressing

Als er een ding is dat ik deze zomer heb geleerd is het wel salades maken. Manlief eet dat graag. Ik eigenlijk minder. Tot ik na zovele jaren ontdekte dat hij niet per sé bedoelde dat salade  sla moet bevatten. Ik lach wel eens met sla “dat is voor konijnen”. De reden waarom ik weinig sla eet is omdat het gemakkelijk tussen mijn tanden blijft zitten, maar ook omdat een krop veel te veel is voor een gezin met twee volwassenen en een kind net zoveel groenten eet als een ander kind van zijn leeftijd. Maar sinds we beide de juiste definitie van salade hanteren, ben ik verkocht.

Tijdens de laatste soldendag ben ik in Lier op stap gegaan. Voor de verandering eens helemaal voor mezelf. Onder andere kocht ik mustard dill dressing van oil & vinegar. Een flesje van 4,95 euro voor 250 ml culinair genot. Een flesje dat ik op een dikke week, twee weken volledig zelf heb opgebruikt.

boterham

Het past verrassend goed bij een stomme boterham met kaas. En een even stomme boterham met kaas en gekookt ei. Maar ook enorm goed tussen panini met kaas en champignon/ tomaat/ gedroogde tomaat.

pastasalade

En de dressing past ook goed waarvoor het behoort te dienen als dressing bij salade: bv pasta met ei, rucola, jonge kaas, tomaat en gegrilde zalm.